postmortem post

“Νερό αναγκαστήκαμε να πάρουμε μαζί μας [...] γιατί η περίφημη πηγή του Ινωπού δεν είναι τίποτε άλλο παρά λάσπη – τόσο μολυσμένο το νερό της, που μετά βίας μπορεί κανείς να το πιει. Ωστόσο εδώ περάσαμε τρεις όμορφες μέρες και νύχτες. Κοιμόμασταν στην άμμο, το μόνο μέρος που δεν είχε ερείπια, κάτω από μια τέντα φτιαγμένη από το πανί του καϊκιού. Το κρεββάτι μας ήταν ξερά φύκια και τα όνειρά μας τα ποδηγετούσε ο Φοίβος [...]“

Λόρδος Charlmont, Τρεις μέρες και τρεις νύχτες στις Δήλες

Παναγιώτης Κουσαθανάς, AN IRISH LORD IN MYCONOS, DELOS AND RHENEA IN THE YEAR 1749

__________________________________________________________________________________________

Σημ.: αν υποθέσουμε ότι το απόσπασμα της περιγραφής του περιηγητού, λειτουργεί παραβολικά -που έτσι λειτουργεί γιατί έτσι θέλω (χο χο χο)- το αφιερώνω εξαιρετικά στον αναζητητή της υπέρτατης αλήθειας (μια από τις) για το βλογιν , με την προθυμία να μοιραστώ μαζί του το Σ.Ε.Σ.Σ* και να βοηθήσω στην αποκατάσταση της κλίσης που έχει πάρει το κεφάλι (του-μας) προς τον ώμο (του-μας) προκειμένου να σωθεί η τιμή του  βλόγιν από κάτι τύπους σαν κι αυτόν αλλά κι αυτόν.

*Σ.Ε.Σ.Σ.: Σύνδρομο Έλλειψης Σημείων Στίξης

έ-έ-έρχεται!

σκάσε και προσπάθησε ν’ ακούσεις

Σχέδιο του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη, στην σημερινή ATHENS VOICE

Με νευριάζει και με ξελογιάζει αυτή η τωρινή αφασική γενιά, η παρακμή της, η ταύτισή της με τις διαβολικές κακότητες των Role Playing Games, τα μακρόσυρτα rcccc (ρε συυυ – για τους αμύητους), η υπερκατανάλωση και υπερχρήση γκατζετακίων, η βασιλική στάση στο κέντρο του καναπέ με χαλαρά τα γόνατα. Με θυμώνει και με γοητεύει το υπερόπλο τους που είναι ένα νωχελικό χαμόγελο με γυρτό το κεφάλι.

Κι ενώ φαίνεται πως  καμιά πρόθεση δεν έχουν να γίνουν ήρωες, δεν αμφιβάλλουν κραυγάζοντας, βάζουν το κεφάλι κάτω, περνούν την εφηβεία τους στα φροντιστήρια, ερωτεύονται ηλεκτρονικά, είναι ευγενείς με τους φίλους των γονέων, φοιτούν σε σχολειά που δεν τους φτάνουν, επιστρέφουν στην ώρα τους, ναρκώνουν τη φαντασία τους γιατί –εκ των πραγμάτων- δεν έχουν χρόνο να τη ζωντανέψουν, ενώ μας αφήνουν να βλέπουμε τα τεμπέλικα σώματά τους να λιώνουν στους καναπέδες και να νομίζουμε πως τα μυαλά τους γίνονται σάλιο μπροστά στους υπολογιστές, γράφουν την Iστορία με sms και καρφιτσώνουν στις πλάτες μας ποιηματάκια :

ΚΟΙΤΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ
ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ!
ΕΠΙΑΣΕΣ ΠΙΣΤΟΛΙ
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΠΕΘΑΝΕΙ.
Η ΧΩΡΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ
ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.
Η ΜΑΜΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ
ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ.

[Danii The Starship]

Κι όλο νιώθω πως κάτι μου ψιθυρίζουν κι εγώ, δεν τους ακούω. Με ξελογιάζει και με νευριάζει αυτός ο απροσδιόριστος ψίθυρος, γιατί έρχεται σαν βρεγμένη σανίδα στο κύμα, σαν μουγκό κεφαλαίο γράμμα, μυτερό, χωρίς πατούρες, περισπωμένες και υπαινιγμούς.  Χωρίς ήχο. Καμιά φορά, ήθελα να τους πω: Φωνάξτε ρε! Τι σας κοστίζει;

Αλλά να, έρχεται μια στιγμή όπως τώρα, που σχεδόν με νοήματα θέλω να ψιθυρίσω στη δική μου σκάρτη παρτίδα: Σκάσε επιτέλους και προσπάθησε ν’ ακούσεις.

