Πως καταλαμβάνει ένας πολίτης δημόσιο χώρο; Πως μπορεί να μιλήσει για τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του, τις προσδοκίες του; Πως μπορεί να δράσει και να μεταφέρει τις ευαισθησίες του ή την προσωπική του ματιά χωρίς να τον βιάσουν οι σφραγίδες και τα πρωτόκολα;
Η ομάδα “Πρωτοβουλία” Μυκόνου, κάνει ένα πείραμα. Χωρίς εγγεγραμμένα μέλη, χωρίς διοικητική ιεραρχία, χωρίς νομικά πρόσωπα, χωρίς σφραγίδες, χωρίς βιβλίο εσόδων-εξόδων, με μόνη την ανάγκη της έκφρασης και κινητήρια δύναμη τον ενθουσιασμό, ξεκίνησε πέρσι από μερικούς κουρασμένους πολίτες με σκοπό να εργάζεται για μια δράση και στη συνέχεια να την μοιράζεται και να την απολαμβάνει.
Ο μηχανισμός είναι ο εξής: συλλαμβάνει κάποιος μια ιδέα που φαντάζει δύσκολη (να φέρουμε χειμώνα την καμεράτα στη Μύκονο π.χ.). Όποιος έχει τη διάθεση αφιερώνει λίγο χρόνο για μερικά τηλεφωνήματα κι όταν αυτό το δύσκολο αρχίζει να γίνεται εφικτό, δουλεύει συστηματικά σε συνεργασία με τους υπόλοιπους. Κατόπιν και αφού η πρόταση έχει πάρει μια μορφή σχεδόν τελική (επαφές, χορηγίες, επικοινωνία), η ομάδα απευθύνεται σε κάποιον δημόσιο φορέα και του ζητάει να αναλάβει, το τυπικό μέρος. Αν υπάρχει διάθεση συνεργασίας -που ως τώρα υπήρξε- η ιδέα αυτή πραγματοποίειται. Τόσο απλά.
Έτσι, το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, η ΔΕΠΠΑΜ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Προβολής και Ανάπτυξης Μυκόνου), με την συμμετοχή της ομάδας Πρωτοβουλία, θα φιλοξενήσει στη Μύκονο την ορχήστρα των φίλων του Μεγάρου Μουσικής Καμεράτα, υπό την διευθυνση του μαέστρου Αλέξανδρου Μυράτ.
Αν όλα πάνε καλά, στις αρχές της άνοιξης θα πραγματοποιηθεί και ένα τριήμερο φεστιβάλ παιδικού-εφηβικού κινηματογράφου, όπου θα περιλαμβάνει εκτός από τις προβολές ταινιών μια σειρά από digital ταινίες μικρού μήκους με δημιουργούς παιδιά και εφήβους από την Μύκονο. Το θέμα που θα διαπραγματευτούν θα είναι ελεύθερο, ενώ θα έχουν συμμετάσχει και στην οργάνωση του φεστιβάλ στο κομμάτι της επικοινωνίας: θα έχουν δηλαδή φιλοτεχνήσει τις αφίσες με πολλές τεχνικές, οι οποίες θα εκτεθούν κατα τη διάρκεια του φεστιβάλ. Για να γίνουν αυτά θα έχουν προηγηθεί συναντήσεις με σκηνοθέτες και εικαστικούς που θα τους μιλήσουν για τους κεντρικούς άξονες δημιουργίας ταινίας. Στις συναντήσεις αυτές καθώς και στις τελικές παρουσιάσεις θα συμμετάσχει όποιος θέλει – χωρίς απουσιολόγιο και ποινές.
Μετά από έτη και έτη σε μουχλιασμένους συλλόγους και σχήματα, μετά από πολύ γραφειοκρατική βία, καταμερισμό ευθυνών και γκρίνιες, μάλλον η χαλαρή συλλογικότητα, που περισσότερο έχει τη μορφή παρέας, η εμπλοκή και η ελέυθερη έκφραση, φαίνεται να έχουν περισσότερο οξυγόνο για να αναπνεύσει κανείς.
Κι αυτό βέβαια, για όσο κρατήσει. Μόλις αρχίσει να δυσκολεύει η αναπνοή θα λήξει, χωρίς αφορισμούς και διαγραφές. Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω. Θα δούμε. Προς το παρόν θα απολαύσουμε τον ενθουσιασμό που διέπει αυτό το πείραμα.
