σκάσε και προσπάθησε ν’ ακούσεις

Σχέδιο του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη, στην σημερινή ATHENS VOICE

Με νευριάζει και με ξελογιάζει αυτή η τωρινή αφασική γενιά, η παρακμή της, η ταύτισή της με τις διαβολικές κακότητες των Role Playing Games, τα μακρόσυρτα rcccc (ρε συυυ – για τους αμύητους), η υπερκατανάλωση και υπερχρήση γκατζετακίων, η βασιλική στάση στο κέντρο του καναπέ με χαλαρά τα γόνατα. Με θυμώνει και με γοητεύει το υπερόπλο τους που είναι ένα νωχελικό χαμόγελο με γυρτό το κεφάλι.

Κι ενώ φαίνεται πως  καμιά πρόθεση δεν έχουν να γίνουν ήρωες, δεν αμφιβάλλουν κραυγάζοντας, βάζουν το κεφάλι κάτω, περνούν την εφηβεία τους στα φροντιστήρια, ερωτεύονται ηλεκτρονικά, είναι ευγενείς με τους φίλους των γονέων, φοιτούν σε σχολειά που δεν τους φτάνουν, επιστρέφουν στην ώρα τους, ναρκώνουν τη φαντασία τους γιατί –εκ των πραγμάτων- δεν έχουν χρόνο να τη ζωντανέψουν, ενώ μας αφήνουν να βλέπουμε τα τεμπέλικα σώματά τους να λιώνουν στους καναπέδες και να νομίζουμε πως τα μυαλά τους γίνονται σάλιο μπροστά στους υπολογιστές, γράφουν την Iστορία με sms και καρφιτσώνουν στις πλάτες μας ποιηματάκια :

ΚΟΙΤΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ
ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ!
ΕΠΙΑΣΕΣ ΠΙΣΤΟΛΙ
ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΠΕΘΑΝΕΙ.
Η ΧΩΡΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ
ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.
Η ΜΑΜΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ
ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ.

[Danii The Starship]

Κι όλο νιώθω πως κάτι μου ψιθυρίζουν κι εγώ, δεν τους ακούω. Με ξελογιάζει και με νευριάζει αυτός ο απροσδιόριστος ψίθυρος, γιατί έρχεται σαν βρεγμένη σανίδα στο κύμα, σαν μουγκό κεφαλαίο γράμμα, μυτερό, χωρίς πατούρες, περισπωμένες και υπαινιγμούς.  Χωρίς ήχο. Καμιά φορά, ήθελα να τους πω: Φωνάξτε ρε! Τι σας κοστίζει;

Αλλά να, έρχεται μια στιγμή όπως τώρα, που σχεδόν με νοήματα θέλω να ψιθυρίσω στη δική μου σκάρτη παρτίδα: Σκάσε επιτέλους και προσπάθησε ν’ ακούσεις.

____________________________________________________________________________________

ΣΗΜ: κλέβοντας με μια ματιά ένα σημείωμα για τον Αλέξη, διάβασα περίπου αυτά:

Ας μην ξεχάσουμε εμείς οι 16ρηδες μετά από 20 χρόνια αυτό που έγινε χθες. Από μας που σχολιάζουμε εδώ μέσα, θα βγει η νέα εξουσία, οι νέοι μπάτσοι, το νέο σύστημα. Εμείς μπορεί και να σκοτώσουμε τους νέους Αλέξηδες. Μακάρι να μην ξεχάσουμε, όπως ξέχασαν οι γονείς μας…

nissos Mykonos – η αγανάκτηση θεριεύει

η φωτό από εδώ

—

Eφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ: “Άρχοντες” και υπόκοσμος / Δημήτρης Καστριώτης

—-

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Η αγανάκτηση θεριεύει στη Μύκονο / Ανοίγει ο δρόμος για προφυλάκιση των τριών / Κώστας Ονισενκο – Λίνα Γιάνναρου

—

Eφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Nissos Mykonos / Μαρία Κατσουνάκη

—

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ: Αλωνίζουν οι μπράβοι στη Μύκονο / Καθημερινά αποκαλύπτονται νέα κρούσματα άγριου ξυλοδαρμού / Στέλιος Βραδέλης

