nissos Mykonos – η αγανάκτηση θεριεύει

η φωτό από εδώ

—

Eφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ: “Άρχοντες” και υπόκοσμος / Δημήτρης Καστριώτης

—-

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Η αγανάκτηση θεριεύει στη Μύκονο / Ανοίγει ο δρόμος για προφυλάκιση των τριών / Κώστας Ονισενκο – Λίνα Γιάνναρου

—

Eφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Nissos Mykonos / Μαρία Κατσουνάκη

—

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ: Αλωνίζουν οι μπράβοι στη Μύκονο / Καθημερινά αποκαλύπτονται νέα κρούσματα άγριου ξυλοδαρμού / Στέλιος Βραδέλης

Αναδημοσιεύω και το τελευταίο μου σχόλιο από το προηγούμενο ποστ, συμπληρώνοντας -έστω αδρά- τα παραπάνω γραφόμενα:

Όλοι αυτοι οι προβληματισμοί και τα ερωτήματα βασανίζουν και μας και πολλούς ακόμα.
Ξέρω πως δεν είναι καινοφανή τα συμβαίνοντα: βία-αποκρύψεις-συγκαλύψεις-ο τρόμος μη γεμίσουμε κανενα χαντάκι νύχτα χωρίς φεγγάρι-παρωδίες περί “μεμονομένων περιστατικών”-ομηρίες για μικρα ή μεγαλα συμφέροντα-ανομίες-προκλητική (ή ανάπηρη; )δικαιοσύνη κλπ, αλλά έρχεται μια ώρα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Η υπόθεση του Doujon Zammit , δεν είναι μεμονομένο περιστατικό. Η προστασία των μαγαζιών δεν είναι επιστημονική φαντασία. Οι τρύπες της Αστυνομίας δεν είναι φωσκολικό σενάριο. Η σιωπή δεν έιναι πάντα εκκωφαντική. Η θλίψη και η οργή δεν κοιμούνται όταν τους διαβάζουν στρογγυλεμένα δελτία τύπου για την διασωση του πληγωμένου τουρισμού.

Επίσης:
με ζορίζει πολύ μέσα μου η ιδέα ότι εκτός από εν δυναμει υποψήφιο θύμα των όποιων μπράβων και της όποιας προστασίας είμαι και υποψήφια για τη θέση του Oliver Zammit…

Δεν θέλω να παραδώσω τα παιδιά μου σ’ αυτήν την αμαρτωλή σιωπή. Θέλω να έχω κάνει το ελάχιστο για τη βελτίωση της μέρας που τους ξημερώνει. Το έχω αναγκη.

Doujon Zammit, Mykonos breaks the silence.

Ήμουν εκεί

για να τιμήσω την μνήμη ενός παιδιού,
ενός τουρίστα που διάλεξε τον τόπο μας για διακοπές.
Έπρεπε να μας βρει φιλικούς και φιλόξενους
και να γυρίσει στην πατρίδα του ασφαλής.

Ήμουν εκεί γιατί

Με θλίβει και με προσβάλλει η χυδαιότητα και η διαπλοκή που γίνονται κάθε μέρα ταυτόσημες με τις διακοπές στη Μύκονο.
Μ’ εκνευρίζει η χαριεντιζόμενη με την εξουσία ισχύς των παρανομούντων.
Με απογοητεύει η έλλειψη αντίστασης στη σπατάλη φυσικών πόρων (ακτογραμμή-μόλυνση θάλασσας-νερό-γεωτρήσεις-φυσικό τοπίο).
Με προβληματίζει το αντικοινωνικό ωράριο των καταστημάτων.
Με θλίβει η απουσία ελευθέρων χώρων καθώς τελούν υπό κατάληψη από τραπεζοκαθίσματα, ξαπλώστρες, ομπρέλες και αυτοκίνητα.
Με ανησυχούν τέλος: το έλλειμμα δημοκρατίας, όπως αυτό εκφράζεται στην καθημερινότητά μας, η τιμωρούμενη ελεύθερη έκφραση της διαφωνίας, το κλίμα φόβου και υποταγής στις σχέσεις πολίτη-Δήμου, το αβγό του φιδιού που πυρώνουν νέοι άνθρωποι, το ανεξιχνίαστο τριών μεγάλων ενόπλων ληστειών και των αμέτρητων διαρρήξεων κ.ά.