____________________________________________________________________________________

ΣΗΜ: κλέβοντας με μια ματιά ένα σημείωμα για τον Αλέξη, διάβασα περίπου αυτά:

Ας μην ξεχάσουμε εμείς οι 16ρηδες μετά από 20 χρόνια αυτό που έγινε χθες. Από μας που σχολιάζουμε εδώ μέσα, θα βγει η νέα εξουσία, οι νέοι μπάτσοι, το νέο σύστημα. Εμείς μπορεί και να σκοτώσουμε τους νέους Αλέξηδες. Μακάρι να μην ξεχάσουμε, όπως ξέχασαν οι γονείς μας…

βρες τη σαγιονάρα

UPDATE: H απάντηση βρέθηκε στους 4°C 

(hdd345f είστε ποιητής)

βρες τη μάσκα

my feet are killing me, but…

Annie Sprinkle /Anatomy of a Pin-Up /Limited edition of 20 / Each hand written / Archival photographic prints / 24″ x 20″

Φόρτυ ουάν (παρά μία μέρα). Σίξτυ φάιβ κίλος. Μάι φητ αρ κιλιγκ μη μπατ άι’ μ σέξουαλι εξάιτιντ αντ φηλιγκ γκρέιτ. *

*[μια κοινωνική προσφορά υπερ υγείας και μακροημέρευσης των αστειευόμενων ανθρώπων! - μα που έχουν χαθεί αυτοί; ]

επιχορηγούμενο ποστίδιο*

Ήταν σίγουρα στο πλοίο, μάλλον περί το τέλος του 2004. Είχε σίγουρα φουρτούνα γιατί μόνον όταν υπάρχει αστάθεια γύρω ξεκινώ να φτιάχνω ή να γράφω κάτι απ’ το κέντρο. Παρατηρημένο. Όπως φαίνεται, ακουλούθησαν τηλεφωνήματα, εκκρεμότητες, τα παπούτσια που θυμήθηκα ότι πρεπει να πάρω και που τελικά τα ξέχασα κι ένα καραβίσιο σάντουιτς με μπαγιάτικη ντομάτα, της οποίας το ίχνος παραμένει ως δακτυλικό αποτύπωμα πάνω και δεξιά.

Παλιότερα στα ταξίδια έπλεκα πουλοβεράκια. Aργότερα κακοποιούσα σχεδιάζοντας, εικόνες από βιβλία, τους διπλανούς μου ή ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Τώρα χαζεύω. Ομολογώ πως τα πουλοβεράκια υπήρξαν τα χρησιμότερα όλων, αλλά και το χάζι δεν το αδικώ.

Την μεγαλύτερη όμως εντύπωση μου έκανε που δυσκολεύτηκα να βρω χειρόγραφο, Νίνα! Ακόμα και τη λίστα του σουπερμάρκετ την σημειώνω κωδικά. Ευτυχώς στον πάτο του 2004 το μολύβι με άκουγε ακόμη κι αφού το ζητήσατε ΙδιογράφΩς σας το παραδίδω με χαρά.

——————-

*ο τίτλος είναι κλεμμένος από κείμενο του Κ.Κ.Μοίρη – σιγά μην τον ρωτούσα…

pattern

Λάκκα, Μύκονος, Απόκριες 2008

the woodchopper

Yoga Exercise for Chakra Three, Manipura, The Woodchopper

Όποιος δεν ανταποκρίνεται έστω και στοιχειωδώς σ’ αυτήν την άσκηση, θα τον φάει η αρκούδα.

Κρύο λέμε.

Κατίνα: anemone coronaria

[...]

