σχέδιο του Βασίλη Βασιλειάδη
ΓΙΑΝΝΗΣ Μ. ΧΑΝΙΩΤΗΣ
1969-2008
EΠΙΤΟΝΟΣ
VII
Φτελιά*
Ο βυθός διάφανος
Αναπλέει επιφανής
Γιάννης Μ. Χανιώτης, Ιστιοφόρο Β, εκδ. Δωδώνη 2006
Ο δεσπότης διάβασε φωναχτά μια ευχή συγχωρητική για την αυτοχειρία. Εγώ σου διαβάζω ψιθυριστά τη Φτελιά.
Άκου όμως και τους άλλους. Σου μιλούν.
____________________________________________________________________________
*Βόρεια παραλία της Μυκόνου, ανοιχτή στο Ικάριο πέλαγος, με ακριβή ψιλή άμμο που δέχτηκε επί χρόνια (εκείνα τα λευκά χρόνια της παιδικής ηλικίας) τη βία της πατούσας μας απ’ τα κυνηγητά και τα τραντάγματα απ’ τα βαθιά γέλια.
[...] Σημείωση: Χτες το μεσημέρι κολυμπώντας στη Μερσίνη, ήρθε πολλές φορές στο νου μας ο Γιάννης. Στη ζωντανή του θύμηση με σμιλεμένα πλατιά της θάλασσας χουλάκια κάνουν πέταλα εκτός από μένα, ο Prospero και η Λουίζα Κορνάρου. [...]
Δεν μπορώ να διαβάζω ιστορίες για αυτόχειρες που τους νίκησε η κατάθλιψη. Με καταλαμβάνει ο τρόμος ότι αύριο μπορεί να είναι η σειρά μου. Ακούγεται εγωιστικό, να έχει πεθάνει ο άλλος κι εσυ να σκέφτεσαι τον εαυτό σου όμως δεν το εννοώ έτσι. Σκέφτομαι όλη αυτή την οδύνη και την αγωνία που θα τον κατέλαβε και κάθομαι και κλαίω για κείνον αλλά και γιαυτούς που τους έλαχε να ζουν με αυτό το βάρος κάθε μέρα της ζωής τους και να είναι υποχρεωμένοι να ακούν κάθε βλακεία που υπάρχει για την κατάστασή τους, από τις διαφημίσεις “Βγάλτο από μέσα σου” (σώπα ρε μεγάλε) μέχρι τους γύρω που τους χτυπούν στον ώμο λέγοντάς τους να βλέπουν τη ζωή με αισιοδοξία όταν υπάρχουν μέρες που είναι τόσο βουτηγμένοι στην καταθλιπτική κρίση που οι άλλοι άνθρωποι περνάνε σαν σκιές δίπλα τους και μπορούν να επικοινωνήσουν μόνο με το σκυλί τους κι αυτό αν. Λυπάμαι πολύ. Τουλάχιστον γλύτωσε.
Η κατάθλιψη είναι μια πολύ βαρια και τρομαχτική αρρώστια. Γίνεται η χειρότερη όταν δεν έχεις τους οικονομικούς πόρους (και κάποιον που με αγάπη θα σε σπρώξει) ωστε να βρεις τρόπο να τη διαχειριστείς. Και είναι μεγάλη μαλακία, όταν δεν προλαβαίνεις να μάθεις, πως λίγη χημεία -καταρχήν- θα μπορούσε να σε γλιτώσει απ το κενό.
Όταν φεύγει ο Κωστας του ΤΚs στεναχωριέσαι.Σου βγαίνει ένα νοσταλγικό “αχ”.Βλέπεις έναν κύκλο να κλείνει σιγα σιγά.
Τούτο ‘δω όμως…Ο κύκλος ανοιχτός.
Δεν τον γνώριζα.Αλλά απ΄τα λίγα που διαβαζω…
Λυπάμαι.
@Σελιτσάνε,
ίσως απ’ τον Αντιχνούμενο (του Π.Κ) τον θυμάσαι και ως “ο Ζωγραφιστός”. Έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας, αστειευόμενοι. Τις αγάπησε πολύ τις γραμμές του ο συγχωρεμένος ο Βασιλειάδης – ευτυχώς.
Όσο για τα άλλα, κλάση μου παρακάτι – πεντάνοιχτος ο κύκλος….
είναι ώρες που νιώθεις τόσο μαλάκας που περιφέρεσαι πάνω σε ένα ποδήλατο και δεν κοιτάς τριγύρω…
τριανταεννιά ρε γαμώτο ; τριανταεννιά ;
@kkm,
μα τι λες; Ευτυχώς που καβαλάς εσύ πότε-πότε το ποδήλατο κι ο άλλος τη μπουγάδα και δροσιζεται λίγο και το δικό μας πρόσωπο..
γράφω, σβήνω, ξαναγράφω αρκετή ώρα τώρα.
Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Εύθραυστη ψυχή για τόσο αδηφάγα αρρώστια…
Καλή δύναμη.
@kopoloso,
εγώ να δεις σβήσε-γράψε…
κι ούτε ξέρω ακόμα με ποια προσδοκία το ανέβασαμε στα blog – μάλλον για να μείνει κάτι ακόμα γραμμένο.
Α Λουίζα μου. Α Φιλενάδα. Α Ανοιχτή καρδιά με τον καλό σου λόγο. Σ’ αγαπώ και μου αρέσει να κολυμπάμε μαζί. Είναι τότε που και η χαρά και ο πόνος καταλαγιάζουν, ξεγελιούνται.
@prospero,
τελικώς αυτά τα μπάνια είναι ιαματικά. Τύφλα να ‘χουν τα ρουμάνικα spa
φιλί