σκουπιδοφάγοι

The clearing (2001), Robert & Shana ParkeHarrison

Πριν από πολλά χρόνια, συνέλαβα ένα φίλο, να παλεύει με τον χαρτοκόπτη να βγάλει μικρά τετράγωνα λευκά κομμάτια από φακέλους της προσωπικής κι επαγγελματικής του αλληλογραφίας, για να φτιάξει ένα μικρό μπλοκάκι, στο οποίο συνηθίζουμε να σημειώνουμε πρόχειρα. Τον κοίταξα και ζήλεψα με το χειροποίητο memo.
-Ρε συ -μου λέει- τώρα αυτό είναι τσιγγουνιά ή οικολογική συνείδηση; Δεν είναι κρίμα τόσο χαρτί να πηγαίνει χαμένο;
Ο γραφικός! Νοιαζότανε για το νανογραμμάριο του δέντρου και της χλωρίνης που του αναλογούσε σε χαρτί και σε σκουπίδι.

Σήμερα, στη Μύκονο της υποδειγματικής παροχής υπηρεσιών (μην αρχίσω να λέω για την πιο ανεβασμένη καϊπιρίνια και του τελευταίου μπάρμαν, το σέρβις που κουτουλάει στο πλιτς του κύματος, τα χίλια τετραγωνικά των δέκα ημερών, τα καταστήματα με τους πολύγλωσσους πωλητές, τα ξενοδοχεία με τους ονειρεμένους βραχόκηπους, τις πριβέ παραλίες, τα απενοχοποιημένα botox, και τόσα άλλα-και τόσα άλλα) σ’ αυτήν την Μύκονο λοιπόν, έχουμε ακόμη μια χωματερή να! μετά συγχωρήσεως, που σιγοκαίει νύχτα -μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι. Στεγνώνει το μάτι σου όταν περνάς από κει: μικρές φωτιές, περιμετρικά, πάνω σε τεράστιους όγκους σκουπιδιών. Μπόχα. Το πρωί και όλη τη μέρα μένουν οι καπνοί να ταξιδεύουν με βοριά ή με νοτιά και να κατακάθονται σε χωριά, σε αμπελάκια, σε βίλες, σε κήπους, σε αυλές, σε τέντες, σε καγιέν, σε λαγκάδια, στα πνευμόνια μας.
Αν περνούσε απ’ το χέρι μου, στις αιτήσεις της Bacardi, της Vodafon ή όποιων άλλων εταιρειών θα ζητούσαν να κάνουν χάπενινγκ σε δημόσιο χώρο, θα παραχωρούσα τη χωματερή. Την άλλη Μύκονο, δεν ψάχνουν; Ε, ας την δουν. Οι προτάσεις των πολιτών τόσα χρόνια για την ανάγκη διαχείρισης των σκουπιδιών περνούσαν συνεχώς στις καλένδες, εντάσσονταν σε προγράμματα που δεν υλοποιήθηκαν, μύριζαν «αντιαναπτυξιακό ρωμαντισμό», όπως το χειροποίητο memo του φίλου που ακόμη θυμάται εκείνον το παράξενο γέρο -πως τον λέγανε; Μιχάλη Κατσαρό;- που έγραψε: Στο μεταξύ/ Μην αμελήσετε./Πάρτε μαζί σας νερό. / Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία.
Ο γραφικός!

Τα τελευταία νέα -σύμφωνα με την δημοτική εφημερίδα- είναι πως έφτασε η ώρα της ανακύκλωσης, με χρονοδιάγραμμα ενός έτους. Δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω από το δημοσίευμα, από πότε και σε ένα χρόνο; Προς το παρόν όλοι οι ΧΥΤΑ των Κυκλάδων πήραν παράταση τρία χρόνια προκειμένου να υλοποιηθούν. Κι αυτό, γιατί οι δήμοι δεν πρόλαβαν να υλοποιήσουν, κάποιοι ούτε καν να αρχίσουν, τα έργα. Έτσι, με απόφαση της Ε.Ε. οι ΧΥΤΑ Μυκόνου, Σύρου, Πάρου, Αστυπάλαιας, Κω, Φολεγάνδρου, Αμοργού, Σερίφου και Κύθνου, θα πρέπει να παραδοθούν ως τον Δεκέμβρη του 2009. Μήπως αργήσαμε λίγο;

Γράφτηκε με νούμερα, πως η Ελλάδα είναι από τις χώρες της E.E. με την πιο ισχυρή αυξητική τάση στην παραγωγή σκουπιδιών. Μόνο στην παραγωγή; Και στην κατανάλωση. Με τον φόβο των προστίμων δρομολογούνται τα έργα. Όχι με τον τρόμο μπροστά στην αληθινή εικόνα. Αυτήν που είναι δίπλα μας. Στην χωματερή της γειτονιάς μας. Την βλέπουμε, την εισπνέουμε, την τρώμε. Πιο πολύ μας έχει μολύνει, η αδιαφορία και η συνήθεια. Τρώμε σάπια, καθημερινά, από τον μεγαλύτερο σκουπιδοτενεκέ, την τηλεόραση, που μάλιστα δεν τον αδειάζει και κανένας. Κι αν δεν δακρύσει το κατεψυγμένο μάτι της Τατιάνας, κι αν εκείνη δεν μας πει ότι οι διοξίνες εκλύονται από την κουζίνα του σπιτιού μας και τον μικρό μας κάδο, δεν θα το καταλάβουμε ποτέ. Θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι τους πιο νόστιμους σκουπιδομεζέδες, όπως το εξασθενές χρώμιο και τις τοξικές ουσίες, τους έχει αναλάβει ο Σουφλιάς και η τοπική αυτοδιοίκηση και θα κοιμόμαστε ήσυχοι.

Θέλω να πω, πως δεν λείπουν μόνο τα έργα υποδομής. Λείπει και η εκπαίδευση. Η ευαισθησία για το περιβάλλον δεν είναι πλαίσιο για να το αναθέσουμε στους «αρμόδιους φορείς» αλλά ούτε και προνόμιο των ομοούσιων. Το ηλεκτρικό ρεύμα δεν το παράγει η μπρίζα ούτε το νερό πηγάζει απ’ τη βρύση. Τα σκουπίδια, δεν τα εξαφανίζει ο σκουπιδιάρης. Κι ο σταυρός στο ψηφοδέλτιο μία στα τέσσερα χρόνια, δεν βελτιώνει την καθημερινότητά μας. Η ανακύκλωση δεν θα ‘ρθει ξαφνικά, από την Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης Α.Ε. Θα ‘ρθει απ’ την κουζίνα μας. Η αγωνία μας, ας μην φτάσει βρε αδερφέ, ως το λιώσιμο των πάγων και την τρύπα του όζοντος. Ας φτάσει ως τον σκουπιδοτενεκέ μας. Αυτό θα αρκούσε. Νομίζω.