Ο Γεχούντι Μενουχίν (1916-1999) θεωρήθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς και σολίστες βιολιού του 20ου αιώνα. Για πολλά χρόνια παραθέριζε στη Μύκονο, στο σπίτι του πάνω απ’ τη Μεγάλη Νάμμο. Τον Ιούλιο του 1989, έδωσε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Η ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΗ. Ανάμεσα στα άλλα, μας είπε:
“[...] δυο μέλισσες, μια μικρή και μια μεγαλύτερη. Η μικρή μέλισσα βούιζε σε υψηλή συχνότητα, ενώ η μεγάλη σε χαμηλότερη. Ήτανε ένα Μάη στο, σκεπασμένο από ένα χαλί λουλούδια, νησί του Μπάου*. Το βούισμά τους είχε διαφορά μιας πέμπτης. Να ένα φαινόμενο που αξίζει να το παρατηρήσει ειδικός επιστήμονας μουσικός. Δυστυχώς πάψαμε να δίνουμε σημασία στους ήχους και ευτυχώς υπάρχουν ήχοι που αξίζει κανείς να τους ξεχωρίζει.”
Είναι παραπάνω από βέβαιο πως δεν ξέρω να διακρίνω σε ποια συχνότητα σφύριζε χθες βραδυ ο γαρμπής ανάμεσα στο ψιλόβροχο στη μέση των χωραφιών, ξέρω όμως πως δάκρυσε όλο μου το σώμα όταν εικοσιπέντε ζευγάρια κατάλευκα δάχτυλα χόρευαν πάνω στα μπράτσα απ τα βιολιά, τις βιόλες, τα βιολοντσέλα και τα κοντραμπάσα και είχα την αίσθηση πως οι ήχοι που γίνονταν, ήταν μόνο για μένα. Κάτι μου λέει, πως και οι υπόλοιποι τριακόσιοι, ένιωθαν περίπου το ίδιο.
Η Καμεράτα είναι μια σπουδαία ορχήστρα. Ο μαέστρος της, Αλέξανδρος Μυράτ, διάλεξε για μας ένα ευέλικτο μουσικό πρόγραμμα και παραβιάζοντας τους νόμους του πόντιουμ, γύριζε για λίγο την πλάτη στους ευγενείς μουσικούς για να πει δυο λόγια για κάθε έργο που θα ακολουθούσε. Η απόσταση της ορχήστρας απ’ το κοινό ήταν απόσταση κάμαρας παλατιού. Έτσι, είχαμε την χαρά να παρακολουθούμε κάθε μικρό σκίρτημα μουσικών και αρχιμουσικού, κάθε σταγόνα ιδρώτα και κάθε κοφτή νότα. Αυτό ήταν πολύ συγκινητικό και δυστυχώς δεν έχω λόγια να το περιγράψω καλύτερα.
Δεν έχει καμιά σημασία, αν τα έργα ήταν περιγραφικά ή υπερβατικά, αν ήταν νοηματικά δύσκολα ή απλώς δεξιοτεχνικά, αν αποκαταστάθηκε η “χυδαιότητα” της εβδόμης και πότε. Αυτά ας τα κρίνουν οι μουσικά γυμνασμένοι. Εγώ κρατώ, ότι Δεκέμβρη μήνα στη μέση του πουθενά στη Μύκονο, απολαύσαμε ένα άρτιο μουσικό σύνολο όπως είναι η Καμεράτα, χωρίς καμιά τεχνική εκπτώση.
Με λίγα λόγια, είμαι ένα χαρούμενο country girl: ίσως αν ήμουν στο Baden-Baden, να είχα φορέσει ψηλά τακούνια και βελούδινη ρεντικότα, ίσως και να κρεμόμουν στο μπράτσο ενός κομψού φιλόμουσου, αλλά, δεν ξερω αν θα ένιωθα την ίδια συγκίνηση όπως χτες, στην υποπεριοχή της Αργύραινας με φλατ μποτάκι, κασκόλ και ασυνόδευτη, την ώρα που έσφιξα το κρυστάλλινο χεράκι του πρώτου βιολονίστα.
Ακόμα κι αν δεν μπορείς να διακρίνεις τις συχνότητες μιας μικρής και μιας μεγάλης μελισσας, είναι κάποιες φορές που φτάνει να τις ακούς. Και ευτυχία να μπορείς να τις θαυμάζεις.
*ακατοίκητη νησίδα, απέναντι απ’ το λιμάνι της Μυκόνου, πάνω στη ρότα για Δήλο.
