Σχόλια στο when Chii becomes a housecat

Από: Του αμπελουργού το μοσχαράκι, ανάμεικτο συναισθημάτων! « όλα στα κάρβουνα

Του αμπελουργού το μοσχαράκι, ανάμεικτο συναισθημάτων! « όλα στα κάρβουνα — Sun, 12 Jul 2009 14:53:48 +0000

[...] ανάδοχης οικογένειας μέχρι να τον αποδεχτεί η Chii που από χτες βγάζει νύχια και δεν έχει κουνήσει ρούπι [...]

Από: Olympic airways circus, ένας έρωτας! « όλα στα κάρβουνα

Olympic airways circus, ένας έρωτας! « όλα στα κάρβουνα — Wed, 29 Oct 2008 08:31:14 +0000

[...] Φτάνοντας στο νησί, ώρα 11η πρωινή, περίμενε κοτόσουπα, καυτή, παρηγορητική -ό,τι το καλύτερο για ένα πλούσιο πρωινό δείπνο- …αβγολέμονο! Το ρυζάκι έκλεισε τις τρύπες του jet lag. Ήρθε στα ίσια της η Μάρω με δυο πιάτα, άρπαξε κι ένα μπούτι, στήθος απόλαυσε ο Αντώνης, γλείψαμε οι μεγάλοι τ’ αποδέλοιπα της κότας και γείραμε στου κρεβατιού την πλώρη, μια εγκατάσταση θαρρείς κι εμείς από της Tate τα παραλειπόμενα, ένα σύμπλεγμα τεσσάρων, πέντε με την Chii… [...]

Από: δημητρης ρ

δημητρης ρ — Wed, 28 Nov 2007 09:46:55 +0000

O κ. Alzap. παρακαλείτε όπως περάσει από τα γραφεία μας και παραλάβει το “Βραβείο Θεατή”.
Ήταν ο μόνος που κατάλαβε πως η κλειδαριά ήταν τελικά κινούμενη, κοινώς μεθυσμένη κι όχι ο φέρων το κλειδί…

Από: Asteroid

Asteroid — Wed, 28 Nov 2007 08:12:36 +0000

Κι όμως… σας τ’ ορκίζομαι: δεν έχει ξημερώσει μέρα τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια που να μη ήθελα νάχω ξημερωθεί στην Μύκονο – με την θάλασσα ολόγυρα, με τον αέρα τον ζωοποιό, με τα χρώματα της Χώρας αποθηκευμένα για μιαν ώρα γκρίζα… ακόμα και με τις γάτες…
Ίσως νάναι, τελικά, θέμα του ότι όλοι μας θα θέλαμε κάτι άλλο απ’ αυτό, που μας δόθηκε ή που έχουμε, ίσως νάναι, απλώς, θέμα φόντου, πάνω στο οποίο βλέπουμε ή προβάλλουμε την ζωή μας… όμως, πιστέψτε με…
Ν’ αλλάζαμε μήπως θέσεις;

Από: Λουίζα Κορνάρου

Λουίζα Κορνάρου — Wed, 28 Nov 2007 05:29:32 +0000

@kkm,
έχω βαρεθεί να συμφωνώ μαζί σας

@cd,
τα μαθήματα για το τάβλι, τα θέλω μαζί με τα βρισίδια τους, την ζοχάδα και να επιμείνουμε στην κίνηση: “κλείνωτοταβλισταμούτρατουαπέναντιχωριςναμαγκώσωδάχτυλο”.
Θα με φτάσουν τα λεφτά μου;

@σελιτσάνε,
μία γάτα την ημέρα, τον γιατρό τον κάνει πέρα

Από: Σελιτσανος

Σελιτσανος — Mon, 26 Nov 2007 15:45:54 +0000

Και σεις στις μαυρες σας;Κι εμεις, γατα πηραμε.

Από: Composition Doll

Composition Doll — Sun, 25 Nov 2007 10:44:05 +0000

Παραδίδονται μαθήματα ταβλιού και συγκατοίκησης με Chii. Πληροφορίαι εντός. Τιμαί λογικαί.

Από: Κ.Κ.Μ.

Κ.Κ.Μ. — Sun, 25 Nov 2007 08:09:57 +0000

Κυριακή πρωί , καφές , ήλιος έξω , η νεολαία του σπιτιού κοιμάται (κατακτημένο δικαίωμα απο μια βδομάδα που τέλειωνε στις δεκάμιση το βράδυ καθημερινά) , εμβαδομέτρηση καναπέδων , Kings of Convenience…..

