postmortem post

“Νερό αναγκαστήκαμε να πάρουμε μαζί μας [...] γιατί η περίφημη πηγή του Ινωπού δεν είναι τίποτε άλλο παρά λάσπη – τόσο μολυσμένο το νερό της, που μετά βίας μπορεί κανείς να το πιει. Ωστόσο εδώ περάσαμε τρεις όμορφες μέρες και νύχτες. Κοιμόμασταν στην άμμο, το μόνο μέρος που δεν είχε ερείπια, κάτω από μια τέντα φτιαγμένη από το πανί του καϊκιού. Το κρεββάτι μας ήταν ξερά φύκια και τα όνειρά μας τα ποδηγετούσε ο Φοίβος [...]“

Λόρδος Charlmont, Τρεις μέρες και τρεις νύχτες στις Δήλες

Παναγιώτης Κουσαθανάς, AN IRISH LORD IN MYCONOS, DELOS AND RHENEA IN THE YEAR 1749

__________________________________________________________________________________________

Σημ.: αν υποθέσουμε ότι το απόσπασμα της περιγραφής του περιηγητού, λειτουργεί παραβολικά -που έτσι λειτουργεί γιατί έτσι θέλω (χο χο χο)- το αφιερώνω εξαιρετικά στον αναζητητή της υπέρτατης αλήθειας (μια από τις) για το βλογιν , με την προθυμία να μοιραστώ μαζί του το Σ.Ε.Σ.Σ* και να βοηθήσω στην αποκατάσταση της κλίσης που έχει πάρει το κεφάλι (του-μας) προς τον ώμο (του-μας) προκειμένου να σωθεί η τιμή του  βλόγιν από κάτι τύπους σαν κι αυτόν αλλά κι αυτόν.

*Σ.Ε.Σ.Σ.: Σύνδρομο Έλλειψης Σημείων Στίξης

έ-έ-έρχεται!

σκάσε και προσπάθησε ν’ ακούσεις

Σχέδιο του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη, στην σημερινή ATHENS VOICE

Με νευριάζει και με ξελογιάζει αυτή η τωρινή αφασική γενιά, η παρακμή της, η ταύτισή της με τις διαβολικές κακότητες των Role Playing Games, τα μακρόσυρτα rcccc (ρε συυυ – για τους αμύητους), η υπερκατανάλωση και υπερχρήση γκατζετακίων, η βασιλική στάση στο κέντρο του καναπέ με χαλαρά τα γόνατα. Με θυμώνει και με γοητεύει το υπερόπλο τους που είναι ένα νωχελικό χαμόγελο με γυρτό το κεφάλι.

Κι ενώ φαίνεται πως  καμιά πρόθεση δεν έχουν να γίνουν ήρωες, δεν αμφιβάλλουν κραυγάζοντας, βάζουν το κεφάλι κάτω, περνούν την εφηβεία τους στα φροντιστήρια, ερωτεύονται ηλεκτρονικά, είναι ευγενείς με τους φίλους των γονέων, φοιτούν σε σχολειά που δεν τους φτάνουν, επιστρέφουν στην ώρα τους, ναρκώνουν τη φαντασία τους γιατί –εκ των πραγμάτων- δεν έχουν χρόνο να τη ζωντανέψουν, ενώ μας αφήνουν να βλέπουμε τα τεμπέλικα σώματά τους να λιώνουν στους καναπέδες και να νομίζουμε πως τα μυαλά τους γίνονται σάλιο μπροστά στους υπολογιστές, γράφουν την Iστορία με sms και καρφιτσώνουν στις πλάτες μας ποιηματάκια :

ΚΟΙΤΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ
ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ!
ΕΠΙΑΣΕΣ ΠΙΣΤΟΛΙ
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΠΕΘΑΝΕΙ.
Η ΧΩΡΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ
ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.
Η ΜΑΜΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ
ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ.

[Danii The Starship]

Κι όλο νιώθω πως κάτι μου ψιθυρίζουν κι εγώ, δεν τους ακούω. Με ξελογιάζει και με νευριάζει αυτός ο απροσδιόριστος ψίθυρος, γιατί έρχεται σαν βρεγμένη σανίδα στο κύμα, σαν μουγκό κεφαλαίο γράμμα, μυτερό, χωρίς πατούρες, περισπωμένες και υπαινιγμούς.  Χωρίς ήχο. Καμιά φορά, ήθελα να τους πω: Φωνάξτε ρε! Τι σας κοστίζει;

Αλλά να, έρχεται μια στιγμή όπως τώρα, που σχεδόν με νοήματα θέλω να ψιθυρίσω στη δική μου σκάρτη παρτίδα: Σκάσε επιτέλους και προσπάθησε ν’ ακούσεις.

