το πνεύμα των χριστουγέννων

Αναβοσβήνω.
Και νοσταλγώ τις μέρες εκείνες, που το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν ήμουν εγώ.

Το σπίτι στολίζονταν, η άχνη κάθονταν υπάκουη πάνω στους κουραμπιέδες, το χριστόψωμο μοσχομύριζε πριν ανοίξω τα μάτια μου, το δέντρο είχε χρυσή βροχή κι ένα συνεργείο καθαρισμού είχε περάσει από κάθε γωνιά του σπιτιού, είχε ξεθολώσει τα τζάμια κι είχε στρώσει τραπεζομάντιλα με καμπανούλες και χρυσάστερα, σ’ όλα τα τραπέζια και τα τραπεζάκια του.
Λίγο με στενοχωρούσε που για να γεννηθεί αυτός ο Χριστούλης, είχαν ξεκοιλιαστεί μια μυριάδα παιδάκια, μα δε βαριέσαι, «η φύσις είναι ερωτευμένη με τον θάνατο», έλεγε ο κύριος Αδάμ που έπινε καφεδάκι με τον πατέρα μου και ψάρευε το καϊμάκι με το μελομακάρονο.

Εμένα πάλι αυτήν τη «φύσις» μου άρεσε απλώς να την μεθώ κι όχι να παρατηρώ τους έρωτές της. Μπόλικο κονιάκ στο παξιμάδι και οι μικροί κορυδαλλοί -πεινασμένοι μες στο ξεροβόρι- ορμούσαν πάνω του με τσιμπιές κι έπειτα για ν’ απογειωθούν, έφτιαχναν ένα απίθανο ζιγκ-ζαγκ πάνω στο δρόμο. Όσοι τα κατάφερναν, έφταναν ως το χαμηλότερο κλαδί του ευκάλυπτου. Οι άλλοι ξαναπροσπαθούσαν κι αν διαπίστωναν πως είναι μάταιο, ξαναγυρνούσαν χοροπηδώντας στο παξιμάδι με το κονιάκ.

Αναβοσβήνω.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων, μεταμορφώνει τους γίγαντες σε νάνους.

Η χρυσή βροχή του δέντρου, βρίσκεται σε σακουλάκι κι έχει επάνω του τιμή. Τα χριστόψωμα έχουν συνταγή. Η άχνη θέλει σίτα ψιλή και σωστή απόσταση απ’ τους κουραμπιέδες. Οι χρυσοκέντητες καμπανούλες είναι κακόγουστες και οι σκιές πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα έχουν μάτια που φωσφορίζουν άγχη και αγωνίες. Gloomy, αλλά οικείο. Σαν ανάθεση. Όσοι δεν τα καταφέρνουν ίσως και να  περνούν λευκές νύχτες. Οι υπόλοιποι -καληώρα-  θα γράφουν νόστιμες εκθέσεις για την θλίψη αυτών των “άγιων ημερών”.

Πάντως, αν ήμουν κορυδαλλός κι όχι το πνεύμα των Χριστουγέννων, θα σπινάριζα με στροφές πίσω, προς το παξιμάδι με το κονιάκ. Αλλά που… Το μόνο βέβαιο είναι πως η φύσις παραμένει ερωτευμένη με το θάνατο.

Αδάμ τον έλεγαν άραγε, εκείνον τον γείτονα;