Αναδημοσιεύω και το τελευταίο μου σχόλιο από το προηγούμενο ποστ, συμπληρώνοντας -έστω αδρά- τα παραπάνω γραφόμενα:

Όλοι αυτοι οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα βασανίζουν και μας και πολλούς ακόμα.
Ξέρω πως δεν είναι καινοφανή τα συμβαίνοντα: βία-αποκρύψεις-συγκαλύψεις-ο τρόμος μη γεμίσουμε κανενα χαντάκι νύχτα χωρίς φεγγάρι-παρωδίες περί “μεμονομένων περιστατικών”-ομηρίες για μικρα ή μεγαλα συμφέροντα-ανομίες-προκλητική (ή ανάπηρη; )δικαιοσύνη κλπ, αλλά έρχεται μια ώρα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Η υπόθεση του Doujon Zammit , δεν είναι μεμονομένο περιστατικό. Η προστασία των μαγαζιών δεν είναι επιστημονική φαντασία. Οι τρύπες της Αστυνομίας δεν είναι φωσκολικό σενάριο. Η σιωπή δεν έιναι πάντα εκκωφαντική. Η θλίψη και η οργή δεν κοιμούνται όταν τους διαβάζουν στρογγυλεμένα δελτία τύπου για την διασωση του πληγωμένου τουρισμού.

Επίσης:
με ζορίζει πολύ μέσα μου η ιδέα ότι εκτός από εν δυναμει υποψήφιο θύμα των όποιων μπράβων και της όποιας προστασίας είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…

Δεν θέλω να παραδώσω τα παιδιά μου σ’ αυτήν την αμαρτωλή σιωπή. Θέλω να έχω κάνει το ελάχιστο για τη βελτίωση της μέρας που τους ξημερώνει. Το έχω αναγκη.

ένα λεπτό και είναι αύριο

Γνωρίζω κάποιανε* -πενταδισέγγονη του Φάουστ- η οποία θα έκανε οτιδήποτε για να φορέσει ξανά 6 νούμερο καπέλο και να ζυγίζει άφοβα το σώμα της στις μπάρες των καταστρωμάτων κοιτώντας για ώρες το ίδιο κύμα. Από συμπόνια και λεπτότητα λοιπόν, λέω να την πάρω και να την ακουμπήσω κάτω από ένα αρμυρίκι -με το οποίο γνωριζόμαστε αρκετό καιρό και ξέρω πως θα της φερθεί τρυφερά- για τουλάχιστον 72 ώρες στην πρώτη συνεδρία, τις οποίες θεωρώ ικανές να αποσοβήσουν μια ενδεχόμενη κρίση που θα την οδηγούσαν σε κανένα σκοτεινό τρίστρατο να φέρνει κύκλους με μπαστούνι.

Ως εκ τούτου, παρακαλούνται οι κύριοι επισκέπτες -όσοι απέμειναν- όπως εξέλθουν. Το βλογ -και επισήμως- αναχωρεί για καλοκαίρι.

Για όσους μένουν πίσω, δώρο μικρό βαλιτσάκι με χαλασμένο φερμουάρ μέχρι να βρουν κι αυτοί το αρμυρίκι που τους ταιριάζει:

Χριτς

Χρατς

Χρουτς

_____________________________________________________________________

*όπως θα έλεγε κι ο κουμπάρος μου ο Πειραιώτης, κατά το κάρτσες για τις κάλτσες και μπαρκόνι για το μπαλκόνι. Π.χ: βγήκα στο μπαρκόνι με τις κάρτσες και είδα κάποιανε.

my feet are killing me, but…

Annie Sprinkle /Anatomy of a Pin-Up /Limited edition of 20 / Each hand written / Archival photographic prints / 24″ x 20″

Φόρτυ ουάν (παρά μία μέρα). Σίξτυ φάιβ κίλος. Μάι φητ αρ κιλιγκ μη μπατ άι’ μ σέξουαλι εξάιτιντ αντ φηλιγκ γκρέιτ. *

*[μια κοινωνική προσφορά υπερ υγείας και μακροημέρευσης των αστειευόμενων ανθρώπων! - μα που έχουν χαθεί αυτοί; ]