Ελένη, αυτές τις έφερε η Κατίνα από τις Δήλες

ο Δυοχιλιαδεςεφτάς, το χάραμα κι ο Ωραίος

Το χάραμα απ’ το Λεμονοδάσος, Γενάρης Δυο Χιλιάδες Οκτώ

Την κοπάνησε ο Δυοχιλιαδεςεφτάς. Έκανε μεταβολή και χάθηκε στο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω του ένα γρήγορο βλέμμα και μερικές κηλίδες στον τοίχο, να ‘χουμε να ξύνουμε. Λένε πως ο χρόνος είναι ένα σχήμα, μια σύμβαση αλλά εγώ τον είδα. Ήτανε φορτηγατζής με άσπρο φανελάκι και αερόσολες. Καβάλησε μια μακριά νταλίκα και οδήγησε σε ανοιχτό δρόμο. Μετά, κάπνισε ένα Benson & Hedges, πάτησε τέρμα το δεξί στο γκάζι κι αφού κοίταξε δυο τρεις φορές το καθρεφτάκι άνοιξε τα παράθυρα και τραγούδησε με ψιλή φωνή , που πάει ο καιρός που φεύγει κι όταν φτάνει ξαναφεύγει; Έτσι, υγρός και άτακτος σαν την Μπλάνς Ντυμπουά χάθηκε στον ανοιχτό ορίζοντα. Το φρικιό.

Ο νέος, ο κύριος Δυοχιλιαδεςοκτώ, δεν άφησε περιθώρια φαντασιώσεων. Μπήκε από την πόρτα ευθυτενής κι ελαφρά μελαγχολικός, με κίτρινο κασκόλ και καλογυαλισμένο σκαρπίνι. Στάθηκε στο παράθυρο και θαύμασε το χάραμα σαν να ήταν όλο δικό του. Ακούμπησα με τρόπο στην πλάτη του μερικές ελπίδες και του σιγοψυθίρισα, πως, καλού κακού ας πάρει και τα μέτρα του μπαλκονιού γιατί ποτέ δε ξέρει κανείς από που -και με τι τρόπο- θα χρειαστεί να φύγει. Εγώ πάντως, ένα ζευγαράκι αθλητικά παπούτσια με χαλαρά τα κορδόνια κι έναν χαμηλό σκούφο, θα του τα έχω πρόχειρα, έτσι, γιατί τον συμπάθησα.

Καλή χρονιά σε όλους.

don’t let the rain come down

Επειδή η ενδοσκόπηση μας επισκέπτεται τις πλέον άγονες ώρες ή πάλι εκείνες με το περισσότερο traffic (δουλειά, εκκρεμότητες, ανασφάλειες), καλό είναι να της βάζουμε ένα στρωματάκι στον τοίχο για ν’ αποφεύγουμε τους μώλωπες. Πώς δηλαδή παίρνεις την απόφαση να κάνεις με την παρέα σου την παραγωγή ενός δίσκου κι ας έχετε στο ψυγείο μόνο καπνό και μια ξεθυμασμένη κοκακόλα; Η προσδοκία για μια ξεχωριστή ψυχεδελική ατμόσφαιρα δεν επιτυγχάνεται, το στομάχι γουργουρίζει αλλά μένει πίσω η ικανοποίηση ότι κάνατε τουλάχιστον ένα κολλάζ ήχων.

λαϊκή [εικονογραφημένη] μπαλάντα

Λαϊκή μπαλάντα που μεταφέρει γεύσεις από τα χρόνια της δικτατορίας, όταν φοιτούσα στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα αποτελεί ένα εγκώμιο ποίησης που τη φαντάζομαι πάντα να νικάει την πεζότητα και την ύλη. Το ρυθμικό μέρος των 5/8 παρεμβάλλεται σαν μια αναπαράσταση μουσικής φόρμας του νέου κύμματος που βρισκόταν τότε σε ακμή.

Ισίδωρος Παπαδάμου, Τα βράδια>ANOKATORECORDS, Μόλις βραδιάσει

Αυτά λέει ο ψάλτης και κάπου άλλου συμπληρώνει: …κατά της γενικευμένης καψούρας που κυριαρχεί εδώ και πολλά χρόνια και μαστίζει το πανελλήνιο. Δεδομένου δε, ότι το βλογ κοντεύει να γίνει ασπρόμαυρο -νυχτώνει και νωρίς!- τώρα που πήρα το κλειδί για την μουσική γκρι μπαρα (ευχαριστώ Τάσο!), ξέθαψα αυτόν τον ψηφιακό δίσκο ακτίνας (sic, αλλά πως αλλιώς να αντιπαρατεθεί το compact disc στην όμορφη λέξη βινύλλιο;) κι επειδή παραλίγο να βουλιάξει το υπόγειο, τον έσωσα απ’ τον πνιγμό κι απ’ την γενικευμένη καψούρα του συρταριού.