____________________________________________________________________________________

ΣΗΜ: κλέβοντας με μια ματιά ένα σημείωμα για τον Αλέξη, διάβασα περίπου αυτά:

Ας μην ξεχάσουμε εμείς οι 16ρηδες μετά από 20 χρόνια αυτό που έγινε χθες. Από μας που σχολιάζουμε εδώ μέσα, θα βγει η νέα εξουσία, οι νέοι μπάτσοι, το νέο σύστημα. Εμείς μπορεί και να σκοτώσουμε τους νέους Αλέξηδες. Μακάρι να μην ξεχάσουμε, όπως ξέχασαν οι γονείς μας…

and I wonder, yeah I wonder

Gone with the Blastwave

Oi πόλεις φλέγονται,  το μυαλό μας το ίδιο.  Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, σχεδόν 16, έπεσε νεκρός από μια σφαίρα αστυνομικού.  Στη θέση του χιλιάδες πιτσιρικάδες σε όλη την επικράτεια -όχι μόνον στις πόλεις- απέχουν απ’ τα μαθήματά τους, οργίζονται, συζητούν. Αφήνουν στην σελίδα του στο hi-5 δεκάδες μηνύματα το λεπτό.  Ένας μικρός ήρωας με μπλουζάκια των Dead Kennedys και των Sex Pistols που πήρε στους ώμους του την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού,  τις ρεμούλες, τα dvd, τα καμμένα ράσα, τις απολύσεις, τη γενιά των 700 ευρώ, τις οφσορ εταιρείες, την ανάπηρη αστυνομία, το δυσκόλεμα της καθημερινής ζωής, την κακή εκπαίδευση.  Ο μικρός πρίγκηπας των γονιών του, που δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματα το Σάββατο βράδυ. Κακό όνειρο. Βλέπω τον δικό μου και σκέφτομαι πως τον θέλω ελεύθερο. Να σκέφτεται, να θυμώνει, να ψάχνει. Συνάμα βλέπω, πως ακόμα και χωρίς σωματική ζημιά θα μεγαλώσει κι αυτός με λαβωμένη ελπίδα, όπως η δική μου γενιά. Όχι από σφαίρα,  αλλά από τον τρόμο του  αδιέξοδου. ‘Η μήπως όχι;

έλειπα

Λονδίνο, 10.2008

Ας γίνει τουλάχιστον λεύκωμα, αφού οι λέξεις δεν περισσεύουν. Κομματάκι στιλιζαρισμένο ίσως, αλλά τι να προκάμεις σε 5 μέρες… Χρωστάω ένα ακόμη γέυμα στο Υo , μερικές μπύρες τη νύχτα, ένα ολοκληρο απόγευμα σε παγκάκι συνοδεία βρώμικου, άλλο ένα (ολόκληρο) στα Borders, ένα θέατρο, ένα σπιτικό trifle με cranberries και -τουλάχιστον- ένα μήνα για να συνεννοηθώ με εγγλέζο πωλητή (δεν θα μας καθαρίζει και για πάντα  το listening που είναι το δυνατό σημείο του παιδιού!). Παραδέχομαι πως αυτή η μητρόπολη μ’ αρέσει και πως δεν τη χόρτασα, αλλα επίσης παραδέχομαι, πως το ίδιο θα έλεγα και μετα από πέντε μήνες.

λείπω

nissos Mykonos – η αγανάκτηση θεριεύει

η φωτό από εδώ

—

Eφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ: “Άρχοντες” και υπόκοσμος / Δημήτρης Καστριώτης

—-

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Η αγανάκτηση θεριεύει στη Μύκονο / Ανοίγει ο δρόμος για προφυλάκιση των τριών / Κώστας Ονισενκο – Λίνα Γιάνναρου

—

Eφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Nissos Mykonos / Μαρία Κατσουνάκη

—

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ: Αλωνίζουν οι μπράβοι στη Μύκονο / Καθημερινά αποκαλύπτονται νέα κρούσματα άγριου ξυλοδαρμού / Στέλιος Βραδέλης