επιχορηγούμενο ποστίδιο*

Ήταν σίγουρα στο πλοίο, μάλλον περί το τέλος του 2004. Είχε σίγουρα φουρτούνα γιατί μόνον όταν υπάρχει αστάθεια γύρω ξεκινώ να φτιάχνω ή να γράφω κάτι απ’ το κέντρο. Παρατηρημένο. Όπως φαίνεται, ακουλούθησαν τηλεφωνήματα, εκκρεμότητες, τα παπούτσια που θυμήθηκα ότι πρεπει να πάρω και που τελικά τα ξέχασα κι ένα καραβίσιο σάντουιτς με μπαγιάτικη ντομάτα, της οποίας το ίχνος παραμένει ως δακτυλικό αποτύπωμα πάνω και δεξιά.

Παλιότερα στα ταξίδια έπλεκα πουλοβεράκια. Aργότερα κακοποιούσα σχεδιάζοντας, εικόνες από βιβλία, τους διπλανούς μου ή ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Τώρα χαζεύω. Ομολογώ πως τα πουλοβεράκια υπήρξαν τα χρησιμότερα όλων, αλλά και το χάζι δεν το αδικώ.

Την μεγαλύτερη όμως εντύπωση μου έκανε που δυσκολεύτηκα να βρω χειρόγραφο, Νίνα! Ακόμα και τη λίστα του σουπερμάρκετ την σημειώνω κωδικά. Ευτυχώς στον πάτο του 2004 το μολύβι με άκουγε ακόμη κι αφού το ζητήσατε ΙδιογράφΩς σας το παραδίδω με χαρά.

——————-

*ο τίτλος είναι κλεμμένος από κείμενο του Κ.Κ.Μοίρη – σιγά μην τον ρωτούσα…

mono(b)log

Η Φωτεινή της νύχτας, δια χειρός Μάκη Κοντιζά, ξυλοκοπτική & υδατοδιαλυτές ριπολίνες

 