Ο κ. Μυράτ είναι ένας υπέροχος μουσικός και άνθρωπος, με πλήρη γνώση και άποψη για το σημαντικό έργο που επιτελεί. Επί πλέον είναι ευφυής και οξυδερκής, απλός και εστέτ, με κορυφαία ποιότητα και εκλεπτυσμένο χιούμορ . Είναι ταυτόχρονα σταρ, περφόρμερ και προσηνής.
Η πολυπολιτισμική ορχήστρα του είναι μια απόλυτη μουσική παρέα με υψηλό επίπεδο που μπορεί να συγκινήσει και το πιο απαίδευτο μουσικά κοινό. Αυτή είναι η δύναμη της μουσικής όταν “παίζεται” ,και δεν εκτελείται απλώς, από μουσικούς με αγάπη γι’ αυτό που κάνουν.
Έτσι μπορείς να προσεγγίσεις ακόμα και έργα τύπου H. Barraud εξ ίσου με τα χαριτωμένα carols των ημερών.
Εύγε στους ανθρώπους που είχαν την πρωτοβουλία της υλοποίησης αυτού του τόσο ωραίου κονσέρτου.
..κι ευτυχία να μπορούμε να τα διαβάζουμε αυτά , λέω εγώ…
Όνειρο χειμερινής Καμεράτα στη Μύκονο
Είχαμε την χαρά να παρακολουθούμε κάθε μικρό σκίρτημα μουσικών και αρχιμουσικού, κάθε σταγόνα ιδρώτα και κάθε κοφτή νότα…
Το όλο θέμα μιας ορχήστρας δωματίου στην Αργύραινα της Μυκόνου, είναι από μόνο του μια ανατροπή, μια πρόκληση, που μάλλον μπορεί να κερδιθεί όταν υπάρχει ψυχή και όταν έχουμε το κουράγιο να βγαίνουμε από το ιδιωτικό μας καβούκι και με πάθος να διεκδικούμε το αυτονόητο που ολισθαίνει στο να γίνει ανόητο. Ζήτω ο σουρεαλισμός!
@mahnar,
ω, φαίνεται πως ήσασταν εκεί!
απολαύσατε κι εσείς όπως όλοι, το απίθανο χιούμορ του κ.Μυράτ.
Όταν χτύπησε κινητό, μεταξύ των έργων:
-α! το αγαπημένο μου ringtone!
Kαι αμέσως μετά τον Ηenry Barraud:
-σας διαβεβαιώ, τα δύσκολα μόλις τα περάσαμε…
Ήταν μια σπουδαία βραδιά και ο μαέστρος όσο και οι μουσικοί του ήταν υπέυθυνοι γι αυτό.
@κκμ,
και να τα γράφουμε αφού τα ζήσαμε, θα τολμούσα να συμπληρώσω…
@buzz αγάπη μου,
ευχαριστώ – μπορεί να ήμουν ασυνόδευτη, αλλά έλειπες για καλό σκοπό
@prospero,
)))
ζήτω!
Τώρα αν έχουν ελάχιστο μυαλό εκεί στο ΔΟΛ, μεταξύ μας νομίζω ότι έχουν, το ποστ αυτό θα συμπεριλαμβάνεται συντόμως στα έντυπα του Μεγάρου Μουσικής.
Γίνομαι μάντης κακών ε;
Απο την άλλη ξέρω πόσο καλά γράφεις όταν αισθάνεσαι κάτι γι΄αυτό που γράφεις, όταν σε αγγίζει. Άρα η εμπειρία σου γνήσια και μοναδική.
Αυτό που δεν ξέρω είναι αν σκέφτεται κανείς το γιατί και το πως αυτής της ιστορίας. Ποιό το πραγματικό κόστος εννοώ, όχι το οικονομικό, που θα πρέπει να πληρωσετε.
Γιατί πως να στο πω, δεν μου κάθεται αυτό το σκηνικό όπου ο Βερώνης χοροπηδάει απο τη χαρά του όταν βλέπει Πρωτοβουλίες Πολιτών να οργανώνουν γεγονότα που εκείνος υλοποιεί και πληρώνει.
Ιερόσυλος δεν θέλω να γίνω άγιες μέρες που είναι, δεν βάζω ερωτηματικά για τις πρωτοβουλίες, αλλά με το νέο έτος αξίζει τον κόπο η κουβέντα.
