Πηγαινοέρχομαι όλο και πιο συχνά στα παλιά βιβλία όπως πηγαινοέρχομαι και στο κοτέτσι της μάνας μου. Όχι πάντα για το περιεχόμενο.
Μου αρέσει πολύ ας πούμε η Σειρά Εκλεκτών Έργων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων της Εστίας: 120mm X 175mm, σκληρό εξώφυλλο, σχεδόν ανάγλυφες κουβερτούρες, ωραία σελιδοποίηση μαρμάρου. Απ’ έξω φιγουράρουν “οι άνθρωποι που γράφουνε βιβλία”: Καρκαβίτσας, Βενέζης, Μυριβήλης, Ουράνης, Τερζάκης, Νάκου, Θεοτοκάς.
-Ποιος σου τα ‘δωκε αυτά;
-Τα πήρα απ’ τη βιβλιοθήκη.
-Μη διαβάζεις πολύ αγάπη μου. Θα χαλαστείς. Αυτοί όλοι είναι μια φυλή που δεν κάνoυνε τίποτις άλλο. Μόνο γράφουνε. Δεν είναι καλό αυτό.
-Μα, ποια φυλή γιαγιά;
-”Οι άνθρωποι που γράφουνε βιβλία”.
Μια μέρα της διάβαζα φωναχτά μερικές αράδες απ’ το ΜΠΛΟΚ “C”, του Βενέζη. Στους διαλόγους παρεμβάλλονταν σε παρενθέσεις οι σκηνοθετικές οδηγίες, στις οποίες έκανα ανάγνωση ύφους :
(Ακούγεται στο βάθος του διαδρόμου η πόρτα που ανοίγει. Αλυσίδες, Μπότες.)
ή
(Τρομαγμένα, σιγανά)
και μετά
(τον κοιτάζει κατάπληκτος)
κι αλλού
(Τινάζεται σβέλτος, χύνεται προς το μέρος του χωρίς να τον αναγνωρίζει, του πιάνει το κεφάλι).
Κάπου ανάμεσα στον Θαλαμάρχη και τον Μάγερα το κουτί με το κουάκερ έχει εκσφενδονιστεί απ’ το τραπέζι και κυλιέται ανάμεσα στα πόδια μου. Τόση ταραχή.
-Να σωπάσεις λέω εγώ. Κοντεύει να σε πάρει μέσα αυτός ο δαίμονας! Για σήκω! Πάμε να μαζέψομε τα αυγά απ’ τις κότες να σε φυσήξει και λίγο ο αέρας!
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει καλύτερο αγχολυτικό απ’ το να μαζεύεις τ’ αυγά απ’ τις κότες. Εξοικειώνεσαι με τους νόμους της φύσης και γλιτώνεις απ’ την παράνοια του φανταστικού. Η ευαισθησία και η γλυκύτητα με την οποία σηκώνει η κότα τον κώλο της για να σου παραδώσει ένα ζεστό αυγό δεν σου προκαλεί καμιά φρικαλέα σκέψη ή χαυνωτική έκσταση. Το αντίθετο δηλαδή απ’ ότι σου προκαλεί ένα βιβλιαράκι δώδεκα επί δεκαεφτά-μισό, στην τρυφερή ηλικία του κουάκερ.
γι αυτό ποτέ δεν κατόρθωσα να εξοικοιωθώ με την κρύα έπαρση που βγάζουν τα κοκόρια ;
“Η ευαισθησία και η γλυκύτητα με την οποία σηκώνει η κότα τον κώλο της για να σου παραδώσει ένα ζεστό αυγό”,
ζωγράφισες πάλι!
@κκμ.
Εγώ, τα ‘μαθες τι κάνω στους κόκκορες άμα τη νοιώσω αυτή την έπαρση…
Το προβλημα ειναι με την “φυλη που διαβαζει βιβλια-γενικως”,η οποια ειναι βεβαιη για την ευαισθησια και την γλυκητητα με την οποια σηκωνει ο κοκκορας τον κωλο του για να σου παραδωσει ζεστο…(τι αραγε;)
Αν η ώθηση για “ενέργεια” (συλλογή αυγών), είναι η ουσιαστική πηγή
του καθημερινού αναβλύζοντος βίου, και οι εμπειρίες πού ζούμε, λόγω
ακριβώς αυτής της “δράσης”, σωρεύουν ένα “αποθεματικό κεφάλαιο” μέσα μας, από το οποίο μπορούμε να αντλούμε, κατά βούληση, και να το μετουσιώνουμε, σε νέα ώθηση για περαιτέρω ενέργειες… ε, τότε ναι… η γιαγιά είχε δίκιο, για την αναζωογονητική επίδραση της συλλογής αυγών.
