illustrator, Brian Stauffer
update: Εξάντας – Θεός για μια μέρα
Άκουσα φευγαλέα χθες την είδηση στην τηλεόραση:
“H 52χρονη Σαντάλ Σεμπίρ διανύει το τελικό στάδιο της νόσου από την οποία πάσχει από το 2002 και σύντομα θα πεθάνει. Έχει χάσει τις αισθήσεις της γεύσης, της όσφρησης και την όρασή της. Επιπλέον υποφέρει από φρικτούς πόνους. Ο καρκίνος έχει παραμορφώσει το πρόσωπό της.
Η άλλοτε δυναμική δασκάλα ζητεί από τη γαλλική δικαιοσύνη το δικαίωμα στην ευθανασία. Πρόκειται για το πρώτο τέτοιο διάβημα στη Γαλλία, σύμφωνα με τον δικηγόρο της.Ο πρόεδρος του δικαστηρίου της Ντιζόν θα αποφανθεί τη Δευτέρα για το αίτημά της.
Σήμερα, ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν παρενέβη, εκτιμώντας ότι είναι δύσκολο να απαντήσει σε ένα τέτοιο αίτημα καθώς “είναι στα όρια αυτού που η κοινωνία μπορεί να πει και αυτού που ο νόμος μπορεί να κάνει“.
Η ευθανασία, δεν είναι αυτοκτονία, είναι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, είναι πράξη ανθρωπιστική. Και τούτο ορίζεται από το ότι, για να φθάσουμε στον αμετακίνητο θάνατο δεν απολαμβάνουμε πια το αγαθό της ζωής. Γιατί πρέπει λοιπόν να διάγουμε με τρόπο μαρτυρικό και -τις περισσότερες φορές- αναξιοπρεπή τις βαριές θανατηφόρες ασθένειες ή ακόμη και τα γηρατειά που μας καθιστούν εντελώς ανήμπορους να νιώσουμε ή να χαρούμε έστω και μια χαραμάδα ζωής; Αν η επιλογή μας να φθάσουμε στον θάνατο μπορεί να γίνει σύννομα και χωρίς πόνο γιατί ο νόμος δεν διευκολύνει την κοινωνία;
Η Σαντάλ Σεμπίρ, με τη συγκατάθεση και των τριών παιδιών της διεκδικεί το δικαίωμα να φύγει από τη ζωή, πριν εξαντληθούν τα όρια του πόνου -σωματικού και συναισθηματικού- για την ίδια και τoυς ανθρώπους της και θέτει ξανά το ζήτημα στις πολιτισμένες δυτικές κοινωνίες και στον καθένα μας ξεχωριστά.
Στο αρχείο του Εξάντα μπορείς να δεις online παλιότερη εκπομπή με τίτλο ‘θεός για μια μέρα’. Δες ένα άνθρωπο που ταξιδεύει σε μία πόλη της Ολλανδίας (αν θυμάμαι καλά), ο οποίος απόλυτα οργανωμένα και ψύχραιμα αποχαιρετά ένα φίλο, παίρνει αεροπλάνο, λεωφορείο και φτάνει στο ραντεβού που έχει κλείσει για ευθανασία. (βέβαια είδα σήμερα ότι η ιστοσελίδα είναι υπό κατασκευή αλλά φαντάζομαι σύντομα θα επαναλειτουργήσει).
Οι άνθρωποι που αναζητούν αυτή τη λύση δεν επιθυμούν την αυτοκτονία κατ’εμέ, γιατί διαφορετικά γιατί να μπουν στον κόπο να κάνουν διαβήματα για να διεκδήσουν το δικαίωμα αξιοπρεπούς τερματισμού της ζωής τους. Τόσα φάρμακα κυκλοφορούν στην τελική
Το illustration εξαιρετικά δυνατό.
@agglidal,
δεν ανοίγει η σελίδα, αλλά είμαι βέβαιη πως θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Οι Ολλανδοί έχουν ήδη προχωρήσει και σ’ αυτή τη ρύθμιση.
Βέβαια το θέμα σηκώνει πολύ μεγάλη συζήτηση αλλά το έφερα βιαστικά γιατί συγκλονίστηκα χθες, τόσο με την είδηση όσο και με τη δήλωση του γάλλου πρωθυπουργού περί ορίων της κοινωνίας και ανικανότητας του νόμου, λες και οι νόμοι δεν γίνονται για να εξυπηρετήσουν τους ανθρώπους και να διευκολύνουν τις κοινωνίες τους.
) και πως ο πόνος με απασχολεί μάλλον περισσότερο απ’ την κατάληξη. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί πρέπει να επινοήσω εγώ το τέλος μου και να μην μπορεί η κοινωνία να μου προσφέρει -με ενδιάμεσο τον νόμο- τουλάχιστον την ελεήμωνα θανάτωση, αν τη χρειαστώ.
Βλέπετε μεγαλώνοντας κατάλαβα πως δεν είμαι αθάνατη (
Είναι πολύ καλή πάντα η δουλειά του Εξάντα.