Ζητώ και απαιτώ

τα αυτονόητα μιας πολιτισμένης χώρας

______________________________________________________________________________________________

περισσότερα εδώ

κι εδώ

κι εδώ

κι εδώ

Doujon Zammit_

τα λυπητερά

Una Crucifixión, Humberto Rios

Σήμερα κι αύριο οι φούρνοι ψήνουνε ψωμί σε σχήμα σταυρού. Κι επειδή, την Μεγάλη Πέμπτη ο  Χριστός παιδεύτη, στο ψωμί αυτό δεν βάζουνε μαχαίρι, αλλά το κόβουνε με το χέρι. Όλους αυτούς τους συμβολισμούς η ανάγκη των ανθρώπων τους χώρεσε στην εβδομάδα των Παθών, αλλά τον πόνο, το φόβο του θανάτου και την ελπίδα της ανάστασης, τα σκουντουφλάμε κάθε μέρα μέσα μας και δίπλα μας απ’ τη μέρα που θα γεννηθούμε. Η γιαγιά μου σαν σήμερα και σαν αύριο έκρυβε τα μαχαίρια κι έβαζε ένα πιατάκι με ξύδι απ’ το πρωί πάνω στο τραπέζι για να βουτάμε μέσα ό, τι έφτανε ως το στόμα. Δραματοποιούσε τον πόνο και την ελπίδα στα όρια της οικογένειας, της γειτονιάς και της εκκλησιάς της ενορίας της κι όλο μουρμούριζε ψαλμούς και λυπητερά τραγούδια. Στο όριο της πίστης της – για όσο φαίνονταν. Στην πραγματικότητα όμως, το όριο της ήταν ο άνθρωπος. Ο ευάλωτος απέναντι στο θάνατο. Ο αναγκεμένος της ελπίδας.

——————–

Στη Μύκονο κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής, που απαγορευόταν κάθε ψυχαγωγία, οι γυναίκες συνήθιζαν να λένε ορισμένα τραγούδια. Τα Σαρακοστιανά δεν ήταν τραγούδια της διασκέδασης. “Το γεμάτο θλίψη, πίκρα, υποδούλωση, ξενιτιά, χαμό και θάνατο περιεχόμενό τους τα έκανε, αν και δεν ήσαν τραγούδια θρησκευτικά, να ταιριάζουνε με το πνεύμα και τα συναισθήματα της εποχής, μιας εποχής πένθους και περισυλλογής. Αφορούσαν τον καθημερινό ανθρώπινο πόνο, τη συνάντηση της ζωής με τον θάνατο.” [...] Τα περισσότερα σήμερα έχουν ξεχαστεί ή έχει ξεχαστεί ο σκοπός τους. Ήσαν “Η Ερασμία”, “Η Τριαναταφυλλένια”, “Η Λυγερή”, ”Tο Κωσταντάκι” και άλλα, και βέβαια η πιο γνωστή κι αγαπητή “Βγενούλα”:

Δόμνα Σαμίου, Tα Πασχαλιάτικα, Ανοιξιάτικα τραγούδια του θανάτου και της ανάστασης

———–

Καλή ανάσταση λοιπόν.

η γειτονιά μου I

[...]

 

Μέλπω Αξιώτη, Το σπίτι μου, σελ. 134, εκδ. Κέδρος 1986

(πρώτη έκδοση Δεκέμβριος 1965, εκδ. Θεμέλιο)

Κατίνα: anemone coronaria

[...]

Ελένη, αυτές τις έφερε η Κατίνα από τις Δήλες

wet post II

αντισταθείτε μ’ ένα ποίημα

——–

———- 

ΔΥΟ ΓΡΙΕΣ ΚΑΙ Ο ΧΑΣΑΝ—— 

του Πανάγου Αξιώτη 

Όταν το άρωμα του φλεσκουνιού,

που ζεμάτιζε κάθε πρωί στο κατώφλι της

η γριά Κανόνα,

έπαψε πια να με ξυπνά,

και το αντικατάστησεν η καρδερίνα μου,

σκέφτηκα πως μια ακόμη πέτρα

έπεσεν απ’ το βουλιστό

(τ’ όποιο βουλιστό)

που εγώ το ‘χω για προσκεφάλι

κι η γειτονιά για το γλαστρί της.

Και τότες ο μαύρος γάτης της Κανόνας,

ο Χασάν,

έκλαψε μέρες, χωρίς δάκρυα,

(όπως ακριβώς κι εγώ)

και κουβάλησε την πείνα του και τη στοργή του

στην παραπέρα γειτονιά,

στο κατώι της Βγενουλώς

που τον καλωσόρισε μετά χαράς

γιατί οι πεντικοί της είχανε φαωμένη

ως και την ξύλινη κουτάλα της

που τάραζε την ταχινόσουπά της

το Σαραντάμερο.

