nissos Mykonos – η αγανάκτηση θεριεύει

η φωτό από εδώ

—

Eφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ: “Άρχοντες” και υπόκοσμος / Δημήτρης Καστριώτης

—-

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Η αγανάκτηση θεριεύει στη Μύκονο / Ανοίγει ο δρόμος για προφυλάκιση των τριών / Κώστας Ονισενκο – Λίνα Γιάνναρου

—

Eφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Nissos Mykonos / Μαρία Κατσουνάκη

—

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ: Αλωνίζουν οι μπράβοι στη Μύκονο / Καθημερινά αποκαλύπτονται νέα κρούσματα άγριου ξυλοδαρμού / Στέλιος Βραδέλης

Αναδημοσιεύω και το τελευταίο μου σχόλιο από το προηγούμενο ποστ, συμπληρώνοντας -έστω αδρά- τα παραπάνω γραφόμενα:

Όλοι αυτοι οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα βασανίζουν και μας και πολλούς ακόμα.
Ξέρω πως δεν είναι καινοφανή τα συμβαίνοντα: βία-αποκρύψεις-συγκαλύψεις-ο τρόμος μη γεμίσουμε κανενα χαντάκι νύχτα χωρίς φεγγάρι-παρωδίες περί “μεμονομένων περιστατικών”-ομηρίες για μικρα ή μεγαλα συμφέροντα-ανομίες-προκλητική (ή ανάπηρη; )δικαιοσύνη κλπ, αλλά έρχεται μια ώρα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Η υπόθεση του Doujon Zammit , δεν είναι μεμονομένο περιστατικό. Η προστασία των μαγαζιών δεν είναι επιστημονική φαντασία. Οι τρύπες της Αστυνομίας δεν είναι φωσκολικό σενάριο. Η σιωπή δεν έιναι πάντα εκκωφαντική. Η θλίψη και η οργή δεν κοιμούνται όταν τους διαβάζουν στρογγυλεμένα δελτία τύπου για την διασωση του πληγωμένου τουρισμού.

Επίσης:
με ζορίζει πολύ μέσα μου η ιδέα ότι εκτός από εν δυναμει υποψήφιο θύμα των όποιων μπράβων και της όποιας προστασίας είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…

Δεν θέλω να παραδώσω τα παιδιά μου σ’ αυτήν την αμαρτωλή σιωπή. Θέλω να έχω κάνει το ελάχιστο για τη βελτίωση της μέρας που τους ξημερώνει. Το έχω αναγκη.

Doujon Zammit, Mykonos breaks the silence.

Ήμουν εκεί

για να τιμήσω την μνήμη ενός παιδιού,
ενός τουρίστα που διάλεξε τον τόπο μας για διακοπές.
Έπρεπε να μας βρει φιλικούς και φιλόξενους
και να γυρίσει στην πατρίδα του ασφαλής.

Ήμουν εκεί γιατί

Με θλίβει και με προσβάλλει η χυδαιότητα και η διαπλοκή που γίνονται κάθε μέρα ταυτόσημες με τις διακοπές στη Μύκονο.
Μ’ εκνευρίζει η χαριεντιζόμενη με την εξουσία ισχύς των παρανομούντων.
Με απογοητεύει η έλλειψη αντίστασης στη σπατάλη φυσικών πόρων (ακτογραμμή-μόλυνση θάλασσας-νερό-γεωτρήσεις-φυσικό τοπίο).
Με προβληματίζει το αντικοινωνικό ωράριο των καταστημάτων.
Με θλίβει η απουσία ελευθέρων χώρων καθώς τελούν υπό κατάληψη από τραπεζοκαθίσματα, ξαπλώστρες, ομπρέλες και αυτοκίνητα.
Με ανησυχούν τέλος: το έλλειμμα δημοκρατίας, όπως αυτό εκφράζεται στην καθημερινότητά μας, η τιμωρούμενη ελεύθερη έκφραση της διαφωνίας, το κλίμα φόβου και υποταγής στις σχέσεις πολίτη-Δήμου, το αβγό του φιδιού που πυρώνουν νέοι άνθρωποι, το ανεξιχνίαστο τριών μεγάλων ενόπλων ληστειών και των αμέτρητων διαρρήξεων κ.ά.

Ζητώ και απαιτώ

τα αυτονόητα μιας πολιτισμένης χώρας

______________________________________________________________________________________________

περισσότερα εδώ

κι εδώ

κι εδώ

κι εδώ