Κάθε πρωί που ξυπνάω βγαίνω για κυνήγι. Πρώτα οπλίζω τα μάτια. Ρίχνω την πρώτη σφαίρα στο ταβάνι. Μετά στο ρολόι και με μαεστρία την επόμενη στο παράθυρο, για να σιγουρευτώ πως το αγρέλι της Κατίνας βαστάει ακόμα την απέναντι κορφή. Η τέταρτη και φαρμακερή πέφτει στις παντόφλες, αλλά ποτέ δεν ξεμπέρδεψα το θήραμα με την πρώτη γιατί αυτές τις αγριοπαντόφλες αλλού τις αφήνω κι αλλού βρίσκονται. Ουρά-κεφάλι μέρα παρά μέρα, γλιτώνουν με τραυματισμούς. Σέρνομαι στο διάδρομο προς τις σκάλες και, με κόπο ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση[1], φτάνω ως την καφετιέρα. Αριστερό χέρι καφέ-φίλτρο-νερό, δεξί, φλυτζάνι-γάλα-κουταλάκι. Μέχρι να κάνει η καφετιέρα το καθήκον της τα βάζω με το αγριοWC. Η Φωτεινή της Νύχτας βοσκάει εκεί μέσα αμέριμνη στα παλιά 9 της Ελευθεροτυπίας. (Ας είναι καλά, βοήθησε πάρα πολύ στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση του παιδιού μου, γλίτωσα τουλάχιστον από 178 ερωτήσεις σε διάφορες στάσεις.) Αριστερό χέρι νερό-οδοντόβουρτσα-κλάμερ, δεξί, πετσέτα-κρέμα-καζανάκι. Ο μαλάκας ο καθρέφτης δεν αντιστέκεται ποτέ γι αυτό και δεν ασχολούμαι. Σα μπεκάτσα με κοιτάει κάθε πρωί. Με μπεκάτσες όμως εγώ δεν τα βάζω. Βγαίνω. Αρπάω βίαια τον καφέ απ το σβέρκο και δαμάζοντας στα δώδεκα βήματα τις τραυματισμένες (ελαφρά) αγριοπαντόφλες πατάω το start στον υπολογιστή. Μπροστά και από πάνω μου περσινό τρόπαιο, ο Βαμβακάρης, ο Εμπειρίκος κι ο Γιαννούλης Χαλεπάς απ’ το όρος Τσικνιάς της νήσου Τήνος μια παρέα, δια χειρός Αννούλας Φιλίνη.
-Καλημέρα σας.
-Καλημέρα ω μεγάλη κυνηγέ (με μια φωνή και οι τρεις)
-Να ξέρετε πως παρά τον όγκο σας με χαρά συναντώ τα βλέμματά σας κάθε πρωί.
-Ε, μα ναι. Εξάλλου δεν υπάρχει στην έκπληξη εθισμός. Το κάθε πρωί το περιμένεις στο ρολόι ή στο παράθυρό σου.
-Κλεμμένο είν’ αυτό τρελο-Γιαννούλη… Σώπαινε τώρα, θα πετάξουν τα κυνήγια με τις φωνές σου.
Αριστερό χέρι, φάκελοι-σημειώματα-εκκρεμότητες, δεξί στο ποντίκι, μέιλ-εφημερίδες-βλογζ. Ποτέ η επόμενη τουφεκιά δεν πέφτει σε eps, psd, jpg, pdf, doc, png, gifάκια και άλλα αποδημητικά. Χαμένη θα πάει. Ξεκινώ με τους φίλους. Ακολουθούν οι άλλοι. Στήνω τη σκηνή μου εκεί κοντά και παραμένω. Κρατώ το ίδιο ορμητήριο σ’ αυτό το ξέφωτο μήνες και μήνες τώρα. Ξέρω τα σημάδια και τις πατημασιές τους. Άμα δω τσακισμένο κλαδάκι ξέρω ποιος το πάτησε, τι ώρα, αλλά και ακριβώς το βάρος που κουβαλούσε. Άλλοτε παίζω, άλλοτε μονάχα τους παρατηρώ. Θα ‘λεγε κανείς πως έτσι δεν έχει πλάκα. Πως είναι σαν να κυνηγώ σε εκτροφείο. Και λοιπόν; Σάμπως ο άγιος Συμεών ο Στυλίτης δεν άγιασε πάνω σε μερικούς τετραγωνικούς πόντους;[2] Στο κάτω κάτω ο καθένας έχει το κάδρο του. Εγώ εκ φύσεως δεν πειράζω των άλλων, με το δικό μου θα τα βάλω; Χώρια που βαριέμαι κι εύκολα.

Πήγε κιόλας επτά και τέταρτο. Ώρα να ξυπνήσουν οι άμαχοι. Επαναληπτικές ριπές: ντύσιμο, γάλα, σάντουιτς, καβγάς στα όρθια, φιλιά. Ο εργαλείος μπαίνει στην αναμονή κι εγώ στα παπούτσια μου. Μαύρα γυαλιά, τρία προς τέσσερα στην αναλογία του προσώπου και φέρμα με αγωγή Γκόρντον Σέττερ. Ο δεύτερος καφές ενδημεί στο Γυαλό και έχω μόνο τριάντα λεπτά στη διάθεσή μου πριν αρχίσει το αληθινό κυνήγι , δηλαδή δουλειά. Και καθώς επιστρεφω για να στρωθώ, όλο σκέφτομαι να αποκτήσω πίστη στις αποκαλύψεις και τα οράματα, κι όλο άσφαιρη μου βγαίνει αυτή η σκέψη…

____________________________________________________________________________________

[1]μπλουζάκι, γάτα, σαλοπέτα, ζωγραφιά, gorillaz, κάλτσα, σουτιέν, βιολί, σορτς, παρτιτούρα, πενηντάλεπτο, γάτα, πένα, allstar κόκκινο, barbie, θήκη κιθάρας, βιβλίο μαθηματικών, δίευρω, μαρκαδόρος, allstar μαύρο, i-pod, γάτα, τρία ορκ, κι άλλη παρτιτούρα