Αναδημοσιεύω και το τελευταίο μου σχόλιο από το προηγούμενο ποστ, συμπληρώνοντας -έστω αδρά- τα παραπάνω γραφόμενα:

Όλοι αυτοι οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα βασανίζουν και μας και πολλούς ακόμα.
Ξέρω πως δεν είναι καινοφανή τα συμβαίνοντα: βία-αποκρύψεις-συγκαλύψεις-ο τρόμος μη γεμίσουμε κανενα χαντάκι νύχτα χωρίς φεγγάρι-παρωδίες περί “μεμονομένων περιστατικών”-ομηρίες για μικρα ή μεγαλα συμφέροντα-ανομίες-προκλητική (ή ανάπηρη; )δικαιοσύνη κλπ, αλλά έρχεται μια ώρα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Η υπόθεση του Doujon Zammit , δεν είναι μεμονομένο περιστατικό. Η προστασία των μαγαζιών δεν είναι επιστημονική φαντασία. Οι τρύπες της Αστυνομίας δεν είναι φωσκολικό σενάριο. Η σιωπή δεν έιναι πάντα εκκωφαντική. Η θλίψη και η οργή δεν κοιμούνται όταν τους διαβάζουν στρογγυλεμένα δελτία τύπου για την διασωση του πληγωμένου τουρισμού.

Επίσης:
με ζορίζει πολύ μέσα μου η ιδέα ότι εκτός από εν δυναμει υποψήφιο θύμα των όποιων μπράβων και της όποιας προστασίας είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…

Δεν θέλω να παραδώσω τα παιδιά μου σ’ αυτήν την αμαρτωλή σιωπή. Θέλω να έχω κάνει το ελάχιστο για τη βελτίωση της μέρας που τους ξημερώνει. Το έχω αναγκη.

Doujon Zammit, Mykonos breaks the silence.

Ήμουν εκεί

για να τιμήσω την μνήμη ενός παιδιού,
ενός τουρίστα που διάλεξε τον τόπο μας για διακοπές.
Έπρεπε να μας βρει φιλικούς και φιλόξενους
και να γυρίσει στην πατρίδα του ασφαλής.

Ήμουν εκεί γιατί

Με θλίβει και με προσβάλλει η χυδαιότητα και η διαπλοκή που γίνονται κάθε μέρα ταυτόσημες με τις διακοπές στη Μύκονο.
Μ’ εκνευρίζει η χαριεντιζόμενη με την εξουσία ισχύς των παρανομούντων.
Με απογοητεύει η έλλειψη αντίστασης στη σπατάλη φυσικών πόρων (ακτογραμμή-μόλυνση θάλασσας-νερό-γεωτρήσεις-φυσικό τοπίο).
Με προβληματίζει το αντικοινωνικό ωράριο των καταστημάτων.
Με θλίβει η απουσία ελευθέρων χώρων καθώς τελούν υπό κατάληψη από τραπεζοκαθίσματα, ξαπλώστρες, ομπρέλες και αυτοκίνητα.
Με ανησυχούν τέλος: το έλλειμμα δημοκρατίας, όπως αυτό εκφράζεται στην καθημερινότητά μας, η τιμωρούμενη ελεύθερη έκφραση της διαφωνίας, το κλίμα φόβου και υποταγής στις σχέσεις πολίτη-Δήμου, το αβγό του φιδιού που πυρώνουν νέοι άνθρωποι, το ανεξιχνίαστο τριών μεγάλων ενόπλων ληστειών και των αμέτρητων διαρρήξεων κ.ά.

Ζητώ και απαιτώ

τα αυτονόητα μιας πολιτισμένης χώρας

______________________________________________________________________________________________

περισσότερα εδώ

κι εδώ

κι εδώ

κι εδώ

Doujon Zammit_

βρες τη σαγιονάρα

UPDATE: H απάντηση βρέθηκε στους 4°C 

(hdd345f είστε ποιητής)

βρες τη μάσκα

ένα λεπτό και είναι αύριο

Γνωρίζω κάποιανε* -πενταδισέγγονη του Φάουστ- η οποία θα έκανε οτιδήποτε για να φορέσει ξανά 6 νούμερο καπέλο και να ζυγίζει άφοβα το σώμα της στις μπάρες των καταστρωμάτων κοιτώντας για ώρες το ίδιο κύμα. Από συμπόνια και λεπτότητα λοιπόν, λέω να την πάρω και να την ακουμπήσω κάτω από ένα αρμυρίκι -με το οποίο γνωριζόμαστε αρκετό καιρό και ξέρω πως θα της φερθεί τρυφερά- για τουλάχιστον 72 ώρες στην πρώτη συνεδρία, τις οποίες θεωρώ ικανές να αποσοβήσουν μια ενδεχόμενη κρίση που θα την οδηγούσαν σε κανένα σκοτεινό τρίστρατο να φέρνει κύκλους με μπαστούνι.

