coins and promises

At the bar, Camille Bombois

*

Οι μυρωδιές στις κουζίνες χτίζουν αναμνήσεις. Τα δικά μου χριστούγεννα, μυρίζουν καβουρντισμένο σουσάμι, βούτυρο, ψημένα σύκα με καρύδι και στην άκρη της μύτης μια στάλα από σιρόπι μελιού με πράσινη λεμονόφλουδα. Μυρίζουν ακόμη κόλλα από φρεσκοσιδερωμένες ποδιές, που παρά τη λάτρα των ημερών δεν λερώνονται ούτε τσαλακώνουν. Αυτές όλες οι μυρωδιές είναι κλεισμένες στον ήχο απ’ τα ψιλά, που γίνονταν ντάνες πάνω στο σκρίνιο για τους καλαντιστάδες. Γιαγιάδες θείες και νονές ανακατεμένες με τη ζύμη όπως οι σταφίδες στα χριστόψωμα και κουδουνιστές όπως τα δίφραγκα. Αν ήταν να δώσω σ’ αυτές τις αναμνήσεις ένα όνομα, θα τις έλεγα: λωξάντρες.

Όταν, αργότερα, κατάλαβα ότι κάτω από τα εμπριμεδάκια, τα γέλια, τα κορδόνια της ζύμης και τις ατσαλάκωτες ποδιές βράζουν καημοί, κούραση και κάθε είδους πένθη, άφησα τις λωξάντρες να κολυμπούν μόνες τους στην πιατέλα με το σουσάμι και να μπήζουν τα καρύδια με δύναμη στα χριστόψωμα μέχρι να πιάσουν σταφίδα.

Οι μυρωδιές όμως και τα γκλιν γκλον απ’ τα ψιλά, δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ. Ακόμα και την εποχή με τους ξεφτισμένους καναπέδες, την άφθονη μαυροδάφνη, τα ρουφηχτά φιλιά και τα πολλά τσιγάρα που τα δάχτυλα μελάνιαζαν πάνω στο repeat και τις μεθυσμένες barες κι όχι στη διαλογή του σωστού μεγέθους των καρυδιών, η λεμονόφλουδα ξεκρέμαγε κουδουνίζοντας απ’ τη μύτη. Όσο πιο ατίθασο το τακούνι, τόσο πιο κουδουνιστές οι λωξάντρες κι ας είχαν μετακομίσει στη βάση του σβέρκου.

Θέλει δυνατούς καρπούς (άντε κι ένα αξιοπρεπές ζυμωτήριο) για να βγουν τα χριστόψωμα ελαφρά και μυρωδάτα  και ακόμα πιο εξασκημένους για να σπρώξουν την μικρή σχισμή που χουν οι πόρτες στα barάκια για να μπεις μέσα, να πιεις μόνος ένα κοντοκάβαλο με πάγο -κι ότι να’ναι- μέρες που ‘ναι. Το τακούνι στο σκαμπό βαστάει το δικό του ρυθμό like a teenage beast, και τα δίφραγκα που γίναν ευρουδάκια τον δικό τους, καμπανίζοντας ανάμεσα στα σουσάμια και την λεπτή γραμμή του σιροπιού. Το πολύ πολύ ν’ αντισταθώ, λερώνοντας, έστω και επίτηδες την ποδίτσα μου.

Ψιλά για τα κάλαντα μην ξεχάσω να βγάλω στην άκρη –

*the crambs, goo goo muck