[2]το παραδειγμα του αγίου Συμεών , δανεισμένο απ’ τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου που το ‘ χε πάντα πρόχειρο και το πήρα προίκα

mercy killing

——————

illustrator, Brian Stauffer

update: Εξάντας – Θεός για μια μέρα

Άκουσα φευγαλέα χθες την είδηση στην τηλεόραση:

“H 52χρονη Σαντάλ Σεμπίρ διανύει το τελικό στάδιο της νόσου από την οποία πάσχει από το 2002 και σύντομα θα πεθάνει. Έχει χάσει τις αισθήσεις της γεύσης, της όσφρησης και την όρασή της. Επιπλέον υποφέρει από φρικτούς πόνους. Ο καρκίνος έχει παραμορφώσει το πρόσωπό της.
Η άλλοτε δυναμική δασκάλα ζητεί από τη γαλλική δικαιοσύνη το δικαίωμα στην ευθανασία. Πρόκειται για το πρώτο τέτοιο διάβημα στη Γαλλία, σύμφωνα με τον δικηγόρο της.Ο πρόεδρος του δικαστηρίου της Ντιζόν θα αποφανθεί τη Δευτέρα για το αίτημά της.
Σήμερα, ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν παρενέβη, εκτιμώντας ότι είναι δύσκολο να απαντήσει σε ένα τέτοιο αίτημα καθώς “είναι στα όρια αυτού που η κοινωνία μπορεί να πει και αυτού που ο νόμος μπορεί να κάνει“.

Η ευθανασία, δεν είναι αυτοκτονία, είναι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, είναι πράξη ανθρωπιστική. Και τούτο ορίζεται από το ότι, για να φθάσουμε στον αμετακίνητο θάνατο δεν απολαμβάνουμε πια το αγαθό της ζωής. Γιατί πρέπει λοιπόν να διάγουμε με τρόπο μαρτυρικό και -τις περισσότερες φορές- αναξιοπρεπή τις βαριές θανατηφόρες ασθένειες ή ακόμη και τα γηρατειά που μας καθιστούν εντελώς ανήμπορους να νιώσουμε ή να χαρούμε έστω και μια χαραμάδα ζωής; Αν η επιλογή μας να φθάσουμε στον θάνατο μπορεί να γίνει σύννομα και χωρίς πόνο γιατί ο νόμος δεν διευκολύνει την κοινωνία;
Η Σαντάλ Σεμπίρ, με τη συγκατάθεση και των τριών παιδιών της διεκδικεί το δικαίωμα να φύγει από τη ζωή, πριν εξαντληθούν τα όρια του πόνου -σωματικού και συναισθηματικού- για την ίδια και τoυς ανθρώπους της και θέτει ξανά το ζήτημα στις πολιτισμένες δυτικές κοινωνίες και στον καθένα μας ξεχωριστά.

this ain’t a fuckin’ game

Η πιο τρύπια λέξη, η πιο άχρηστη, η πιο πεταμένα λεφτά, η πιο αυθάδικη και επιπόλαιη που ξεφυτρώνει ακριβώς όταν πιστεύεις πως έχεις καταλήξει και ξεχωρίσει τι κρατάς και τι αφήνεις. Η λέξη-αντισύλληψη της πραγματικότητας. Η λέξη-παγίδα της σκέψης και των συναισθημάτων. Η λέξη-αράχνη που το μοναδικό περιθώριο που αφήνει, είναι να την πεις όταν πια κοντεύει να βγει η ψυχή σου. Πχ.: Δεν πήγα ποτέ στα Γιάννενα ή Δεν έφαγα ποτέ παστίτσιο ή Δεν έτυχε να σκοτώσω ποτέ κανέναν (και πάλι, μόνο στην περίπτωση που δεν αντισταθεί η ψυχή σου και ξανακάτσει στη θέση της, έστω και για λίγα λεπτά, διότι ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να φέρει ταπεράκι με παστίτσιο η ψυχοπονιάρα γειτόνισσα και να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του να γλύψεις το πιρούνι.) 