(Ας είναι καλά ο κυρ-Ερακλής

που τη φίλεψε ένα κρασοπότηρο ταχίνι.)

Αμέ δε λες πως οι αναθεματισμένοι

βουτούσανε κάθε βράδυ τις οργιές τωνε

στο λάδι του καντηλιού

και την αφήνανε στα μαύρα σκοτάδια

μαζί με το κόνισμα τα’ Άι-Νικόλα

-μεγάλη η χάρη  Του;

Κι έπαψε πια τώρα να ‘χει την έγνοια

για το καλό της το φουστάνι

και τις καινούριες παντόφλες

που φύλαγε στην κασέλα της

(ας μην πούμε γιατί).

Λέω πως το Βγενουλώ δεν καλοθυμότανε

πόσα παιδιά είχε,

μα ευχαριστήθηκε δα πάρα πολύ

που ο μεγάλος της –Ζαννή δεν τονε λέανε;-

της έγραψε πρόπερσι:

«Σεβαστή μου μητέρα είμαι καλά,

Το αυτό επιθυμώ και δι’ ελόγου σου

και φιλώ την δεξιά σου και λάβε 5 dollars”.

Κι αν δεν τα πιστεύετε αυτά,

ο Φραζέσκος ο διανομέας είναι εδώ,

που βαλε τα γυαλιά του και τα διάβασε.

Και τότες το Βγενουλώ είπενε:

«Έλα Χασάνη μου μάτια μου, κάσε απάνω μου

να σου πω ένα παραμύθι:

Λοιπό, ήτανε ένα βασιλόπουλο

που το λέανε Ζαννή…»

Κι έπαψε να το λέει μόνο σαν απόθανε.

Έκλαψε λοιπόν πάλι ο Χασάν,

με το δικό του τρόπο,

και τράβηξε κατά το Κακαβούλι.

Ο Πανάγος Αξιώτης, γιος του μουσικοσυνθέτη Γεωργίου Αξιώτη και ετεροθαλής αδελφός της Μέλπως Αξιώτη, γεννήθηκε στη Μύκονο το 1910. Πέθανε στην Αθήνα το 1991 και ετάφη στη Μύκονο. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Μύκονο και την Αθήνα, σπόυδασε πολιτικός μηχανικός στη Γάνδη του Βελγίου. Έχει δημοσιεύσει πεζά κείμενα και ποιήματα αποκλειστικά στις τοπικές εφημερίδες. Σχεδόν όλα τα πεζά του έχουν αναδημοσιευτεί στον τόμο Όρτσ’ αλά μπάντα! (έκδοση του Δήμυ Μυκονίων, 1986). Το παρόν ποίημα, βρίσκεται στην συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του “Ποιήματα και ρίμες του Πανάγου Αξιώτη” που αποτελεί τιμητικό αφιέρωμα της εφημερίδας “Η Μυκονιάτικη”, στη μνήμη του.

_________________________________________________

Παρ’ όλο που αισθάνομαι κάπως στεγανή απέναντι στην ποίηση, πήρα την πρόσκληση του Αθήναιου που ακούμπησε στο σκεπτικό του librofilo και παραθέτω μια ποιητική “ιστορία” του πολυαγαπημένου μου Πανάγου Αξιώτη που ως το τέλος της ζωής του, είχε την ζηλευτή ικανότητα να συλλαμβάνει και τις πλέον ταπεινές μυρωδιές των ανθρώπων.

*οπ! Ξέχασα να το πάω παρακάτω. Αν θέλουν λοιπόν, ας συνεχίσουν οι

kopoloso,

kostis-b,

δεν και,

Σελιτσάνος.

Ό τελευταίος, με μεγάλη μου χαρά μπορεί αν θέλει, να φιλοξενηθεί στον κήπο.

where are you now

*

Προτιμώ μερικές δροσερές δεκαεφτάχρονες συγχορδίες από τη σαπίλα που κυκλοφορεί στις τηλεοπτικές οθόνες.

*Demo | Μουσική-Στίχοι: Αντρέας Κέλλερ    (Mύκονος)

καράβα και χριστόψωμα

Καράβα, 1/1, χαρτόνι και υγρές παιδικές μπογιές. Χριστόψωμα 2/18 (μυστική συνταγή), Μ.Ρ., Λ.Κ.