Βρήκα την εκπομπή εδώ (ήταν cached):
http://video.google.com/videoplay?docid=-4147755477636686267
@agglidal+dimitris,
θενκς για την παραπομπή! Η εκπομπή είναι εξαιρετική.
ωραίο food for thought για το γουίκεντ
σοβαρομιλώ….
@κκμ,
μα κι εγώ…
σας επισκέπτομαι πολύ καιρό τώρα και κάθε φορά λέω:
θα σχολιάσω την επόμενη γιατί αυτό παραείναι όμορφο, το άλλο εσωτερικό.. κλπ.
ε λοιπόν τολμώ
)
συμμερίζομαι απολυτα τις σκέψεις σας σήμερα ,
βλέπετε κι’ εγώ δεν είμαι αθάνατη.
καθόλου μάλιστα.
Λουίζα, η κυρία πέθανε τελικά, το είδα στο in.gr σήμερα.
Γλίτωσε, ησύχασε.
Το δύσκολο εδώ δεν είναι που θα πεθάνεις, αλλά μέχρι να το αποφασίσεις. Αν φτάσεις να έχεις πάρει την απόφαση, το βήμα έχει ήδη γίνει.
Ποιος είναι αυτός που θα αποφασίσει τι θα κάνω εγώ, με τη δική μου ζωή και το δικό μου σώμα; Μα, θα τρελαθούμε εντελώς σ αυτή τη ζωή…
Ο μπαμπάς μου έφτασε στο έσχατο σημείο του αλζχάιμερ. Όταν πέθανε χάρηκα, πως να σας το πω, χάρηκα γιατί πολύ παιδεύτηκε. Μπορεί να μην υπάρχει πια, αλλά τουλάχιστον δεν έχει εκείνα τα ματάκια να κοιτάζουν το τίποτα, σαν μωρό χωρίς όμως τη χαρά της ζωής, και τον απίστευτο εξευτελισμό-και ταλαιπωρία του σώματος. Ήταν 30 κιλά όταν πέθανε.
@holly,
το παθαίνω κι εγώ αυτό, δλδ να αναβάλω τον σχολιασμό σε κάποια γραπτά που μου αρέσουν, εξαιτίας μιας αναίτιας -μάλλον- συστολής που δεν την έχω διαλέξει αλλά με κυριεύει συχνά
για το θέμα τώρα: όπως και γω διάβασα παρακάτω στο σχόλιο της @lemon η κουρασμένη αλλά γενναία Σαντάλ Σεμπίρ πέθανε, ελπίζω όχι και η ανακίνηση του θέματος της ευθανασίας με νόμιμο τρόπο.
@lemon,
λυπάμαι αφάνταστα για την πορεία του πατέρα σας – ζήσατε στο πετσί σας αυτό που πολλοί φοβόμαστε και να φανταστούμε ακόμη, για τον εαυτό μας ή για κάποιον αγαπημένο μας. Ευχαριστώ που τοποθετηθήκατε, μιλώντας γι αυτό.
Δυστυχώς, στην υποτιθέμενη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα ούτε καν να πεθάνει με αξιοπρέπεια.
Είχα και εγώ μια προσωπική εμπειρία την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ο πατέρας μου πριν 3 έτη έπαθε εγκεφαλικό και έμεινε ανάπηρος στο κρεβάτι για ένα εξάμηνο περίπου, είχε ψιλοχάσει τα λογικά του, είχε σακχαρώδη διαβήτη, είχε μια πληγή σε μέγεθος παλάμης στο ύψος της μέσης του η οποία δεν έλεγε να κλείσει λόγω σακχάρου, του κάναμε ενέσεις ινσουλίνης κάθε μέρα πρωί-βράδυ, του βάζαμε πάμπερς. Στο τέλος του εξαμήνου, χωρίς να έχει σημειώσει καμία βελτίωση στην υγεία του(είχε μείνει ο μισός από αυτό που γνώριζα), άρχισε να αρνείται το φαγητό, έφτυνε τα φάρμακα που του δίναμε με αποτέλεσμα να πάθει δεύτερο εγκεφαλικό και να καταλήξει έπειτα από λίγες μέρες, όντας τελείως φυτό. Αυτό που έκανε ο άνθρωπος ήταν να αρνηθεί να ζει μέσα στην μιζέρια, όντας πολύ υπερήφανος να “ζει” με αυτόν τον τρόπο. Είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει αυτό και κανένα δικαστήριο του κόσμου δεν θα μπορούσε να του το στερήσει. Γεννιόμαστε χωρίς να το θέλουμε τουλάχιστον θα έπρεπε να τερματίζουμε όποτε θέλουμε την ζωή μας,εφόσον δεν είμαστε σε θέση να απολαύσουμε αυτά που μας προσφέρει.Τώρα αν η εκκλησία λέει τα δικά της, αυτά θα πρέπει να τα ακολουθήσουν οι πιστοί της. Το σώμα μας,οι σκέψεις μας είναι απολύτως δικά μας και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να ορίσει την συνέχιση ή τερματισμό της ύπαρξής μας εκτός από εμάς.
@panagiotis,
συμφωνώ με κάθε κουβέντα σας.