έλειπα

Λονδίνο, 10.2008

Ας γίνει τουλάχιστον λεύκωμα, αφού οι λέξεις δεν περισσεύουν. Κομματάκι στιλιζαρισμένο ίσως, αλλά τι να προκάμεις σε 5 μέρες… Χρωστάω ένα ακόμη γέυμα στο Υo , μερικές μπύρες τη νύχτα, ένα ολοκληρο απόγευμα σε παγκάκι συνοδεία βρώμικου, άλλο ένα (ολόκληρο) στα Borders, ένα θέατρο, ένα σπιτικό trifle με cranberries και -τουλάχιστον- ένα μήνα για να συνεννοηθώ με εγγλέζο πωλητή (δεν θα μας καθαρίζει και για πάντα  το listening που είναι το δυνατό σημείο του παιδιού!). Παραδέχομαι πως αυτή η μητρόπολη μ’ αρέσει και πως δεν τη χόρτασα, αλλα επίσης παραδέχομαι, πως το ίδιο θα έλεγα και μετα από πέντε μήνες.

βρες τη σαγιονάρα

UPDATE: H απάντηση βρέθηκε στους 4°C 

(hdd345f είστε ποιητής)

βρες τη μάσκα

η γειτονιά μου I

[...]

 

Μέλπω Αξιώτη, Το σπίτι μου, σελ. 134, εκδ. Κέδρος 1986

(πρώτη έκδοση Δεκέμβριος 1965, εκδ. Θεμέλιο)

wet post II

don’t let the rain come down

Επειδή η ενδοσκόπηση μας επισκέπτεται τις πλέον άγονες ώρες ή πάλι εκείνες με το περισσότερο traffic (δουλειά, εκκρεμότητες, ανασφάλειες), καλό είναι να της βάζουμε ένα στρωματάκι στον τοίχο για ν’ αποφεύγουμε τους μώλωπες. Πώς δηλαδή παίρνεις την απόφαση να κάνεις με την παρέα σου την παραγωγή ενός δίσκου κι ας έχετε στο ψυγείο μόνο καπνό και μια ξεθυμασμένη κοκακόλα; Η προσδοκία για μια ξεχωριστή ψυχεδελική ατμόσφαιρα δεν επιτυγχάνεται, το στομάχι γουργουρίζει αλλά μένει πίσω η ικανοποίηση ότι κάνατε τουλάχιστον ένα κολλάζ ήχων.

walking on grayScale