καράβα, η, αυτοσχέδιο ομοίωμα καϊκιού από λαμαρίνα, ξύλο και πανί, με το οποίο έπαιζαν τα παιδιά στη θάλασσα.*

χριστόψωμο, το, από το ον. Χριστός και το ουσ. ψωμί. Το ψωμί που κάνουν οι χριστιανοί τα Χριστούγεννα: Στα χριστόψωμα, για να τα γνωρίζουν ποιο είναι του καθανού, έβαζαν σημάδι μια σιbιά, ένα ζ’μαρένιο βώλο, που το λέανε μαυράκι – ένα κασούνι… (οι νοικοκυρές συνηθίζουν να ζυμώνουν χριστόψωμα στους φούρνους και για να ξεχωρίζουν, ποιο ανήκει στην καθεμιά, βάζουν σημάδι μια τσιμπιά στη ζύμη).**

καραβοπηδήχτρα, η, (Μέλπω Αξιώτη, Το σπίτι μου, σ.141). Από τα ουσ. καράβι και το θηλ. του ουσ. πηδηχτής (από πηδητής), πηδήχτρα. Τέλεια χειραφετημένη, αντρογυναίκα με συνακόλουθη ελευθέρια διαγωγή: Γυναίκα που έιναι άξια τσαι πάει τσ’ έρχεται – πααινοέρχεται – τα καταφέρνει. Η καραβοπηδήχτρα: η σ’χαμένη, μια λασπιά, μια κούτσα, μια γυναίκα του ουδέ, μια τίποτα, κορόνα δηλιανή, το καταφρόνιο της γενιάς.**

_______________

Στην καράβα, αυτοσχεδιάσαμε λιγάκι χρησιμοποιώντας χαρτόνι και υγρές παιδικές μπογιές και δεν βάλαμε κάτω τον γκαζοτενεκέ του λαδιού να του πάρουμε τη λαμαρίνα, για πρακτικούς λόγους. Για τα χριστόψωμα, όμως, ακολουθήσαμε την παραδοσιακή συνταγή, με μπόλικα μυρωδικά δίνοντας έμφαση στο πορτοκάλι και το μαχλέπι και αποφύγαμε το καρύδι γιατί μας προκαλεί αύθες ενώ η σιbιά, αντικαταστάθηκε από μια μικρή οδοντογλυφίδα. Τα παραπάνω συνέβαλαν ουσιαστικά, στην αποφυγή χαρακτηρισμών (πρβλπ. τρίτο λήμμα), τουλάχιστον για τις δύο αυτές εορταστικές εβδομάδες.

Χρόνια Πολλά!

*Παναγιώτης Κουσαθανάς, Χρηστικό Λεξικό του Ιδιώματος της Μυκόνου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

**Σταύρος Μάνεσης, Ιστορικό Λεξικό του Μυκονιάτικου Ιδιώματος, Δήμος Μυκονίων

μια ξεχωριστή βραδιά

Ο Γεχούντι Μενουχίν (1916-1999) θεωρήθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς και σολίστες βιολιού του 20ου αιώνα. Για πολλά χρόνια παραθέριζε στη Μύκονο, στο σπίτι του πάνω απ’ τη Μεγάλη Νάμμο. Τον Ιούλιο του 1989, έδωσε μια συνέντευξη στην εφημερίδα Η ΜΥΚΟΝΙΑΤΙΚΗ. Ανάμεσα στα άλλα, μας είπε:

“[...] δυο μέλισσες, μια μικρή και μια μεγαλύτερη. Η μικρή μέλισσα βούιζε σε υψηλή συχνότητα, ενώ η μεγάλη σε χαμηλότερη. Ήτανε ένα Μάη στο, σκεπασμένο από ένα χαλί λουλούδια, νησί του Μπάου*. Το βούισμά τους είχε διαφορά μιας πέμπτης. Να ένα φαινόμενο που αξίζει να το παρατηρήσει ειδικός επιστήμονας μουσικός. Δυστυχώς πάψαμε να δίνουμε σημασία στους ήχους και ευτυχώς υπάρχουν ήχοι που αξίζει κανείς να τους ξεχωρίζει.”

Είναι παραπάνω από βέβαιο πως δεν ξέρω να διακρίνω σε ποια συχνότητα σφύριζε χθες βραδυ ο γαρμπής ανάμεσα στο ψιλόβροχο στη μέση των χωραφιών, ξέρω όμως πως δάκρυσε όλο μου το σώμα όταν εικοσιπέντε ζευγάρια κατάλευκα δάχτυλα χόρευαν πάνω στα μπράτσα απ τα βιολιά, τις βιόλες, τα βιολοντσέλα και τα κοντραμπάσα και είχα την αίσθηση πως οι ήχοι που γίνονταν, ήταν μόνο για μένα. Κάτι μου λέει, πως και οι υπόλοιποι τριακόσιοι, ένιωθαν περίπου το ίδιο.

