and I wonder, yeah I wonder

Gone with the Blastwave

Oi πόλεις φλέγονται,  το μυαλό μας το ίδιο.  Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, σχεδόν 16, έπεσε νεκρός από μια σφαίρα αστυνομικού.  Στη θέση του χιλιάδες πιτσιρικάδες σε όλη την επικράτεια -όχι μόνον στις πόλεις- απέχουν απ’ τα μαθήματά τους, οργίζονται, συζητούν. Αφήνουν στην σελίδα του στο hi-5 δεκάδες μηνύματα το λεπτό.  Ένας μικρός ήρωας με μπλουζάκια των Dead Kennedys και των Sex Pistols που πήρε στους ώμους του την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού,  τις ρεμούλες, τα dvd, τα καμμένα ράσα, τις απολύσεις, τη γενιά των 700 ευρώ, τις οφσορ εταιρείες, την ανάπηρη αστυνομία, το δυσκόλεμα της καθημερινής ζωής, την κακή εκπαίδευση.  Ο μικρός πρίγκηπας των γονιών του, που δεν απαντούσε στα τηλεφωνήματα το Σάββατο βράδυ. Κακό όνειρο. Βλέπω τον δικό μου και σκέφτομαι πως τον θέλω ελεύθερο. Να σκέφτεται, να θυμώνει, να ψάχνει. Συνάμα βλέπω, πως ακόμα και χωρίς σωματική ζημιά θα μεγαλώσει κι αυτός με λαβωμένη ελπίδα, όπως η δική μου γενιά. Όχι από σφαίρα,  αλλά από τον τρόμο του  αδιέξοδου. ‘Η μήπως όχι;