But, τα ενδιαφέροντα και οι διαφορετικές “δράσεις”, δεν είναι ανταλλάξιμα είδη, όπου μπορεί το ένα να υποκαθιστά το άλλο, με ισοδύναμους ρόλους.
Τα διανοητικά ενδιαφέροντα, οι φρικαλέες σκέψεις, και οι χαυνωτικές εκστάσεις δεν μπορούν να πάρουν τη θέση της “συλλογής αυγών”, ως υποκατάστατα. Ούτε βέβαια μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο.
Πρόκειται για ιδιαίτερες και αυτόνομες “πραγματικότητες”, οι οποίες ταυτόχρονα έχουν την ανάγκη να αλληλουποστηρίζονται.
Κατά κάποιο τρόπο ισχύουν οι νόμοι της διατήρησης και μεταλλαγής
της ενέργειας, που διέπουν τη Φυσική.
Κουραζόμαστε λοιπόν από το διάβασμα..; Μαζεύουμε μερικά αυγουλάκια,
για να ξαλεγράρουμε, ρουφάμε και ένα από αυτά για να δυναμώσουμε,
και συνεχίζουμε το διάβασμα. Ή, ότι άλλο τέλος πάντων επιθυμούμε.
@kkm,
απάντησα μήπως σε καυτό ερώτημα που σε βασανίζει χρόνια;
@dimitris,
όχι εγώ, ο κώλος της κότας
@σελιτσάνε,
Μια ζεστή κουτσουλια ίσως; Δεν είμαι βέβαιη. Θα ρίξω τα τσόφλια και θα σου πω…
Μετά από δυο αναγνώσεις, κάπου ανάμεσα στις “αυτόνομες πραγματικότητες” και τους “νόμους διατήρησης και μεταλλαγής της ενέργειας” ένιωσα να πιάνω πάτο.
Ευτυχώς σώθηκα την τελευταία στιγμή, από την τελευταία παραγραφο!
Αύριο, θα πάω να μαζέψω τα αυγά και θα είμαι πλέον πιο συνειδητοποιημένη. Ευχαριστώ @kostis b.
Πολύ ωραία γραφή. Δροσερή και πρωτότυπη. Να είσαι καλά.
σαφώς και απάντησες
γι αυτό άλλωστε στα ακουμπάω ως shrink
Κι εγώ το κάνω τελευταία συχνά. Συμπληρώνω τυχαίες εξάδες απ’ αυτά, τ’ ανακατεύω και φτιάχνω ομελέτα.
Κι η χοληστερίνη… στα ύψη.
Άντε να τα καταλάβουν τώρα αυτά, οι άνθρωποι που παίζουνε μουσική! Προβλέπω επικοινωνιακό κενό τα Χριστούγεννα στη Μύκονο. Ίδιο με αυτό που υπάρχει στην πρωτεύουσα. Εγώ προσωπικά στηρίζω τις κότες. Και όχι την καμεράτα που συντηρείται από τις διάφορες φαρμακευτικές. Αυτή την έχω συνηθίσει στην Αθήνα, όπου παίρνω τακτικά τα χάπια μου, αποφεύγοντας έτσι να κλέψω τ’ αυγά του γείτονα. Αλλά και να κοιτάξω τον κώλο της κότας του.
@νίκο,
ευχαριστώ θερμά για τον καλό σου λόγο
@kkm,
εσύ μου τ ακουμπάς κι εγώ τα επενδύω: από shrink σε shrink. Tίμια πράματα.
@kopoloso,
α, θα σας μαλώσω. Οι κότες το ξέρουν ότι ασελγείτε μ’ αυτόν τον τρόπο πάνω στ’ αυτά;
@hdd345f,
το επικοινωνιακό κενό στη Μύκονο, είναι ειδικότητά μας, αναξάρτητα από τις εορταστικές περιόδους γι αυτό και δεν υπάρχει η πολυτέλεια να πολυσκεφτούμε τις φαρμακευτικές.
Πάντως κι εγώ με τις κότες είμαι.
(Διόλου όμως δεν με πειράζει αν δω και τον κώλο του γείτονα
)
Με μπέρδεψες στην αρχή, μετά κατάλαβα πως ναι, έτσι είναι. Μα δεν είμαστε μιά φυλή. Ίσως η γιαγιά μας έβλεπε όλους ίδιους όπως κάποιοι μπερδεύουν όλους τους σκούρους ή τους ‘Κινέζους’. Με την εξοικείωση ξεχωρίζουν τις διαφορές. &,( απτόμενη της παρομοίωσής σου) προσθέτω πως συχνά σαν τα κοκόρια τρωγόμαστε ή σαν τις κλώσσες κακαρίζουν κάποιοι από μας μόλις δούν το αυγό τους στο ράφι.