@alzap,
φίλος είσαι εσύ;
(την κουβέντα να την κάνουμε πάντως. Θεωρητικά, είναι πολύ βολικό και για τις “πρωτοβουλίες” και για τους φορείς, να παραλαμβάνουν μια έτοιμη ιδέα και να αναλαμβάνουν την υλοποίηση. Για τα υπόλοιπα, θα ξέρουμε -πιστευω- μετά τις γιορτές. Προς το παρόν υπάρχει μια βουβή αμηχανία
)
Γιατί πως να στο πω, δεν μου κάθεται αυτό το σκηνικό όπου ο Βερώνης χοροπηδάει απο τη χαρά του όταν βλέπει Πρωτοβουλίες Πολιτών να οργανώνουν γεγονότα που εκείνος υλοποιεί και πληρώνει.
Ουδεν καλον αμιγες κακου.
Το προσπερναμε ομως ,φανταζομαι , γιατι η δυναμικη των πρωτοβουλιων πολιτων ειναι πολυ ισχυροτερη απο βλαχοδημαρχεϊκους πολιτικαντισμους.
@σελιτσάνε,
το προσπερνάμε με πατημένα τα γκάζια…
(βαριέμαι πια με όλα αυτά – εσύ που έχεις ζήσει σε επαρχία κι έχεις εμπειρία από συλλογική δράση, το καταλαβαίνεις νομίζω)
Και αν μάλιστα έχεις συμβάλει στην πραγματοποίηση αυτού του δύσκολου εγχειρήματος και εσύ με ιδέες και δουλειά, η απόλαυση διπλή είναι. Και όσο πιο ακατόρθωτο φάνταζε, τόσο πιο μεγάλη η απόλαυση.. Σε φαντάζομαι λίγο σα την Μαρία Αντουανέτα στις Βερσαλλίες.
@melissa μου,
και κάποιος άλλος την πάτησε έτσι. Κάπως με φαντάζονταν, μέχρι που με είδε να σιδερώνω
(για την πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης δούλεψαν πολλοί και κάποιοι περισσότερο από μένα, αλλα ναι, η απόλαυση είναι μεγάλη.)
το χάρηκα το σημερινό ποστ.
(ποστ: άχαρη λέξη. δεν υπάρχει καμιά πιο εύηχη;)
άραγε η Μαρία Αντουανέτα άπλωνε μπουγάδα στην ταράτσα των Βερσαλιών ;
Εντάξει, μπορεί εγώ να μην απόλαυσα την Καμεράτα, αλλά είχα στη συντροφιά μου έναν νεαρό, μακρυμάλλη θεό κι έναν σιτεμένο ημίθεο εκείνο το βράδυ. Μόνο που στα μάτια τους έβλεπα τη μορφή σας…
@zelig,
θενκς!
δεν νομίζω πως μπορώ να σας βοηθήσω σ’ αυτό – ούτε μου ‘ρχεται καμία της προκοπής (ανάρτηση το μεταφράζει η blogspot) ούτε ο αντιλεξικό του Βοσταντζόγλου πρόλαβε να μας σώσει απ’ το κακόηχο ποστ
@κκμ,
σιγά μην έπλενε και τα μάλλινα στο χέρι…
@cd,
επιτέλους ένας άνθρωπος σωστός που δεν μασάει τα λόγια του!
Έ όχι και στο πουθενά η Μύκονος! Είπαμε, είναι απέναντι από το νησί του Μπάου!
- Κι εγώ το χάρηκα το ποστ σας. Καλημέρα!
@hdd345f,
Α ναι, έτσι ακριβώς το βλέπω κι εγώ.
Και για να είμαστε ακριβείς, η Μύκονος βρίσκεται ανάμεσα στο νησί του Μπάου και την Κολοκύθα.
Τι ωραία! Ούτε οι αδελφοί Γκριμ δεν θα το παρουσίαζαν έτσι. Πείτε μου παρακαλώ, η Κολοκύθα κατοικείται από κάποια πριγκίπισσα, ή πρόκειται επίσης για ένα μαγικό χαλί από λουλούδια όπου οι μέλισσες που πετούν πάνω του, προκαλούν βαθύτερες σκέψεις στους μουσικούς;
Η Κολοκύθα λοιπόν, είναι ένα βραχάκι στο Καμ’νάκι, που χωράει πάνω του ίσα-ίσα ένα γλάρο. Ωστόσο, γι’ αυτήν έχουν γραφτεί ποιήματα.
Για χάρη σας ξεχωρίζω μια ρίμα του Πανάγου Αξιώτη (αδελφού της Μέλπως), που λέγεται Επιστολή [β'] και λέει:
[...]
και πάει μήνας πάθαμε μεγάλο ρεζιλίκι:
Την Κολοκύθα, Λαωρετώ, ασβέστωσαν καλά-καλά,
κ’ οι εκδρομέις την είδανε κι ακούσαμε να πούνε:
“Όσο καλή η μυζήθρα τους, τόσο άγουστα μυαλά!
