“είμαι στον άγιο αρτέμειο”

Πήρα μια πρόσκληση, που έλεγε πως με αφορμή την παγκόσμια ημέρα που είναι αφιερωμένη στην τρίτη ηλικία -όπου να ‘ναι έρχεται αυτή η ημέρα- θα γίνει μια διάλεξη με θέμα: Κακή μοναξιά – καλή μοναχικότητα. Έγινε μεγάλος σαματάς μέσα μου, τόσο που ξύπνησε η κυρά-Θάλεια, άφησε το σημείωμα στην πόρτα και πήγε στον “Άγιο Αρτέμειο”:

Παπά μου, φτύσε την τσίχλα, θέλω να σου μιλήσω. Ο Σέβης έρχεται και μου λέει πως με θέλει. Δεν μπορεί λέει να ζήσει χωρίς εμένα. Έχω να κοιμηθώ πολλές νύχτες παπά μου. Πονάνε τα κουφέστια μου. Να, εδώ. Δεξιά κι αριστερά. Ξυπνώ το πρωί και βλέπω αυτόν τον ήλιο τον κιμπάρη και στεναχωριέμαι. Βγαίνω στην αυλή και δεν τονε φτάνω. Ο Ζαχαρής νιαουρίζει παραπονεμένος, που δεν σκύβω να τονε χαϊδέψω. Του λέω, δεν τα ‘χω μαζί σου βρε, και κείνος ξαπλώνει και μου δείχνει την κοιλιά του. Προχτές, πήγα να λουστώ και τον είδα πάλι στο παράθυρο: δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Παπά μου, βγάλε την τσίχλα, στριγκλίζει η μασέλα σου μες στην κεφαλή μου. Να φύγεις του λέω, χαμένο κορμί. Πήρα αυτές τις παντόφλες, τις βλέπεις; Κάνουνε πολύ φασαρία αλλά μ’ αρέσει που ακούγομαι μες στο σπίτι. Ο πόνος όμως είναι ίδιος. Λες να φταίνε οι παντόφλες παπά μου, που ‘χουνε αυτό το λίγο παπαγαλάκι; Ο Σέβης άμα του δώσω πέντε ευρώ, φεύγει και πάει παρακάτω, στην Ευτυχία. Εκείνη τον διαολοστέλνει και γεμίζει το στενό βρισίδια παπά μου κι αν είχα κι άλλα πέντε ευρώ θα του τα ‘δινα για να φύγει πιο πέρα ο χαμένος. Η λιακάδα τα κάνει αυτά. Με την υγρασία πονάω πιο πολύ, αλλά άμα έχει υγρασία, κλειδώνομαι μέσα και δεν έχω να δώσω λόγο γιατί, μαθέ, η υγρασία πονάει. Η λιακάδα όμως; Θα στεναχωριέται παπά μου, ο Άγιος Αρτέμειος που σε βλέπει να μασάς έτσι. Φεύγω τώρα. Έχω κλειδώσει το παράθυρο και θα με ψάχνει ο χαμένος. Πιο καλά σε μένα παρά στην Ευτυχία. Άντε να δούμε. Παπά μου, καλημέρα.