—
Αναδημοσιεύω και το τελευταίο μου σχόλιο από το προηγούμενο ποστ, συμπληρώνοντας -έστω αδρά- τα παραπάνω γραφόμενα:
Όλοι αυτοι οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα βασανίζουν και μας και πολλούς ακόμα.
Ξέρω πως δεν είναι καινοφανή τα συμβαίνοντα: βία-αποκρύψεις-συγκαλύψεις-ο τρόμος μη γεμίσουμε κανενα χαντάκι νύχτα χωρίς φεγγάρι-παρωδίες περί “μεμονομένων περιστατικών”-ομηρίες για μικρα ή μεγαλα συμφέροντα-ανομίες-προκλητική (ή ανάπηρη; )δικαιοσύνη κλπ, αλλά έρχεται μια ώρα που ξεχειλίζει το ποτήρι.
Η υπόθεση του Doujon Zammit , δεν είναι μεμονομένο περιστατικό. Η προστασία των μαγαζιών δεν είναι επιστημονική φαντασία. Οι τρύπες της Αστυνομίας δεν είναι φωσκολικό σενάριο. Η σιωπή δεν έιναι πάντα εκκωφαντική. Η θλίψη και η οργή δεν κοιμούνται όταν τους διαβάζουν στρογγυλεμένα δελτία τύπου για την διασωση του πληγωμένου τουρισμού.
Επίσης:
με ζορίζει πολύ μέσα μου η ιδέα ότι εκτός από εν δυναμει υποψήφιο θύμα των όποιων μπράβων και της όποιας προστασίας είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…
Δεν θέλω να παραδώσω τα παιδιά μου σ’ αυτήν την αμαρτωλή σιωπή. Θέλω να έχω κάνει το ελάχιστο για τη βελτίωση της μέρας που τους ξημερώνει. Το έχω αναγκη.
Για να διασωθεί η Μύκονος (όχι ως τουριστικός προορισμός αλλά ως τόπος)πρέπει να επαναποδοθεί στους Μυκονιάτες.Και δεν εννοώ τους εκ καταγωγής αλλά τους μετέχοντες της υμετέρας παιδείας(από “τότε” προσπαθούσαμε να την αναδείξουμε αλλά φαίνεται δεν τα καταφέραμε).
Ίσως αυτή η συγκεκριμένη στιγμή είναι κατάλληλη για σπορά αλλά μετά πρέπει ν΄αποδειχθείτε επίμονοι κηπουροί.
Και μια πρόταση : κάποτε κυκλοφορούσαν κάτι σηματάκια με την Κύπρο και το μότο “δεν ξεχνώ”-χαθήκαν κι αυτά τώρα.Μήπως κάτι ανάλογο θ΄άξιζε τον κόπο για κάθε ενδιαφερόμενο(για το μαγαζί του ή το στήθος του);
@σελιτσάνε,
θα είμαι κομματάκι πιο κυνική (ίσως φταίει και η ατμόσφαιρα των ημερών):
προς το παρόν η Μύκονος πρέπει να αποδοθεί σ’ έναν γενναίο εισαγγελέα – σαν αυτούς τους τηλεοπτικούς – τον οποίο και σου υπόσχομαι, θα τον κάνω κονκάρδα [ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΩ] ιδιοις αναλώμασιν και θα τον ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο….
Ο Doujon και το χαμόγελό του, έχει έτσι κι αλλιώς χαραχτεί στη μνήμη μας…
Μην το κάνετε αυτό : καμμιά φορά ό,τι ευχόμαστε γίνεται…
…
[...] Ολο το στόρι, στο Zoo: ένα, δύο, τρία. [...]
“είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…”
βαλτή είσαι , έ ; δεν μπορεί….
Κανένα σχόλιο… You said it all..!!
[...] της Λουΐζας τον φόβο μοιράζομαι εξίσου, έτσι όπως τον είδα [...]
Συγγνώμη αλλά θεωρώ τουλάχιστον ανήθικη μια διαδήλωση στη Μύκονο για τον οιονδήποτε λόγο. Το “ήμουν κι εγώ εκεί”, αναφερόμενο σε τόπους απατηλής και φτηνής ματαιοδοξίας χάνει την όποια αξία του, αδικεί δε και τα εύστοχα τοπονύμια.
Αδιαφορώ για τα συμβάντα εκεί, όποια κι όσο τραγικά κι αν είναι, επειδή αποφάσισα να αδιαφορήσω γι αυτό που μου σερβίρει ο κάθε Κωστόπουλος. Μένω μονάχος στο παρόν μου. Δεν είναι ρατσισμός, είναι συνειδητή επιλογή.
Σ’ευχαριστώ για τον χώρο (και τον χρόνο)
Τάμαθα στο βουνό, που ήμουν, και τρελάθηκα. Ζάλια και πάλι χάλια, ρε γμτ! Οι μπράβοι έδειραν για παραδειγματισμό αλλά το αληθινό παράδειγμα τόδωσε ο πατέρας του παιδιού, δίνοντας τα όργανά του.
Ωραίο το φθινοπωρινό λουκ,αλλά πέστε μας και καμμιά κουβέντα-μη μας περιφρονείτε…
@ Σελιτσάνος, Ωραίο το σεμεδάκι ε; Σταυροβελονιά με το photoshop; Αν και δεν είμαι σίγουρος. Αυτή η φινέτσα δείχνει πεπειραμένη κορελίστρια ή ακόμα κι άλλες αρετές άγνωστες σε μας τους λαϊκούς του πισί και του φρίγουερ.
@hdd345f
Φαίνεται όμως ότι έχει ξεκινήσει κάποιο πιο σημαντικό εργόχειρο και,σαν κυρία με τρόπους που αφοσιώνεται στη δουλειά της,δε μας δίνει σημασία.
(Μόνο τον κ.κ.μοίρη καταδέχεται να αγιογραφεί .Ε ,είναι να μη ζηλεύεις ;).
η απάντηση σε νέο οπτικόν ποστίδιο
( για τα ματια σας μόνον Hdd345f + σελιτσάνε – ω πιστοί μου αναγνώστες
)