Φτού! Να μην αμπασκαθούνε!”
Και τώρα λεν καμπόσες
κακές γλώσσες,
πως άρχισαν παράπονα γιατί
εις τον νομάρχη στάλθηκεν ετούτο το χαρτί:
Αίτησις
και απάιτησις
κατοίκου αυτοχθόνου
της πόλεως Μυκόνου.
Μηνί Μαΐω, Μύκονος
και σωτηρίω έτει
άλφα-πι-λαμβδα-δέλτα
που καλλιτέχνες φάνηκαν
εις το νησί μπερκέτι
με νου και κρίση σβέλτα.
Εγώ ο υποδηλούμενος
λαμβάνω την τιμήν
και σας παρακαλώ,
όπως ευαρεστούμενος
-εάν βεβαίως θέλετε
του τόπου το καλό-
πείτε να μ’ ασβεστώσουνε
καθώς την Κολοκύθη
o mores και o tempora
και ω καιροί και ήθη!
Γιατί μου φαίνεται άδικο πολύ
εμένα να μ’ αφήσετε δίχως λευκή στολή.
Για το κοστούμι μου απαιτώ κι εγώ τον ίδιο ζήλο.
Μετά τιμής
Ο Χούλακας από τον Κάτω Μύλο
(ελπίζω να μη ρωτήσετε και για τον Χούλακα, γιατί όπως είδατε, παρασύρομαι εύκολα)
να μη σας ρωτήσουμε αλλά δώστε μας τουλάχιστον τη διεύθυνση του βλογ του…
@κκμ,
εγώ σας προειδοποίησα:
Χούλακας=βραχάκι μικρότερο της Κολοκύθας απ’ την μεριά των Μύλων, στέκεται πάνω του γλάρος αλλά με ένα πόδι.
ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΑΚΙ
μνήμη Σταματάκι Τρικαμηνά, ψαρά
Όπως καμάρωνε μακριά
τη θάλασσα με τα φαγκριά
το Σταματάκι μου, ο ψαράς μου, ο γέρο φίλος,
όπως ατένιζε μακριά
κατα τη Δύση,
ήρθε το κύμμα του βοριά
να προσκυνήσει
κι ήρθε κι η Μούσα
για ν’ ασπαστεί τη ροζιασμένη του πατούσα.
Ο Κάτω Μύλος
από σοβράνο
πόσον εχάρη!
Και πέρα, απάνω,
ήτανε γλάροι
κι ήρθαν τ’ αψήλου
μεριά σταβέντο του Κάτω Μύλου.
Κι έγειρε τότε το Σταματάκι μου
πα’ στο βραχάκι.
Είχε στην τσέπη του το σουγιαδάκι του
και το τσακμάκι.
Έγειρε κι έγινε, καρσί στο Χούλακα,
το βοτσαλάκι
που στο μελτέμι λέει το τραγούδι του
-το τραγουδάκι .
(μεγάλος ράπερ ο Πανάγος Αξιώτης, ως βλογερ θα ευδοκιμούσε επίσης, είμαι βέβαιη. Προς το παρόν αναπαύεται στον άη Λούκα.)
Για “της Γριας το πηδημα” εχετε τιποτα;
Μυκονιάτικο ραπ !
τώρα εξηγούνται κι άλλα… (όχι όλα, έχει ζουμί ακόμη)
Ευχαριστώ πολύ κυρία Κορνάρου. Ήταν υπέροχο. Αν όντως υπάρχει κάποια ιστορία για της γριάς το πήδημα και δεν πρόκειται για χωρατό, με χαρά θα την διαβάσω όταν θα έχετε τον χρόνο.
ΥΓ. Περισσότερο χάρηκα γιατί αντιλαμβάνομαι πως τελικά δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο , παρά τις αλλεπάλληλες επισκέψεις μου (στο παρελθόν). Αν τύχει ποτέ και ξανά έρθω, θα έχω ανοιχτά τα μάτια και τις προκαταλήψεις μου στο σπίτι.
@σελιτσάνε,
λέτε να μην έχω;
@κκμ,
@hdd345f,
Σας φάινεται να αστειεύομαι; Μόνο να ξέρω αν για Της Γριάς το Πήδημα προτιμάτε έπος, στιχούργημα ή παραμύθι;
(Αυτή η τελευταία σας φράση, με αποζημιώνει )
Συμπαθώ και τα τρία. Η επιλογή δική σας. Ανυπομονώ!!