Όλα τα άλλα «ποτέ» στη διάρκεια του βίου -ειδικά αυτά που συντάσσονται με μέλλοντα- είναι απλώς αξιολύπητα.

and this ain’t a fuckin’ game…αλλά το βαρύ γάντι του Κ.Κ.Μοίρη. 

pneumonia spitoza

Rotzer Fenton, Cloud study, 1859

 

Συνήθως καθόταν πίσω μου.
-Ρε συ, έχω πεθυμήσει σπουργιτάκια των Άλπεων με σπανάκι.
-Σκάσε Κόντε, θα μας πετάξουν έξω.
-Αχός βαρύς ακούγεται και την πετάγουν έξω!
-Θες μια τσίχλα; Μισή ωρίτσα έμεινε, θα περάσει.
-Ξενέρωτη! Τουλάχιστον θα πάμε μετά για ούζα με τον Σφραγίδα;
-Έχει αμάξι;
-Έχει.
-Γκουχ. Γκουχ. Συγνώμη, κύριε Μεταξά… Η πισινή μου δεν αισθάνεται καλά.
-Ξεφορτωθείτε με και οι δύο, μπας και μπορέσω να κάνω μάθημα. Μουλάρες!

…………………………………………………………………………………….
Ανάσκελα στη μέση του δρόμου κάπου στην Βουλιαγμένης, πολλές ώρες μετά. Ένα σύννεφο αλκοόλης με γλυκάνισο καλύπτει τα σώματα μας. Η παλιά Οpel με τα γκράφιτι ορθάνοιχτη και το ράδιο να παίζει Αerosmith. Γλυκοξημερώνει με συννεφιά.
-Κι αν μας πατήσει κανένα αμάξι;
-Δεν γίνονται αυτά ρε…
-Κόντε, θα γεράσουμε ρε συ;
-Εννοείς, αν θα γίνουμε εκείνα τα ζαρωμένα πλάσματα που βλέπουν συνεχώς τηλεόραση, είναι σκεπασμένα με κουβερτάκι, σκουντουφλάνε με στραβοπατημένη παντόφλα πάντα στο ίδιο σημείο και φοράνε τα πρεσβυωπικά του κάθε φαρμακοποιού για να ξεχωρίσουν τα κέρματα;
-Ξέρω και ‘γω… Ναι αυτό.
-Μπα… Μη λες κουταμάρες.
……………………………………………………………………………………….

Αυτό το γ@μημένο κρυολόγημα, μ’ έκανε δέκα φορές να σκουντουφλήσω στο ίδιο σημείο και κάθε κρόσσι απ’ το κουβερτάκι με έδωσε στεγνά σε βασανισμένους δεκάλεπτους ύπνους με βήχα, πυρετό και ιδρώτα, ανακατεμένα με εμβοές και παραισθήσεις. Στο ταβάνι ξημερώνει συννεφιά και τα τηλεφωνήματα τελειώνουν με στοργικές συμβουλές: να προσέχεις, να ντύνεσαι, να τρως, Απ’ τη μια τα εμπριμέ πέτα της Όλγας Τρέμη, απ’ την άλλη ο Νευρικός Εραστής με τη Νέα Υόρκη που αγάπησα (κι ως τώρα δεν έχω πάει), από κάτω ο καναπές να κάνει την πλάτη μου πεδίο μαχών και γύρω μου η Κόντε με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της. Αν σκεφτώ λογικά -πράγμα δύσκολο- πόσο να κρατήσει πια έξι, εφτά μέρες; Άντε, δέκα; Σε φτάνουν δέκα μέρες ενός συνηθισμένου κρυολογήματος στο σημείο να μετράς τα κέρματα με πρεσβυωπικά άλλου; Δεν πρέπει ν’ αποκτήσω πρεσβυωπία πρώτα; Γκουχ, γκουχ και άει σιχτιρ!

coins and promises

At the bar, Camille Bombois

*

Οι μυρωδιές στις κουζίνες χτίζουν αναμνήσεις. Τα δικά μου χριστούγεννα, μυρίζουν καβουρντισμένο σουσάμι, βούτυρο, ψημένα σύκα με καρύδι και στην άκρη της μύτης μια στάλα από σιρόπι μελιού με πράσινη λεμονόφλουδα. Μυρίζουν ακόμη κόλλα από φρεσκοσιδερωμένες ποδιές, που παρά τη λάτρα των ημερών δεν λερώνονται ούτε τσαλακώνουν. Αυτές όλες οι μυρωδιές είναι κλεισμένες στον ήχο απ’ τα ψιλά, που γίνονταν ντάνες πάνω στο σκρίνιο για τους καλαντιστάδες. Γιαγιάδες θείες και νονές ανακατεμένες με τη ζύμη όπως οι σταφίδες στα χριστόψωμα και κουδουνιστές όπως τα δίφραγκα. Αν ήταν να δώσω σ’ αυτές τις αναμνήσεις ένα όνομα, θα τις έλεγα: λωξάντρες.

