Η πιο τρύπια λέξη, η πιο άχρηστη, η πιο πεταμένα λεφτά, η πιο αυθάδικη και επιπόλαιη που ξεφυτρώνει ακριβώς όταν πιστεύεις πως έχεις καταλήξει και ξεχωρίσει τι κρατάς και τι αφήνεις. Η λέξη-αντισύλληψη της πραγματικότητας. Η λέξη-παγίδα της σκέψης και των συναισθημάτων. Η λέξη-αράχνη που το μοναδικό περιθώριο που αφήνει, είναι να την πεις όταν πια κοντεύει να βγει η ψυχή σου. Πχ.: Δεν πήγα ποτέ στα Γιάννενα ή Δεν έφαγα ποτέ παστίτσιο ή Δεν έτυχε να σκοτώσω ποτέ κανέναν (και πάλι, μόνο στην περίπτωση που δεν αντισταθεί η ψυχή σου και ξανακάτσει στη θέση της, έστω και για λίγα λεπτά, διότι ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να φέρει ταπεράκι με παστίτσιο η ψυχοπονιάρα γειτόνισσα και να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του να γλύψεις το πιρούνι.)
Όλα τα άλλα «ποτέ» στη διάρκεια του βίου -ειδικά αυτά που συντάσσονται με μέλλοντα- είναι απλώς αξιολύπητα.
and this ain’t a fuckin’ game…αλλά το βαρύ γάντι του Κ.Κ.Μοίρη. 
Πρόσφατα Σχόλια