Ως εκ τούτου, παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες -όσοι απέμειναν- όπως εξέλθουν. Το βλογ -και επισήμως- αναχωρεί για καλοκαίρι.

Για όσους μένουν πίσω, δώρο μικρό βαλιτσάκι με χαλασμένο φερμουάρ μέχρι να βρουν κι αυτοί το αρμυρίκι που τους ταιριάζει:

Χριτς

Χρατς

Χρουτς

_____________________________________________________________________

*όπως θα έλεγε κι ο κουμπάρος μου ο Πειραιώτης, κατά το κάρτσες για τις κάλτσες και μπαρκόνι για το μπαλκόνι. Π.χ: βγήκα στο μπαρκόνι με τις κάρτσες και είδα κάποιανε.

my feet are killing me, but…

Annie Sprinkle /Anatomy of a Pin-Up /Limited edition of 20 / Each hand written / Archival photographic prints / 24″ x 20″

Φόρτυ ουάν (παρά μία μέρα). Σίξτυ φάιβ κίλος. Μάι φητ αρ κιλιγκ μη μπατ άι’ μ σέξουαλι εξάιτιντ αντ φηλιγκ γκρέιτ. *

*[μια κοινωνική προσφορά υπερ υγείας και μακροημέρευσης των αστειευόμενων ανθρώπων! - μα που έχουν χαθεί αυτοί; ]

τώρα είσαι γυμνός

σχέδιο του Βασίλη Βασιλειάδη

ΓΙΑΝΝΗΣ Μ. ΧΑΝΙΩΤΗΣ

1969-2008

EΠΙΤΟΝΟΣ
VII

Φτελιά*
Ο βυθός διάφανος
Αναπλέει επιφανής

Γιάννης Μ. Χανιώτης, Ιστιοφόρο Β, εκδ. Δωδώνη 2006

Ο δεσπότης διάβασε φωναχτά μια ευχή συγχωρητική για την αυτοχειρία. Εγώ σου διαβάζω ψιθυριστά τη Φτελιά.

Άκου όμως και τους άλλους. Σου μιλούν.

____________________________________________________________________________

*Βόρεια παραλία της Μυκόνου, ανοιχτή στο Ικάριο πέλαγος, με ακριβή ψιλή άμμο που δέχτηκε επί χρόνια (εκείνα τα λευκά χρόνια της παιδικής ηλικίας) τη βία της πατούσας μας απ’ τα κυνηγητά και τα τραντάγματα απ’ τα βαθιά γέλια.

σινέ Ζωή

Σινέ Ζωή, Μάκης Κοντιζάς

Έτσι μπαίνει η πανσέληνος στα θερινά σινεμά, χωρίς να κόψει εισιτήριο. Φωτίζει λίγο τα πλούσια βυζιά της ταξιθέτριας, λίγο γυαλίζει τα βλέμματα, κάνει τα γόνατα των κοριτσιών πιο στιλπνά, μεταμορφώνει τα φτηνά αναψυκτικά σε αφρώδη εορταστικά και τα φιλιά γίνονται ευρύχωρα και μεγάλα, τόσο που ν’ αφήνουν στο χνούδι γύρω από τα χείλη μια ωραία υγρασία. Πολύ συχνά, κλέβει και μερικά σύμφωνα απ’ τους ψιθύρους του αποπίσω και τα ακουμπάει στους ώμους και γύρω από τα αυτιά σα γαργαλητό. Ύστερα την κοπανάει πίσω απ’ το μαύρο μπλε κι αφήνει τα φωτάκια των αυτοκινήτων να ζωγραφίζουν το βουνό σαν κωλοφωτιές. Κι όλα αυτά γύρω γύρω από μια σκοτία*.

