when Chii becomes a housecat

Ο χειμώνας είναι βαρύς στην επαρχία.

Πας στον μανάβη να αγοράσεις μήλα κι ούτε ένα street happening δεν σκουντουφλάς. Πας στο Γιαλό για καφέ και η καρέκλα σου σε περιμένει και θα σε περιμένει ως τα συντάξιμα χρόνια.
Πας στην μάνα σου να σου δώσει μια πίττα και η στιχομυθία είναι ολόιδια είτε για κρεμμυδόπιττα πρόκειται είτε για τσιμπιτά.
Η τελευταία ελπίδα για μια destroy mykonos, πέθανε μες στη στεγανή γυάλα του Γκαζιού (τι να περιμένεις δηλαδή εδώ;).
Η πλανόδια μανάβισσα χτυπήθηκε από καρκίνο και το σπανάκι έχασε τη νοστιμάδα του.
Το ξεσκόνισμα του ενεργητικού αόριστου β’ δεν είναι και πολύ διασκεδαστικό (ακόμα και κείνο το τρέχω γίνεται έδραμον κι άντε να βρεις ερεθιστικό τρόπο να μάθει τις εγκλίσεις του ο έφηβος).
Ολόκληρη pantonιέρα και δεν μπορεί να καλύψει τον πελάτη του συνοικιακού φροντιστηρίου.
Τα πλοία σφυρίζουν στα λιμάνια.
Τα παπούτσια δεν φθείρονται.
Το γεράνι πάντα το κλαδεύει βαθιά η κυρα-Φλώρα.
Η βουλγάρα γειτόνισσα έφυγε κι άφησε ξέμπαρκο τον Μανούσο (μόνο το σέικερ του φραπέ ακούγεται πια από δίπλα, πάνε εκείνες οι καλές μέρες του άφθονου ξύλου και του άγριου σεξ).
Τέλος, ο αποκάτω cybercitizen, πλακώνεται με τον αποπάνω γιατί πέταξε μια εικονική κάφτρα απ’ το μπαλκόνι και λέρωσε το netκαπώ του τζάμπα οχήματος (εντάξει αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο – μην κατηγορούμε την επαρχία για όλα!).

Τι να κάνω λοιπόν και γω;
Έβαλα την γάτα στο σκάνερ αλλά δεν κάθονταν με τίποτα. Στο τέλος την φωτογράφισα με το κινητό. Είκοσι χρόνια μετά την Μπελού είδα πως τα μάτια αυτής της σπάνιας αλήτρας μπορούν να φτερουγίσουν. Κι επειδή ανφάς μοιάζει πολύ με ηρωίδα των manga βαφτίστηκε Chii. Μια μικρή δυσκολία που είχε ο κτηνίατρος όταν συμπλήρωνε τα στοιχεία της (-με ήτα το γράφετε ή με ιώτα , ξεπεράστηκε αμέσως αφού υποσχέθηκα (προσωρινά) πως δεν θα της επιτρέψω να βάλει πουθενά την υπογραφή της, ούτε καν σε blog, οπότε σκασίλα μας.