Η Καμεράτα είναι μια σπουδαία ορχήστρα. Ο μαέστρος της, Αλέξανδρος Μυράτ, διάλεξε για μας ένα ευέλικτο μουσικό πρόγραμμα και παραβιάζοντας τους νόμους του πόντιουμ, γύριζε για λίγο την πλάτη στους ευγενείς μουσικούς για να πει δυο λόγια για κάθε έργο που θα ακολουθούσε. Η απόσταση της ορχήστρας απ’ το κοινό ήταν απόσταση κάμαρας παλατιού. Έτσι, είχαμε την χαρά να παρακολουθούμε  κάθε μικρό σκίρτημα μουσικών και αρχιμουσικού, κάθε σταγόνα ιδρώτα και κάθε κοφτή νότα.  Αυτό ήταν πολύ συγκινητικό και δυστυχώς δεν έχω λόγια να το περιγράψω καλύτερα.

Δεν έχει καμιά σημασία, αν τα έργα ήταν περιγραφικά ή υπερβατικά, αν ήταν νοηματικά δύσκολα ή απλώς δεξιοτεχνικά, αν αποκαταστάθηκε η “χυδαιότητα” της εβδόμης και πότε. Αυτά ας τα κρίνουν οι μουσικά γυμνασμένοι. Εγώ κρατώ, ότι Δεκέμβρη μήνα στη μέση του πουθενά στη Μύκονο, απολαύσαμε ένα άρτιο μουσικό σύνολο όπως είναι η Καμεράτα, χωρίς καμιά τεχνική εκπτώση.

Με λίγα λόγια, είμαι ένα χαρούμενο country girl: ίσως αν ήμουν στο Baden-Baden, να είχα φορέσει ψηλά τακούνια και βελούδινη ρεντικότα, ίσως και να κρεμόμουν στο μπράτσο ενός κομψού φιλόμουσου, αλλά, δεν ξερω αν θα ένιωθα την ίδια συγκίνηση όπως χτες, στην υποπεριοχή της Αργύραινας με φλατ μποτάκι, κασκόλ και ασυνόδευτη, την ώρα που έσφιξα το κρυστάλλινο χεράκι του πρώτου βιολονίστα.

Ακόμα κι αν δεν μπορείς να διακρίνεις τις συχνότητες μιας μικρής και μιας μεγάλης μελισσας, είναι κάποιες φορές που φτάνει να τις ακούς. Και ευτυχία να μπορείς να τις θαυμάζεις.

*ακατοίκητη νησίδα, απέναντι απ’ το λιμάνι της Μυκόνου, πάνω στη ρότα για Δήλο.

η καμεράτα στη Μύκονο

Πως καταλαμβάνει ένας πολίτης δημόσιο χώρο; Πως μπορεί να μιλήσει για τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του, τις προσδοκίες του; Πως μπορεί να δράσει και να μεταφέρει τις ευαισθησίες του ή την προσωπική του ματιά χωρίς να τον βιάσουν οι σφραγίδες και τα πρωτόκολα;

Η ομάδα “Πρωτοβουλία” Μυκόνου, κάνει ένα πείραμα. Χωρίς εγγεγραμμένα μέλη, χωρίς διοικητική ιεραρχία, χωρίς νομικά πρόσωπα, χωρίς σφραγίδες, χωρίς βιβλίο εσόδων-εξόδων, με μόνη την ανάγκη της έκφρασης και κινητήρια δύναμη τον ενθουσιασμό, ξεκίνησε πέρσι από μερικούς κουρασμένους πολίτες με σκοπό να εργάζεται για μια δράση και στη συνέχεια να την μοιράζεται και να την απολαμβάνει.

Ο μηχανισμός είναι ο εξής:  συλλαμβάνει κάποιος μια ιδέα που φαντάζει δύσκολη (να φέρουμε χειμώνα την καμεράτα στη Μύκονο π.χ.). Όποιος έχει τη διάθεση αφιερώνει λίγο χρόνο για μερικά τηλεφωνήματα κι όταν αυτό το δύσκολο αρχίζει να γίνεται εφικτό, δουλεύει συστηματικά σε συνεργασία με τους υπόλοιπους. Κατόπιν και αφού η πρόταση έχει πάρει μια μορφή σχεδόν τελική (επαφές, χορηγίες, επικοινωνία), η ομάδα απευθύνεται σε κάποιον δημόσιο φορέα και του ζητάει να αναλάβει, το τυπικό μέρος. Αν υπάρχει διάθεση συνεργασίας -που ως τώρα υπήρξε- η ιδέα αυτή πραγματοποίειται. Τόσο απλά.