Όταν, αργότερα, κατάλαβα ότι κάτω από τα εμπριμεδάκια, τα γέλια, τα κορδόνια της ζύμης και τις ατσαλάκωτες ποδιές βράζουν καημοί, κούραση και κάθε είδους πένθη, άφησα τις λωξάντρες να κολυμπούν μόνες τους στην πιατέλα με το σουσάμι και να μπήζουν τα καρύδια με δύναμη στα χριστόψωμα μέχρι να πιάσουν σταφίδα.

Οι μυρωδιές όμως και τα γκλιν γκλον απ’ τα ψιλά, δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ. Ακόμα και την εποχή με τους ξεφτισμένους καναπέδες, την άφθονη μαυροδάφνη, τα ρουφηχτά φιλιά και τα πολλά τσιγάρα που τα δάχτυλα μελάνιαζαν πάνω στο repeat και τις μεθυσμένες barες κι όχι στη διαλογή του σωστού μεγέθους των καρυδιών, η λεμονόφλουδα ξεκρέμαγε κουδουνίζοντας απ’ τη μύτη. Όσο πιο ατίθασο το τακούνι, τόσο πιο κουδουνιστές οι λωξάντρες κι ας είχαν μετακομίσει στη βάση του σβέρκου.

Θέλει δυνατούς καρπούς (άντε κι ένα αξιοπρεπές ζυμωτήριο) για να βγουν τα χριστόψωμα ελαφρά και μυρωδάτα  και ακόμα πιο εξασκημένους για να σπρώξουν την μικρή σχισμή που χουν οι πόρτες στα barάκια για να μπεις μέσα, να πιεις μόνος ένα κοντοκάβαλο με πάγο -κι ότι να’ναι- μέρες που ‘ναι. Το τακούνι στο σκαμπό βαστάει το δικό του ρυθμό like a teenage beast, και τα δίφραγκα που γίναν ευρουδάκια τον δικό τους, καμπανίζοντας ανάμεσα στα σουσάμια και την λεπτή γραμμή του σιροπιού. Το πολύ πολύ ν’ αντισταθώ, λερώνοντας, έστω και επίτηδες την ποδίτσα μου.

Ψιλά για τα κάλαντα μην ξεχάσω να βγάλω στην άκρη –

*the crambs, goo goo muck

το πνεύμα των χριστουγέννων

Αναβοσβήνω.
Και νοσταλγώ τις μέρες εκείνες, που το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν ήμουν εγώ.

Το σπίτι στολίζονταν, η άχνη κάθονταν υπάκουη πάνω στους κουραμπιέδες, το χριστόψωμο μοσχομύριζε πριν ανοίξω τα μάτια μου, το δέντρο είχε χρυσή βροχή κι ένα συνεργείο καθαρισμού είχε περάσει από κάθε γωνιά του σπιτιού, είχε ξεθολώσει τα τζάμια κι είχε στρώσει τραπεζομάντιλα με καμπανούλες και χρυσάστερα, σ’ όλα τα τραπέζια και τα τραπεζάκια του.
Λίγο με στενοχωρούσε που για να γεννηθεί αυτός ο Χριστούλης, είχαν ξεκοιλιαστεί μια μυριάδα παιδάκια, μα δε βαριέσαι, «η φύσις είναι ερωτευμένη με τον θάνατο», έλεγε ο κύριος Αδάμ που έπινε καφεδάκι με τον πατέρα μου και ψάρευε το καϊμάκι με το μελομακάρονο.