όπως είπα ήδη σ’ έναν μακρινό φίλο αυτά είναι τα μικρά πράγματα που φτιάχνουν μια ξεχωριστή μέρα

σ’ όποια γωνιά του καναπέ κι αν είσαι….

Από: Λουίζα Κορνάρου

Λουίζα Κορνάρου — Sat, 24 Nov 2007 12:20:58 +0000

@αθήναιε,
κατ’ αρχήν θα συμφωνήσω με τον Μπωντλαίρ, θυμηθείτε όμως ότι κι αυτός ο τρισμέγιστος κατ’ ευθείαν μέσα από την μελαγχολία του μεγάλου Παρισιού έγραφε. Θα ήταν άραγε ο ίδιος αν ζούσε σ’ ένα ξέφωτο του δάσους;

Είναι πολλές φορές απελπιστική η ακινησία της επαρχίας και ακόμη πιο απελπιστικό να γίνεσαι ένα με το τοπίο. Ειδικότερα -επιμένω- στη νησιωτική χώρα όπου οι συγκοινωνίες βρίσκονται κάτω από το μονοπωλιακό καθεστώς που ξέρετε και όλα εξαρτώνται από τα μπωφόρια, τους τσίφτηδες καπεταναίους και την φαιδρή Ολυμπιακή. Οι παρέες, οι πυρήνες, οι σύλλογοι αυτοσχεδιάζουν αποκλεισμένοι στα λίγα τετραγωνικά τους. Η Σίφνος δεν ξέρει τι κάνει η Πάρος και η Σύρα ιδέα δεν έχει για την Ανδριώτικη κινητικότητα. Εσείς όμως από την περιοχή σας -αν το θελήσετε- μπορείτε να βρεθείτε στο κέντρο ή στα Πετράλωνα που μια ομάδα π.χ. ανεβάζει ένα πειραματικό εργάκι (μην το πάρετε τοις μετρητοίς το παραδειγμα – καταλαβάινετε τι θέλω να πω).

Επίσης, εξαιτίας αυτού του αποκλεισμού και της ανύπαρκτης διαδραστικότητας τουλάχιστον μεταξύ των κοντινών νησιών αλλά και προς το κέντρο, κονταίνει δραματικά και η ανοχή των ανθρώπων με αποτέλεσμα ό,τι κινείται να είναι μίζερο, φοβισμένο και αποσπασματικό.

Μόλις μπορέσω πάντως, θα γράψω (σύντομα ελπίζω) για μια προσπάθεια που μόλις ξεκινάει και μάλλον εντυπωσιακά-εδώ στη Μύκονο- και που για όσο κρατήσει, ελπίζω να ξεβαλτώσει λιγάκι τις συνήθειές μας. Ο στόχος είναι ο εξής: όχι προσκεκλημένοι (όπως σε γάμο) αλλά εμπλεκόμενοι (σαν μάγειρες), όχι μόνο καταναλωτές (της πολυθρόνας) αλλά και παραγωγοί. Για να δούμε.

Από: Aθήναιος

Aθήναιος — Sat, 24 Nov 2007 07:38:06 +0000

Έχει δίκιο η Μάτζικα. Έχω κάποιους φίλους που μένουν στην επαρχία και ειλικρινά σου λέω ότι βγαίνω οργανωμένα όταν έρχονται εκείνοι στην Αθήνα προετοιμασμένοι να δουν τα θέατρά τους, να πάνε σε συγκεκριμένα εστιατόρια, σε συγκεκριμένες εκθέσεις.
Ο Ρουσουνέλος εχει δει πιο πολλές εκθέσεις και έχει παραστεί σε πιο πολλά εβέντ από όσους ξέρω εγώ κι ας είναι χωμένοι μέσα στις εκθέσεις!!

Μου λείπει να έχω ξυπνήσει λίγο πριν από το ξημέρωμα και να υπάρχει απόλυτη ησυχία. Να φορέσω πάνω από τις μπιζάμες το παλτό, κάλτσες και αθλητικά και με τον ζεστό καφέ στο χέρι να βγω στο δάσος, να καθίσω σε μια πετρούλα και να ακούω τους πρωϊνούς ήχους του μέχρι να χαράξει.

“Μου φαίνεται πως πάντοτε θα είμαι καλά εκεί που δεν βρίσκομαι”, όπως είπε και ο τρισμέγιστος Μπωντλαίρ.