Έτσι, το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, η ΔΕΠΠΑΜ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Προβολής και Ανάπτυξης Μυκόνου), με την συμμετοχή της ομάδας Πρωτοβουλία, θα φιλοξενήσει στη Μύκονο την ορχήστρα των φίλων του Μεγάρου Μουσικής Καμεράτα, υπό την διευθυνση του μαέστρου Αλέξανδρου Μυράτ.

Αν όλα πάνε καλά, στις αρχές της άνοιξης θα πραγματοποιηθεί και ένα τριήμερο φεστιβάλ παιδικού-εφηβικού κινηματογράφου, όπου θα περιλαμβάνει εκτός από τις προβολές ταινιών μια σειρά από digital ταινίες μικρού μήκους με δημιουργούς παιδιά και εφήβους από την Μύκονο. Το θέμα που θα διαπραγματευτούν θα είναι ελεύθερο, ενώ θα έχουν συμμετάσχει και στην οργάνωση του φεστιβάλ στο κομμάτι της επικοινωνίας: θα έχουν δηλαδή φιλοτεχνήσει τις αφίσες με πολλές τεχνικές, οι οποίες θα εκτεθούν κατα τη διάρκεια του φεστιβάλ. Για να γίνουν αυτά θα έχουν προηγηθεί συναντήσεις με σκηνοθέτες και εικαστικούς που θα τους μιλήσουν για τους κεντρικούς άξονες δημιουργίας ταινίας. Στις συναντήσεις αυτές καθώς και στις τελικές παρουσιάσεις θα συμμετάσχει όποιος θέλει – χωρίς απουσιολόγιο και ποινές.  

Μετά από έτη και έτη σε μουχλιασμένους συλλόγους και σχήματα, μετά από πολύ γραφειοκρατική βία, καταμερισμό ευθυνών και γκρίνιες, μάλλον η χαλαρή συλλογικότητα,  που περισσότερο έχει τη μορφή παρέας, η εμπλοκή και η ελέυθερη έκφραση,  φαίνεται να έχουν  περισσότερο οξυγόνο για να αναπνεύσει κανείς.

Κι αυτό βέβαια, για όσο κρατήσει. Μόλις αρχίσει να δυσκολεύει η αναπνοή θα λήξει, χωρίς αφορισμούς και διαγραφές. Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω. Θα δούμε. Προς το παρόν θα απολαύσουμε τον ενθουσιασμό που διέπει αυτό το πείραμα.

Έρρωσθε!

when Chii becomes a housecat

Ο χειμώνας είναι βαρύς στην επαρχία.

Πας στον μανάβη να αγοράσεις μήλα κι ούτε ένα street happening δεν σκουντουφλάς. Πας στο Γιαλό για καφέ και η καρέκλα σου σε περιμένει και θα σε περιμένει ως τα συντάξιμα χρόνια.
Πας στην μάνα σου να σου δώσει μια πίττα και η στιχομυθία είναι ολόιδια είτε για κρεμμυδόπιττα πρόκειται είτε για τσιμπιτά.
Η τελευταία ελπίδα για μια destroy mykonos, πέθανε μες στη στεγανή γυάλα του Γκαζιού (τι να περιμένεις δηλαδή εδώ;).
Η πλανόδια μανάβισσα χτυπήθηκε από καρκίνο και το σπανάκι έχασε τη νοστιμάδα του.
Το ξεσκόνισμα του ενεργητικού αόριστου β’ δεν είναι και πολύ διασκεδαστικό (ακόμα και κείνο το τρέχω γίνεται έδραμον κι άντε να βρεις ερεθιστικό τρόπο να μάθει τις εγκλίσεις του ο έφηβος).
Ολόκληρη pantonιέρα και δεν μπορεί να καλύψει τον πελάτη του συνοικιακού φροντιστηρίου.
Τα πλοία σφυρίζουν στα λιμάνια.
Τα παπούτσια δεν φθείρονται.
Το γεράνι πάντα το κλαδεύει βαθιά η κυρα-Φλώρα.
Η βουλγάρα γειτόνισσα έφυγε κι άφησε ξέμπαρκο τον Μανούσο (μόνο το σέικερ του φραπέ ακούγεται πια από δίπλα, πάνε εκείνες οι καλές μέρες του άφθονου ξύλου και του άγριου σεξ).
Τέλος, ο αποκάτω cybercitizen, πλακώνεται με τον αποπάνω γιατί πέταξε μια εικονική κάφτρα απ’ το μπαλκόνι και λέρωσε το netκαπώ του τζάμπα οχήματος (εντάξει αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο – μην κατηγορούμε την επαρχία για όλα!).

