έλειπα

Λονδίνο, 10.2008

Ας γίνει τουλάχιστον λεύκωμα, αφού οι λέξεις δεν περισσεύουν. Κομματάκι στιλιζαρισμένο ίσως, αλλά τι να προκάμεις σε 5 μέρες… Χρωστάω ένα ακόμη γέυμα στο Υo , μερικές μπύρες τη νύχτα, ένα ολοκληρο απόγευμα σε παγκάκι συνοδεία βρώμικου, άλλο ένα (ολόκληρο) στα Borders, ένα θέατρο, ένα σπιτικό trifle με cranberries και -τουλάχιστον- ένα μήνα για να συνεννοηθώ με εγγλέζο πωλητή (δεν θα μας καθαρίζει και για πάντα  το listening που είναι το δυνατό σημείο του παιδιού!). Παραδέχομαι πως αυτή η μητρόπολη μ’ αρέσει και πως δεν τη χόρτασα, αλλα επίσης παραδέχομαι, πως το ίδιο θα έλεγα και μετα από πέντε μήνες.

βρες τη σαγιονάρα

UPDATE: H απάντηση βρέθηκε στους 4°C 

(hdd345f είστε ποιητής)

βρες τη μάσκα

ελαφρά μετατόπιση

———————-

Έξω πέφτει μια ευλογημένη βροχή – μέσα το ίδιο. Βρίσκω έτσι, ένα απατηλό καταφύγιο στα τεχνάσματα της φύσης και μελαγχολώ παρέα της. Και παρ’ όλο που από αυτόν τον e-τόπο όλα τα παράθυρα είναι πεντάνοιχτα στην παγκόσμια επικοινωνία εγώ θ’ ανοίξω αυτό που βρίσκεται πιο κοντά μου. Το μικρό, βορινό παραθυράκι με τα ξόρκια, που αφήνει να φυσάει μια ρωμαντική ειρωνία και το ψιλόβροχο να μπαίνει σε κυμματισμούς και να χτυπάει το πρόσωπο. Μ’ έναν ελαφρύ τόνο σε ρυθμό «Ιεροκλή» και το απαλό χτύπημα ενός κλίκ:

Το βέλος του χρόνου.

υγ: Κωστή, πάω τώρα για κανένα μπρόκολο.

wet post II

wet post I

photographer: Stephen Gibson, Voodoo Stock Photo

Μέχρι να πιάσω λιμάνι, κέρασμα το Ronin Theme, από τον δίσκο Ronin, Bar La Muerte, 2002, που το τσίμπησα απ’ το νέο μουσικό περιοδικό muz1ne , και το φόρεσα με κατάστρωμα.

Nοτιά, κύμμα χτισμένο απ’ το κρητικό πέλαγος, χλωμοί καμαρότοι, περιοδεύοντες πλασιέ, προσκυνητές, η απειλή μιας βόμβας που δεν βρέθηκε, σόλες που γλιστρούν και άλλες συγγενείς ανωμαλίες. Ό,τι και αν σκέφτονταν ο δημιουργός μάλλον του το ‘κανα μούσκεμα.

(το περιοδικό δεν πρόλαβα να το διαβάσω πάντως)