_________________

*αλλιώς: λούκι

[αναδρομικά, γιατί μου είχε λείψει ο ήχος ενός ποστ]

επιχορηγούμενο ποστίδιο*

Ήταν σίγουρα στο πλοίο, μάλλον περί το τέλος του 2004. Είχε σίγουρα φουρτούνα γιατί μόνον όταν υπάρχει αστάθεια γύρω ξεκινώ να φτιάχνω ή να γράφω κάτι απ’ το κέντρο. Παρατηρημένο. Όπως φαίνεται, ακουλούθησαν τηλεφωνήματα, εκκρεμότητες, τα παπούτσια που θυμήθηκα ότι πρεπει να πάρω και που τελικά τα ξέχασα κι ένα καραβίσιο σάντουιτς με μπαγιάτικη ντομάτα, της οποίας το ίχνος παραμένει ως δακτυλικό αποτύπωμα πάνω και δεξιά.

Παλιότερα στα ταξίδια έπλεκα πουλοβεράκια. Aργότερα κακοποιούσα σχεδιάζοντας, εικόνες από βιβλία, τους διπλανούς μου ή ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Τώρα χαζεύω. Ομολογώ πως τα πουλοβεράκια υπήρξαν τα χρησιμότερα όλων, αλλά και το χάζι δεν το αδικώ.

Την μεγαλύτερη όμως εντύπωση μου έκανε που δυσκολεύτηκα να βρω χειρόγραφο, Νίνα! Ακόμα και τη λίστα του σουπερμάρκετ την σημειώνω κωδικά. Ευτυχώς στον πάτο του 2004 το μολύβι με άκουγε ακόμη κι αφού το ζητήσατε ΙδιογράφΩς σας το παραδίδω με χαρά.

——————-

*ο τίτλος είναι κλεμμένος από κείμενο του Κ.Κ.Μοίρη – σιγά μην τον ρωτούσα…

τα λυπητερά

Una Crucifixión, Humberto Rios

Σήμερα κι αύριο οι φούρνοι ψήνουνε ψωμί σε σχήμα σταυρού. Κι επειδή, την Μεγάλη Πέμπτη ο  Χριστός παιδεύτη, στο ψωμί αυτό δεν βάζουνε μαχαίρι, αλλά το κόβουνε με το χέρι. Όλους αυτούς τους συμβολισμούς η ανάγκη των ανθρώπων τους χώρεσε στην εβδομάδα των Παθών, αλλά τον πόνο, το φόβο του θανάτου και την ελπίδα της ανάστασης, τα σκουντουφλάμε κάθε μέρα μέσα μας και δίπλα μας απ’ τη μέρα που θα γεννηθούμε. Η γιαγιά μου σαν σήμερα και σαν αύριο έκρυβε τα μαχαίρια κι έβαζε ένα πιατάκι με ξύδι απ’ το πρωί πάνω στο τραπέζι για να βουτάμε μέσα ό, τι έφτανε ως το στόμα. Δραματοποιούσε τον πόνο και την ελπίδα στα όρια της οικογένειας, της γειτονιάς και της εκκλησιάς της ενορίας της κι όλο μουρμούριζε ψαλμούς και λυπητερά τραγούδια. Στο όριο της πίστης της – για όσο φαίνονταν. Στην πραγματικότητα όμως, το όριο της ήταν ο άνθρωπος. Ο ευάλωτος απέναντι στο θάνατο. Ο αναγκεμένος της ελπίδας.

——————–

Στη Μύκονο κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, που απαγορευόταν κάθε ψυχαγωγία, οι γυναίκες συνήθιζαν να λένε ορισμένα τραγούδια. Τα Σαρακοστιανά δεν ήταν τραγούδια της διασκέδασης. “Το γεμάτο θλίψη, πίκρα, υποδούλωση, ξενιτιά, χαμό και θάνατο περιεχόμενό τους τα έκανε, αν και δεν ήσαν τραγούδια θρησκευτικά, να ταιριάζουνε με το πνεύμα και τα συναισθήματα της εποχής, μιας εποχής πένθους και περισυλλογής. Αφορούσαν τον καθημερινό ανθρώπινο πόνο, τη συνάντηση της ζωής με τον θάνατο.” [...] Τα περισσότερα σήμερα έχουν ξεχαστεί ή έχει ξεχαστεί ο σκοπός τους. Ήσαν “Η Ερασμία”, “Η Τριαναταφυλλένια”, “Η Λυγερή”, ”Tο Κωσταντάκι” και άλλα, και βέβαια η πιο γνωστή κι αγαπητή “Βγενούλα”:

Δόμνα Σαμίου, Tα Πασχαλιάτικα, Ανοιξιάτικα τραγούδια του θανάτου και της ανάστασης

———–

Καλή ανάσταση λοιπόν.