Τι να κάνω λοιπόν και γω;
Έβαλα την γάτα στο σκάνερ αλλά δεν κάθονταν με τίποτα. Στο τέλος την φωτογράφισα με το κινητό. Είκοσι χρόνια μετά την Μπελού είδα πως τα μάτια αυτής της σπάνιας αλήτρας μπορούν να φτερουγίσουν. Κι επειδή ανφάς μοιάζει πολύ με ηρωίδα των manga βαφτίστηκε Chii. Μια μικρή δυσκολία που είχε ο κτηνίατρος όταν συμπλήρωνε τα στοιχεία της (-με ήτα το γράφετε ή με ιώτα , ξεπεράστηκε αμέσως αφού υποσχέθηκα (προσωρινά) πως δεν θα της επιτρέψω να βάλει πουθενά την υπογραφή της, ούτε καν σε blog, οπότε σκασίλα μας.

wet post I

photographer: Stephen Gibson, Voodoo Stock Photo

Μέχρι να πιάσω λιμάνι, κέρασμα το Ronin Theme, από τον δίσκο Ronin, Bar La Muerte, 2002, που το τσίμπησα απ’ το νέο μουσικό περιοδικό muz1ne , και το φόρεσα με κατάστρωμα.

Nοτιά, κύμμα χτισμένο απ’ το κρητικό πέλαγος, χλωμοί καμαρότοι, περιοδεύοντες πλασιέ, προσκυνητές, η απειλή μιας βόμβας που δεν βρέθηκε, σόλες που γλιστρούν και άλλες συγγενείς ανωμαλίες. Ό,τι και αν σκέφτονταν ο δημιουργός μάλλον του το ‘κανα μούσκεμα.

(το περιοδικό δεν πρόλαβα να το διαβάσω πάντως)

σκουπιδοφάγοι

The clearing (2001), Robert & Shana ParkeHarrison

Πριν από πολλά χρόνια, συνέλαβα ένα φίλο, να παλεύει με τον χαρτοκόπτη να βγάλει μικρά τετράγωνα λευκά κομμάτια από φακέλους της προσωπικής κι επαγγελματικής του αλληλογραφίας, για να φτιάξει ένα μικρό μπλοκάκι, στο οποίο συνηθίζουμε να σημειώνουμε πρόχειρα. Τον κοίταξα και ζήλεψα με το χειροποίητο memo.
-Ρε συ -μου λέει- τώρα αυτό είναι τσιγγουνιά ή οικολογική συνείδηση; Δεν είναι κρίμα τόσο χαρτί να πηγαίνει χαμένο;
Ο γραφικός! Νοιαζότανε για το νανογραμμάριο του δέντρου και της χλωρίνης που του αναλογούσε σε χαρτί και σε σκουπίδι.

Σήμερα, στη Μύκονο της υποδειγματικής παροχής υπηρεσιών (μην αρχίσω να λέω για την πιο ανεβασμένη καϊπιρίνια και του τελευταίου μπάρμαν, το σέρβις που κουτουλάει στο πλιτς του κύματος, τα χίλια τετραγωνικά των δέκα ημερών, τα καταστήματα με τους πολύγλωσσους πωλητές, τα ξενοδοχεία με τους ονειρεμένους βραχόκηπους, τις πριβέ παραλίες, τα απενοχοποιημένα botox, και τόσα άλλα-και τόσα άλλα) σ’ αυτήν την Μύκονο λοιπόν, έχουμε ακόμη μια χωματερή να! μετά συγχωρήσεως, που σιγοκαίει νύχτα -μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι. Στεγνώνει το μάτι σου όταν περνάς από κει: μικρές φωτιές, περιμετρικά, πάνω σε τεράστιους όγκους σκουπιδιών. Μπόχα. Το πρωί και όλη τη μέρα μένουν οι καπνοί να ταξιδεύουν με βοριά ή με νοτιά και να κατακάθονται σε χωριά, σε αμπελάκια, σε βίλες, σε κήπους, σε αυλές, σε τέντες, σε καγιέν, σε λαγκάδια, στα πνευμόνια μας.
Αν περνούσε απ’ το χέρι μου, στις αιτήσεις της Bacardi, της Vodafon ή όποιων άλλων εταιρειών θα ζητούσαν να κάνουν χάπενινγκ σε δημόσιο χώρο, θα παραχωρούσα τη χωματερή. Την άλλη Μύκονο, δεν ψάχνουν; Ε, ας την δουν. Οι προτάσεις των πολιτών τόσα χρόνια για την ανάγκη διαχείρισης των σκουπιδιών περνούσαν συνεχώς στις καλένδες, εντάσσονταν σε προγράμματα που δεν υλοποιήθηκαν, μύριζαν «αντιαναπτυξιακό ρωμαντισμό», όπως το χειροποίητο memo του φίλου που ακόμη θυμάται εκείνον το παράξενο γέρο -πως τον λέγανε; Μιχάλη Κατσαρό;- που έγραψε: Στο μεταξύ/ Μην αμελήσετε./Πάρτε μαζί σας νερό. / Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία.
Ο γραφικός!