Έρρωσθε!
Η “Πρωτοβουλία” είναι σα την Ελλάδα: Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά… Είναι αλήθεια πως ο παλαιο-κομματισμός συνοδεύεται και από τον παλαιο-συλλογικισμό. Όλοι χρειαζόμαστε νέες μορφές δράσης για να προσαρμόσουμε τη ζωή στο χρόνο μας, στις ανάγκες μας στις αντοχές μας στις επιδιώξεις και στα οράματά μας. Το πιο ενδιαφέρον με την ομάδα “ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ” είναι πως κάθε φορά ενεργεί αυτός-οί που έχει-ουν ενέργεια και σιγοντάρουν οι υπόλοιποι. Επίσης μας τσιγκλά η άτυπη και μη θεσμοποιημένη μορφή της ομάδας που δοκιμάζει την συλλογικότητα και την αντοχή μας και έτσι αντιλαμβανόμαστε κι εμείς οι ίδιοι την ταυτότητά μας, τα όριά μας, τα πιστεύω μας.
Έρρωσθε λοιπόν!
Αυτό σημαίνει πως δεν θα σας δούμε στο bazaar?
τολμώ να ζητήσω το know how , έστω μόνο το know ή απολογιστικά το how
να ελπίζω σε από πρώτο χέρι ενημέρωση ;
@prospero,
αυτό με τον παλαιο-συλλογικισμό, ξαναπές το.
θλιβερές γενικές συνελεύσεις, ευχαριστήρια για την παραμικρή κουτσουλιά, αγκυλώσεις, λαχνοί, μουρμούρες, πρακτικά.
Ανατριχιάζω…
@fevis,
στο bazaar θα είμαι παρούσα, ίσως όχι με την φυσική μου παρουσία αλλά πάντως θα είμαι εκεί.
@κκμ,
Το know ασθενεί κάπως ακόμη, αλλά το how είναι απλό: θέλετε τους RHCP στο γήπεδο της μικρής σας πόλης π.χ; Δεν έχετε παρά να τους κάνετε ένα τηλεφώνημα και να τους πείτε:
-Βρε, Anthony ο ΚΚΜοίρης είμαι. Πως θα σου φαινότανε να ρθείτε με την παρέα σου, να παίξετε ένα βραδάκι του καλοκαιριού στη μικρή μας πόλη;
Σας διαβεβαιώ, ποτέ δεν ξέρετε την απάντηση που θα πάρετε! Μπορεί να το ήθελαν πάντα, και, να μην τους το είχε προτείνει κανέις.
Έτσι είναι. Αρκεί οι παρέες να ονειρεύονται και να μην περιμένουν τα πάντα από το κράτος. Δλδ, αρκεί να μην περιμένουν τίποτα από το κράτος. Κάθε παρέα έχει κάποιον λίγο πιο δικτυωμένο που έχει φίλους πιο δικτυωμένους κι έτσι, αρχίζει μια συναρπαστική περιπέτεια. Βέβαια, αν μια παρέα κάνει κάτι πιο μεγάλο, αρχίζουν τα βρισίδια και η συνομοσιωλογία αλλά αυτό κάνει καλό στην παρέα, τη φέρνει πιο κοντά και την πεισμώνει περισσότερο.
Η Καμεράτα, είναι καλύτερη ορχήστρα στην Ελλάδα, όνειρό μου είναι να συνεργαστώ μαζί τους ( όχι δεν θέλω να παίξω πιάνο, μην φοβάστε) ως επαγγελματίας.
Είμαι σίγουρη ότι θα είναι εξαιρετική η βραδιά. Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία.
“Των Φίλων οι Κοινότητες, φτιάχνουν άλλο Γαλαξία…” για να παραφράσω το γνωστό στίχο.
Λουίζα (πάλι ξέχασες το χάπι του ενικού), σου την είχα πει την ιστορία με τον Wim Mertens ;
Όλα έτοιμα , το πιάνο είχε εντοπισθεί , τα λεφτά δεν ήταν πολλά Άρη , ο Σεπτέμβρης ήταν ο πιό ζεστός των τελευταίων δέκα χρόνων , η πλατεία ήταν μαγική αλλά εκείνη τη γ@μημένη ημέρα ο πολιτιστικός γ@μωαντιδήμαρχος ήθελε να πλημμυρίσει το πλακόστρωτο με γ@μωalibert για να υποδεχθεί τον Πασχάλη Αρβανιτίδη
Ο αντίλογος : “άν ήθελα ένα πιάνο για μιά ώρα , έφερνα τη Sonia (σ.σ. Λευκορωσίς piano teacher του Δημοτικού Ωδείου) να μου βγει και τσάμπα”
αααααχ αυτοί οι γαλαξίες των ηλιθίων , πόση φτήνεια κρύβουν μέσα τους….