σεντουκιασμένοι φλώροι

ΣΕ ΔΙΣΚΑΔΙΚΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΕΡΔΗ ΤΑ ΜΑΡΑΙΝΟΥΝ RECORDS

 

“Προσπαθώ να υπηρετώ τον ελληνικό ήχο, κάτι που σιγά σιγά χάνεται, μάλλον δικαιολογημένα γιατί τα πράγματα αλλάζουν. Ισως και να είμαι παρωχημένος, αλλά η καρδιά μου εκεί με πάει.”

Συγκινούμαι πάντα όταν ακούω αυτόν τον ψάλτη. Βρείτε τον Ισίδωρο Παπαδάμου εδώ κι ακούστε τα τραγούδια του εδώ. Η διανομή γίνεται αποκλειστικά από τον ίδιο via διαδικτύου.

Το τραγουδάκι, “Έτσι που ήρθαν” είναι από τον δίσκο  “Ένα γινόμενο” και συνοδεύει Το όμορφο ίχνος του “αντί”  στα κάρβουνα και το Αντίο, αντί  στη vitamoderna.

υγ: Γιώργο ευχαριστώ!

 

mono(b)log

Η Φωτεινή της νύχτας, δια χειρός Μάκη Κοντιζά, ξυλοκοπτική & υδατοδιαλυτές ριπολίνες

 

Κάθε πρωί που ξυπνάω βγαίνω για κυνήγι. Πρώτα οπλίζω τα μάτια. Ρίχνω την πρώτη σφαίρα στο ταβάνι. Μετά στο ρολόι και με μαεστρία την επόμενη στο παράθυρο, για να σιγουρευτώ πως το αγρέλι της Κατίνας βαστάει ακόμα την απέναντι κορφή. Η τέταρτη και φαρμακερή πέφτει στις παντόφλες, αλλά ποτέ δεν ξεμπέρδεψα το θήραμα με την πρώτη γιατί αυτές τις αγριοπαντόφλες αλλού τις αφήνω κι αλλού βρίσκονται. Ουρά-κεφάλι μέρα παρά μέρα, γλιτώνουν με τραυματισμούς. Σέρνομαι στο διάδρομο προς τις σκάλες και, με κόπο ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση[1], φτάνω ως την καφετιέρα. Αριστερό χέρι καφέ-φίλτρο-νερό, δεξί, φλυτζάνι-γάλα-κουταλάκι. Μέχρι να κάνει η καφετιέρα το καθήκον της τα βάζω με το αγριοWC. Η Φωτεινή της Νύχτας βοσκάει εκεί μέσα αμέριμνη στα παλιά 9 της Ελευθεροτυπίας. (Ας είναι καλά, βοήθησε πάρα πολύ στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση του παιδιού μου, γλίτωσα τουλάχιστον από 178 ερωτήσεις σε διάφορες στάσεις.) Αριστερό χέρι νερό-οδοντόβουρτσα-κλάμερ, δεξί, πετσέτα-κρέμα-καζανάκι. Ο μαλάκας ο καθρέφτης δεν αντιστέκεται ποτέ γι αυτό και δεν ασχολούμαι. Σα μπεκάτσα με κοιτάει κάθε πρωί. Με μπεκάτσες όμως εγώ δεν τα βάζω. Βγαίνω. Αρπάω βίαια τον καφέ απ το σβέρκο και δαμάζοντας στα δώδεκα βήματα τις τραυματισμένες (ελαφρά) αγριοπαντόφλες πατάω το start στον υπολογιστή. Μπροστά και από πάνω μου περσινό τρόπαιο, ο Βαμβακάρης, ο Εμπειρίκος κι ο Γιαννούλης Χαλεπάς απ’ το όρος Τσικνιάς της νήσου Τήνος μια παρέα, δια χειρός Αννούλας Φιλίνη.
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα ω μεγάλη κυνηγέ (με μια φωνή και οι τρεις)
-Να ξέρετε πως παρά τον όγκο σας με χαρά συναντώ τα βλέμματά σας κάθε πρωί.
-Ε, μα ναι. Εξάλλου δεν υπάρχει στην έκπληξη εθισμός. Το κάθε πρωί το περιμένεις στο ρολόι ή στο παράθυρό σου.
-Κλεμμένο είν’ αυτό τρελο-Γιαννούλη… Σώπαινε τώρα, θα πετάξουν τα κυνήγια με τις φωνές σου.
Αριστερό χέρι, φάκελοι-σημειώματα-εκκρεμότητες, δεξί στο ποντίκι, μέιλ-εφημερίδες-βλογζ. Ποτέ η επόμενη τουφεκιά δεν πέφτει σε eps, psd, jpg, pdf, doc, png, gifάκια και άλλα αποδημητικά. Χαμένη θα πάει. Ξεκινώ με τους φίλους. Ακολουθούν οι άλλοι. Στήνω τη σκηνή μου εκεί κοντά και παραμένω. Κρατώ το ίδιο ορμητήριο σ’ αυτό το ξέφωτο μήνες και μήνες τώρα. Ξέρω τα σημάδια και τις πατημασιές τους. Άμα δω τσακισμένο κλαδάκι ξέρω ποιος το πάτησε, τι ώρα, αλλά και ακριβώς το βάρος που κουβαλούσε. Άλλοτε παίζω, άλλοτε μονάχα τους παρατηρώ. Θα ‘λεγε κανείς πως έτσι δεν έχει πλάκα. Πως είναι σαν να κυνηγώ σε εκτροφείο. Και λοιπόν; Σάμπως ο άγιος Συμεών ο Στυλίτης δεν άγιασε πάνω σε μερικούς τετραγωνικούς πόντους;[2] Στο κάτω κάτω ο καθένας έχει το κάδρο του. Εγώ εκ φύσεως δεν πειράζω των άλλων, με το δικό μου θα τα βάλω; Χώρια που βαριέμαι κι εύκολα.