Τα τελευταία νέα -σύμφωνα με την δημοτική εφημερίδα- είναι πως έφτασε η ώρα της ανακύκλωσης, με χρονοδιάγραμμα ενός έτους. Δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω από το δημοσίευμα, από πότε και σε ένα χρόνο; Προς το παρόν όλοι οι ΧΥΤΑ των Κυκλάδων πήραν παράταση τρία χρόνια προκειμένου να υλοποιηθούν. Κι αυτό, γιατί οι δήμοι δεν πρόλαβαν να υλοποιήσουν, κάποιοι ούτε καν να αρχίσουν, τα έργα. Έτσι, με απόφαση της Ε.Ε. οι ΧΥΤΑ Μυκόνου, Σύρου, Πάρου, Αστυπάλαιας, Κω, Φολεγάνδρου, Αμοργού, Σερίφου και Κύθνου, θα πρέπει να παραδοθούν ως τον Δεκέμβρη του 2009. Μήπως αργήσαμε λίγο;

Γράφτηκε με νούμερα, πως η Ελλάδα είναι από τις χώρες της E.E. με την πιο ισχυρή αυξητική τάση στην παραγωγή σκουπιδιών. Μόνο στην παραγωγή; Και στην κατανάλωση. Με τον φόβο των προστίμων δρομολογούνται τα έργα. Όχι με τον τρόμο μπροστά στην αληθινή εικόνα. Αυτήν που είναι δίπλα μας. Στην χωματερή της γειτονιάς μας. Την βλέπουμε, την εισπνέουμε, την τρώμε. Πιο πολύ μας έχει μολύνει, η αδιαφορία και η συνήθεια. Τρώμε σάπια, καθημερινά, από τον μεγαλύτερο σκουπιδοτενεκέ, την τηλεόραση, που μάλιστα δεν τον αδειάζει και κανένας. Κι αν δεν δακρύσει το κατεψυγμένο μάτι της Τατιάνας, κι αν εκείνη δεν μας πει ότι οι διοξίνες εκλύονται από την κουζίνα του σπιτιού μας και τον μικρό μας κάδο, δεν θα το καταλάβουμε ποτέ. Θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι τους πιο νόστιμους σκουπιδομεζέδες, όπως το εξασθενές χρώμιο και τις τοξικές ουσίες, τους έχει αναλάβει ο Σουφλιάς και η τοπική αυτοδιοίκηση και θα κοιμόμαστε ήσυχοι.

Θέλω να πω, πως δεν λείπουν μόνο τα έργα υποδομής. Λείπει και η εκπαίδευση. Η ευαισθησία για το περιβάλλον δεν είναι πλαίσιο για να το αναθέσουμε στους «αρμόδιους φορείς» αλλά ούτε και προνόμιο των ομοούσιων. Το ηλεκτρικό ρεύμα δεν το παράγει η μπρίζα ούτε το νερό πηγάζει απ’ τη βρύση. Τα σκουπίδια, δεν τα εξαφανίζει ο σκουπιδιάρης. Κι ο σταυρός στο ψηφοδέλτιο μία στα τέσσερα χρόνια, δεν βελτιώνει την καθημερινότητά μας. Η ανακύκλωση δεν θα ‘ρθει ξαφνικά, από την Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης Α.Ε. Θα ‘ρθει απ’ την κουζίνα μας. Η αγωνία μας, ας μην φτάσει βρε αδερφέ, ως το λιώσιμο των πάγων και την τρύπα του όζοντος. Ας φτάσει ως τον σκουπιδοτενεκέ μας. Αυτό θα αρκούσε. Νομίζω.