(λέω όμως να το ξαναπαλέψουμε, τώρα είναι και ο maitre μαζί μου)
[...] βρήκε τρόπο να κάνει μια φαινομενικά τρ&epsilon… [...]
@ αθήναιε,
για τη συνομωσιολογία ειδικώς, έχω κάνει εμβόλιο. Με το που με χτυπήσει το μικρόβιο, η ακοή μου γίνεται επιλεκτική. Χοντρικά, κουφαίνομαι. Μεχρι να περάσει η έξαρση της νόσου των συνομωσιολογούντων
@κκμ,
για τους γ@αμωδήμαρχους, τους γ@μωαντιδήμαρχους και τον γαλαξία τους, υπάρχει η λύση που κωδικά ονομάζεται και “πορτοκαλιά”.
-Σας έχουμε έτοιμη τη δουλειά. Θέτε; Αν δε θέτε, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
Και τους πιάνεις με τη σειρά: νομαρχίες, σύλλογοι, οργανισμοί ή και φορείς ιδιωτικού δικαίου.
Ειδικά τώρα που έχετε και τον maitre, δυο καταΐφια να πλέξετε, δεν θα βρεθεί επί γης μανατζερ ή γ@αμωδημοτικός σύμβουλος που να αρνηθεί τον εκβιασμό. Μη νομίζετε, κι εμείς με λούζες τις κάνουμε τις δουλίτσες μας
Μπράβο Λουίζα.
Θα σας στείλω από την Περσεφόνης όλη μου τη θετική ενέργεια.
Μου την έδωσε η προβολή των ασχέτων και η καπήλευση της Πρωτοβουλίας, αλλά επει΄δη το ‘χω ζήσει στο πετσί μου, το αφήνω να πάει στο καλό.
Πάντα τέτοια.
@magica,
θενκς!
όσο για τα υπόλοιπα – νο προμπ (να μην το πω πιο χοντρά γιατί είμαι κι ευγενικό παιδί), αρκεί να πάνε όλα καλά και να το απολαύσουμε
@ Λουΐζα
Μπράβο!
(”Ιστορία φτιάχνουν οι παρέες”, όπως λέει και λίγο παρακάτω το τραγούδι που αναφέρει ο Αθήναιος)
Μπράβο!
@ ΚΚΜ
Μέσα. Σ’ ό,τι πεις.
Παράγγειλα ήδη φύλλο για κανταΐφι… Και μάλιστα μπόλικο.
@kopoloso +κκμ,
)) )
προσέξτε πως θα χρησιμοποιήσετε το κανταΐφι – βλέπετε οι λούζες είναι πιο βολικές (λόγω σχήματος
Αλλη φορα να μην δημοσιευεις φωτογραφιες μου χωρις την αδεια μου.Αυτη τη φορα επειδη διαλεξες μια που με δειχνει να σκεφτομαι-σπανια δλδ-,σε συγχωρω.
Καλως να τους δεχτειτε τους καμεραταδες αν και μου χαλατε την εκπληξη που θα σας εκανα το σαββατο το πρωι.
Καλώς σε βρήκα!
Ελπίζω, μετά από το …υποχρεωτικό διάστημα σιωπής, να τα πούμε πλέον συχνότερα από δω! Υγεία και χαρά, εύχομαι!
πώς γουστάρω αυτές τις παρέες
!
@σελιτσάνε,
κατ’ αρχήν μου έλειψες πάνω που σε συνήθισα.
Έπειτα, νομίζω πως παρα την αυθαιρεσία, αυτή η φωτό σε κολακεύει.
Τέλος, είμεθα πεντάνοιχτοι στις εκπλήξεις με ή χωρίς καμεράτα. Αναμένω.
@ν.αγο,
υγεία και χαρά, αμήν!
@m.,
κι εγώ, αλλά με κουράζουν οι φιλοδοξίες τους