Πήγε κιόλας επτά και τέταρτο. Ώρα να ξυπνήσουν οι άμαχοι. Επαναληπτικές ριπές: ντύσιμο, γάλα, σάντουιτς, καβγάς στα όρθια, φιλιά. Ο εργαλείος μπαίνει στην αναμονή κι εγώ στα παπούτσια μου. Μαύρα γυαλιά, τρία προς τέσσερα στην αναλογία του προσώπου και φέρμα με αγωγή Γκόρντον Σέττερ. Ο δεύτερος καφές ενδημεί στο Γυαλό και έχω μόνο τριάντα λεπτά στη διάθεσή μου πριν αρχίσει το αληθινό κυνήγι , δηλαδή δουλειά. Και καθώς επιστρεφω για να στρωθώ, όλο σκέφτομαι να αποκτήσω πίστη στις αποκαλύψεις και τα οράματα, κι όλο άσφαιρη μου βγαίνει αυτή η σκέψη…

____________________________________________________________________________________

[1]μπλουζάκι, γάτα, σαλοπέτα, ζωγραφιά, gorillaz, κάλτσα, σουτιέν, βιολί, σορτς, παρτιτούρα, πενηντάλεπτο, γάτα, πένα, allstar κόκκινο, barbie, θήκη κιθάρας, βιβλίο μαθηματικών, δίευρω, μαρκαδόρος, allstar μαύρο, i-pod, γάτα, τρία ορκ, κι άλλη παρτιτούρα

[2]το παραδειγμα του αγίου Συμεών , δανεισμένο απ’ τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου που το ‘ χε πάντα πρόχειρο και το πήρα προίκα

ελαφρά μετατόπιση

———————-

Έξω πέφτει μια ευλογημένη βροχή – μέσα το ίδιο. Βρίσκω έτσι, ένα απατηλό καταφύγιο στα τεχνάσματα της φύσης και μελαγχολώ παρέα της. Και παρ’ όλο που από αυτόν τον e-τόπο όλα τα παράθυρα είναι πεντάνοιχτα στην παγκόσμια επικοινωνία εγώ θ’ ανοίξω αυτό που βρίσκεται πιο κοντά μου. Το μικρό, βορινό παραθυράκι με τα ξόρκια, που αφήνει να φυσάει μια ρωμαντική ειρωνία και το ψιλόβροχο να μπαίνει σε κυμματισμούς και να χτυπάει το πρόσωπο. Μ’ έναν ελαφρύ τόνο σε ρυθμό «Ιεροκλή» και το απαλό χτύπημα ενός κλίκ:

Το βέλος του χρόνου.

υγ: Κωστή, πάω τώρα για κανένα μπρόκολο.