Πυρ!

η αλητεία του φθινοπώρου

 

Μύκονος, Λάκκα, Φθινόπωρο 2007

Χάσκουν τα μπλουζάκια έτοιμα να δαγκώσουν τον ήλιο μετά τη βροχή. Πλάτες χαλαρές, αβαρείς, νέες. Γιατί να πιάσουν τοίχο; Από τι να προστατευτούν; Όλα είναι μπροστά. Ο χώρος μόνον είναι δανεικός. Αύριο, απ’ αυτήν την μια στιγμή θα χτιστεί μέσα τους μια ανάμνηση κοσμογονική: ο Γ., πριν ρίξει την μπάλα στο καλάθι, γύρισε και τις κοίταξε. Όσο και να λυγίσουν οι μεσούλες τους στο πέρασμα του χρόνου, το ονειρικό θα έχει μέσα τους, μια θέση πραγματική.

Αχ. Αυτήν την αλητεία του νεαρού φθινοπώρου, πόσο την ζηλεύω!

welcome

“είμαι στον άγιο αρτέμειο”

Πήρα μια πρόσκληση, που έλεγε πως με αφορμή την παγκόσμια ημέρα που είναι αφιερωμένη στην τρίτη ηλικία -όπου να ‘ναι έρχεται αυτή η ημέρα- θα γίνει μια διάλεξη με θέμα: Κακή μοναξιά – καλή μοναχικότητα. Έγινε μεγάλος σαματάς μέσα μου, τόσο που ξύπνησε η κυρά-Θάλεια, άφησε το σημείωμα στην πόρτα και πήγε στον “Άγιο Αρτέμειο”:

Παπά μου, φτύσε την τσίχλα, θέλω να σου μιλήσω. Ο Σέβης έρχεται και μου λέει πως με θέλει. Δεν μπορεί λέει να ζήσει χωρίς εμένα. Έχω να κοιμηθώ πολλές νύχτες παπά μου. Πονάνε τα κουφέστια μου. Να, εδώ. Δεξιά κι αριστερά. Ξυπνώ το πρωί και βλέπω αυτόν τον ήλιο τον κιμπάρη και στεναχωριέμαι. Βγαίνω στην αυλή και δεν τονε φτάνω. Ο Ζαχαρής νιαουρίζει παραπονεμένος, που δεν σκύβω να τονε χαϊδέψω. Του λέω, δεν τα ‘χω μαζί σου βρε, και κείνος ξαπλώνει και μου δείχνει την κοιλιά του. Προχτές, πήγα να λουστώ και τον είδα πάλι στο παράθυρο: δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Παπά μου, βγάλε την τσίχλα, στριγκλίζει η μασέλα σου μες στην κεφαλή μου. Να φύγεις του λέω, χαμένο κορμί. Πήρα αυτές τις παντόφλες, τις βλέπεις; Κάνουνε πολύ φασαρία αλλά μ’ αρέσει που ακούγομαι μες στο σπίτι. Ο πόνος όμως είναι ίδιος. Λες να φταίνε οι παντόφλες παπά μου, που ‘χουνε αυτό το λίγο παπαγαλάκι; Ο Σέβης άμα του δώσω πέντε ευρώ, φεύγει και πάει παρακάτω, στην Ευτυχία. Εκείνη τον διαολοστέλνει και γεμίζει το στενό βρισίδια παπά μου κι αν είχα κι άλλα πέντε ευρώ θα του τα ‘δινα για να φύγει πιο πέρα ο χαμένος. Η λιακάδα τα κάνει αυτά. Με την υγρασία πονάω πιο πολύ, αλλά άμα έχει υγρασία, κλειδώνομαι μέσα και δεν έχω να δώσω λόγο γιατί, μαθέ, η υγρασία πονάει. Η λιακάδα όμως; Θα στεναχωριέται παπά μου, ο Άγιος Αρτέμειος που σε βλέπει να μασάς έτσι. Φεύγω τώρα. Έχω κλειδώσει το παράθυρο και θα με ψάχνει ο χαμένος. Πιο καλά σε μένα παρά στην Ευτυχία. Άντε να δούμε. Παπά μου, καλημέρα.