Εμένα πάλι αυτήν τη «φύσις» μου άρεσε απλώς να την μεθώ κι όχι να παρατηρώ τους έρωτές της. Μπόλικο κονιάκ στο παξιμάδι και οι μικροί κορυδαλλοί -πεινασμένοι μες στο ξεροβόρι- ορμούσαν πάνω του με τσιμπιές κι έπειτα για ν’ απογειωθούν, έφτιαχναν ένα απίθανο ζιγκ-ζαγκ πάνω στο δρόμο. Όσοι τα κατάφερναν, έφταναν ως το χαμηλότερο κλαδί του ευκάλυπτου. Οι άλλοι ξαναπροσπαθούσαν κι αν διαπίστωναν πως είναι μάταιο, ξαναγυρνούσαν χοροπηδώντας στο παξιμάδι με το κονιάκ.

Αναβοσβήνω.
Το πνεύμα των Χριστουγέννων, μεταμορφώνει τους γίγαντες σε νάνους.

Η χρυσή βροχή του δέντρου, βρίσκεται σε σακουλάκι κι έχει επάνω του τιμή. Τα χριστόψωμα έχουν συνταγή. Η άχνη θέλει σίτα ψιλή και σωστή απόσταση απ’ τους κουραμπιέδες. Οι χρυσοκέντητες καμπανούλες είναι κακόγουστες και οι σκιές πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα έχουν μάτια που φωσφορίζουν άγχη και αγωνίες. Gloomy, αλλά οικείο. Σαν ανάθεση. Όσοι δεν τα καταφέρνουν ίσως και να  περνούν λευκές νύχτες. Οι υπόλοιποι -καληώρα-  θα γράφουν νόστιμες εκθέσεις για την θλίψη αυτών των “άγιων ημερών”.

Πάντως, αν ήμουν κορυδαλλός κι όχι το πνεύμα των Χριστουγέννων, θα σπινάριζα με στροφές πίσω, προς το παξιμάδι με το κονιάκ. Αλλά που… Το μόνο βέβαιο είναι πως η φύσις παραμένει ερωτευμένη με το θάνατο.

Αδάμ τον έλεγαν άραγε, εκείνον τον γείτονα;

we’re safe tonight

στο γυιο μου που με αφήνει να μοιράζομαι τις μουσικές του

don’t let the rain come down

Επειδή η ενδοσκόπηση μας επισκέπτεται τις πλέον άγονες ώρες ή πάλι εκείνες με το περισσότερο traffic (δουλειά, εκκρεμότητες, ανασφάλειες), καλό είναι να της βάζουμε ένα στρωματάκι στον τοίχο για ν’ αποφεύγουμε τους μώλωπες. Πώς δηλαδή παίρνεις την απόφαση να κάνεις με την παρέα σου την παραγωγή ενός δίσκου κι ας έχετε στο ψυγείο μόνο καπνό και μια ξεθυμασμένη κοκακόλα; Η προσδοκία για μια ξεχωριστή ψυχεδελική ατμόσφαιρα δεν επιτυγχάνεται, το στομάχι γουργουρίζει αλλά μένει πίσω η ικανοποίηση ότι κάνατε τουλάχιστον ένα κολλάζ ήχων.

walking on grayScale

η αλητεία του φθινοπώρου

 

Μύκονος, Λάκκα, Φθινόπωρο 2007

Χάσκουν τα μπλουζάκια έτοιμα να δαγκώσουν τον ήλιο μετά τη βροχή. Πλάτες χαλαρές, αβαρείς, νέες. Γιατί να πιάσουν τοίχο; Από τι να προστατευτούν; Όλα είναι μπροστά. Ο χώρος μόνον είναι δανεικός. Αύριο, απ’ αυτήν την μια στιγμή θα χτιστεί μέσα τους μια ανάμνηση κοσμογονική: ο Γ., πριν ρίξει την μπάλα στο καλάθι, γύρισε και τις κοίταξε. Όσο και να λυγίσουν οι μεσούλες τους στο πέρασμα του χρόνου, το ονειρικό θα έχει μέσα τους, μια θέση πραγματική.

Αχ. Αυτήν την αλητεία του νεαρού φθινοπώρου, πόσο την ζηλεύω!